Ορθόδοξες ανθοδέσμες - Greek Flowers of Orthodoxy 38

 

 

Ορθόδοξες ανθοδέσμες

Greek Flowers of Orthodoxy 38

ORTHODOX CHRISTIANITY – MULTILINGUAL ORTHODOXY – EASTERN ORTHODOX CHURCH – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ – ​SIMBAHANG ORTODOKSO NG SILANGAN – 东正教在中国 – ORTODOXIA – 日本正教会 – ORTODOSSIA – อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ – ORTHODOXIE – 동방 정교회 – PRAWOSŁAWIE – ORTHODOXE KERK -​​ නැගෙනහිර ඕර්තඩොක්ස් සභාව​ – ​СРЦЕ ПРАВОСЛАВНО – BISERICA ORTODOXĂ –​ ​GEREJA ORTODOKS – ORTODOKSI – ПРАВОСЛАВИЕ – ORTODOKSE KIRKE – CHÍNH THỐNG GIÁO ĐÔNG PHƯƠNG​ – ​EAGLAIS CHEARTCHREIDMHEACH​ – ​ ՈՒՂՂԱՓԱՌ ԵԿԵՂԵՑԻՆ​​ / Abel-Tasos Gkiouzelis - https://gkiouzelisabeltasos.blogspot.com - Email: gkiouz.abel@gmail.com - Feel free to email me...!

♫•(¯`v´¯) ¸.•*¨*

◦.(¯`:☼:´¯)

..✿.(.^.)•.¸¸.•`•.¸¸✿

✩¸ ¸.•¨ 

Οι παπάδες αυτό, εκείνο, το άλλο...

Εγώ θα συμφωνήσω μαζί σου, λέω, θα συμφωνήσω.

Μόνο θα σε ρωτήσω κάτι.

Μόνο κακοί υπάρχουν;

Μπορείς να μου πεις γιατί ψάχνεις τους κακούς και όχι τους καλούς;

Μήπως σε βολεύει;

Μήπως ένας κακός παπάς σε βολεύει για να κάνεις αυτά που θέλεις να κάνεις, ενώ ένας καλός σου βάζει φρένο;

Εσύ πρέπει να προβληματιστείς!

Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

S. ins. 

<>

«Ὅταν οἱ Hare Krishna ἐπισκέφτηκαν τή Λαύρα τῆς Ἁγ. Τριάδος καί τοῦ Ἁγ. Σεργίου

Ἡ διήγησι πού ἀκολουθῆ ἀναφέρεται στή θαυμαστή ἐπίσκεψι τήν ὁποία πραγματοποίησε στόν ὅσιο Σέργιο τοῦ Radonezh ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανή Ξένια μέ ἀσυνήθιστη παρέα. Τήν παραθέτουμε ὅπως τήν ἔχει διηγηθῆ ἡ ἴδια:

“Ἔχω μιά ὑπέροχη φίλη πού ὀνομάζεται Ἄννα. Στή διάρκεια τῆς ἐπικοινωνίας μας κατάλαβα ὅτι εἶναι Hare Krishna. Ἐπειδή, ὅμως, προσπαθῶ νά βλέπω πρῶτα ἀπ ὅλα τίς προσωπικές ποιότητες ἑνός ἀνθρώπου καί τό ἄν ἔχουμε ἀμοιβαῖο ἐνδιαφέρον ὁ ἕνας γιά τόν ἄλλον, δέν μέ προβληματίζει οὔτε τό φύλο οὔτε ἡ θρησκεία οὔτε ἡ ἡλικία. Ἡ Ἄννα εἶναι ἀπίστευτα ὅμορφη καί ἔξυπνη. Γίναμε φίλες. Ὡστόσο, ἔθεσα ἀμέσως σαφή ὅρια: ἡ φιλία εἶναι φιλία, ἀλλά ἡ πίστι μου εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη.

Τήν ἐποχή τῆς πανδημίας εἶχε προκληθῆ μιά κοινή ὁμαδική συνομιλία στό διαδίκτυο, στήν ὁποία μέ προσκάλεσε ἡ Ἄννα. Πρίν ἀπό μένα σέ αὐτή τή συνομιλία συμμετεῖχαν μόνο κοπέλλες Hare Krishna. Ἐκεῖ συζητούσαμε διάφορα γυναικεία θέματα, ἀλλά ἐγώ δέν συμμετεῖχα πάντα. Ἄν συζητοῦσαν, γιά παράδειγμα, συνταγές μαγειρικῆς, συμμετεῖχα στή συζήτησι, ἀλλά ὅταν ἡ συζήτησι ἔκλεινε πρός κάτι πιό θρησκευτικό, ἀπεῖχα. Πρέπει νά σημειώσω ὅτι δέν ἦταν οἱ γνωστοί Hare Krishna πού κυκλοφοροῦν στούς δρόμους μέ πορτοκαλί ροῦχα καί ἐξυμνοῦν τόν Krishna μέ τραγούδια. Ἦταν ἐντελῶς διαφορετικοί ἄνθρωποι...

Γιά ἕνα διάστημα δέν ἤμουν ἐνεργή καί δέν συμμετεῖχα σέ συζητήσεις. Μιά μέρα, κατά τή διάρκεια τῶν διακοπῶν τοῦ Ἰανουαρίου, ἡ Ἄννα μοῦ τηλεφώνησε καί μέ ρώτησε ἄν θά μποροῦσα νά συμμετάσχω σέ βιντεοδιάσκεψί τους καί νά μιλήσω γιά ἕνα ἱερό τόπο, ἤ ἀκόμα καλύτερα, ἕνα Ἅγιο, στό πλαίσιο τῆς δικής μου “πνευματικῆς παραδόσεως”, ὅπως εἶπε. Ὁμιλίες ἑτοίμαζαν καί ἄλλες κοπέλλες. Χωρίς δεύτερη σκέψι, συμφώνησα.

Εἶχα στή διάθεσί μου μιά μέρα γιά νά προετοιμαστῶ. Ἄνοιξα τό διαδίκτυο, διάβασα διάφορες πηγές, ἐκτύπωσα φωτογραφίες καί ἑτοίμασα μιά εἰσήγησι μέ θέμα τή Λαύρα τῆς Ἁγ. Τριάδος καί τοῦ Ἁγ. Σεργίου καί τόν ὅσιο Σέργιο τοῦ Radonezh. Εἶχα προετοιμαστῆ νά μιλήσω γιά τόν Ἅγιο καί γιά τά θαύματα πού εἶχαν συμβεῖ στή ζωή μου μέ τίς πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου. Προσέγγισα τό ζήτημα δημιουργικά: Ἑτοίμασα τό κείμενο καί τίς φωτογραφίες, ντύθηκα ὄμορφα καί ἐπέλεξα ἕνα πολύ γραφικό τοπίο γιά φόντο. Τελικά, ἡ δική μου εἰσήγησι κάλυψε 40 λεπτά ἀπ᾽ τά 60 πού διήρκησε ἡ ὅλη τηλεδιάσκεψί μας. Δύο ἀκόμη γυναῖκες μίλησαν γιά τούς δικούς τούς “ἁγίους” Hare Krishna, ἄν μοῦ ἐπιτρέπεται ἡ ἔκφρασι.

Ὅταν μιλοῦσα γιά τόν ὅσιο, ἔβλεπα τό εἰλικρινές ἐνδιαφέρον τους. Ἄκουγαν μέ προσοχή, ἔκαναν ἐρωτήσεις καί ἐγώ ἀπαντοῦσα ὅσο καλύτερα μποροῦσα, περισσότερο ἀπ᾽ τήν καρδιά μου, διευκρινίζοντας ὅτι δέν εἶμαι εἰδικός καί ὅτι δέν γνωρίζω πολλά πράγματα σέ βάθος.

Αὐτή ἡ διαδικτυακή συνάντησι εἶχε γίνει μεσημέρι. Τό βράδυ ἡ Ἄννα μοῦ τηλεφώνησε καί μοῦ εἶπε:

—Ξέρεις, τά κορίτσια ἔχουν τόσο πολύ ἐνθουσιαστῆ ἀπ᾽ τήν εἰσήγησή σου, τούς προκάλεσε τόσο μεγάλο ἐνδιαφέρον τό θέμα ὥστε θέλουν νά σοῦ ζητήσουν νά ὀργανώσης μιά ἐκδρομή στή Λαύρα, ὅσο διαρκοῦν οἱ διακοπές τοῦ Ἰανουαρίου. Εἶναι ἔτοιμες νά ὀργανωθοῦν, ἴσως νά ἔρθουν καί μέ τά παιδιά τους. Θέλεις νά τό συζητήσουμε καί νά σχεδιάσουμε τό ταξίδι μας; Θέλουν νά δοῦν τή Λαύρα, ἴσως καί νά προσκυνήσουν. Θά μποροῦσες νά τό ὀργανώσης, ἄν ἔχης χρόνο καί ἄν εὐκαιρῆς;

Τελικά, χωρίς δεύτερη σκέψι, ἐνθουσιασμένη καθώς ἤμουν, συμφώνησα.

Στή συνέχεια ἔνιωθα ἀκομα καί σωματικά τή Χάρι νά ἐκχέεται. Κυριολεκτικά μέσα σέ λίγες ὧρες κατάφερα νά ἔρθω σέ ἐπαφή μέ ταξιδιωτικό γραφεῖο, νά συντονίσω τό πρόγραμμα μέ ὅλα τά κορίτσια, νά τούς ὑποδείξω τή θέσι σταθμεύσεως, νά κλείσω τραπέζια σ᾽ ἕνα καλό ἑστιατόριο κοντά στή Λαύρα. Καί ὅλα αὐτά μαζί μέ τά παιδιά μας.

Ὁρίσαμε τήν ἡμερομηνία κυριολεκτικά γιά τή μεθεπόμενη μέρα. Τό ἑπόμενο πρωΐ, ὅλες ἐπιβεβαίωσαν τή συμμετοχή τους στό ταξίδι. Ἔμεινα ἔκπληκτη ἀπ᾽ τό μέγεθος τῆς ὁμάδος πού εἶχε προκύψει. Τελικά, ἦρθαν ὅλες.

Τήν ἡμέρα πού ταξίδευα στή Λαύρα εἶχα πρόβλημα μέ τό pare-brise, ἐπειδή τήν προηγούμενη μέρα εἶχα μπερδευτῆ καί ἀντί γιά ἀντιπαγωτικό εἶχα βάλει ὑγρό πού πάγωνε (ἐκείνη τήν ἐποχή εἴχαμε πολλή παγωνιά, συνηθισμένη τέτοιες μέρες τόν Ἰανουάριο). Ἦταν πολύ δύσκολο γιά μένα νά φτάσω στή Λαύρα. Χιόνιζε ἀρκετά ἔντονα καί ἦταν πολύ προβληματική ἡ ὁδήγησι. Στό τέλος θά ἐξηγήσω γιατί δίνω ἔμφασι σέ αὐτό.

Ὅταν φτάσαμε στίς θέσεις σταθμεύσεως, βγῆκα ἀπ᾽ τό αὐτοκίνητο ἀρκετά ἐκνευρισμένη: εἶπα στά κορίτσια ὅτι τό ‘ἀντιπαγωτικό ̓ ὑγρό εἶχε παγώσει καί δυσκολευόμουν πολύ νά ὁδηγήσω, καθώς χιόνιζε καί στό δρόμο συνέχεια ἔπεφταν λάσπες...

Πήγαμε στό ταξιδιωτικό γραφεῖο. Τά κορίτσια ἦταν σέ μεγάλα κέφια, ἄν καί ἔνιωθαν λίγο ἀμήχανα σέ ἄγνωστο περιβάλλον. Ταυτόχρονα, ὅμως, ὅλη ἡ μέρα κύλησε σάν νά μᾶς ὑποδεχόταν ὁ ἴδιος ὁ ὅσιος καί ἡ Παναγία νά μᾶς σκέπαζε μέ τό Ὠμοφόριό της: ὅλα ἦταν ξεκάθαρα, σαφή, κατανοητά καί πάρα πολύ ἐνδιαφέροντα.

Στή Λαύρα μᾶς ξενάγησε ἕνας πολύ εὐχάριστος μοναχός. Ἡ καλοσύνη ἔμοιαζε νά ξεχειλίζη ἀπό κάθε πτυχή τοῦ ράσου του. Ἡ διήγησί του περνοῦσε μέσα ἀπ᾽ τήν ψυχή του καί αὐτό ἦταν κάτι πού μᾶς χαροποιοῦσε πολύ. Ὁ μοναχός μᾶς ξενάγησε σέ ὅλες τίς ἐκκλησίες τῆς Λαύρας. Ἀνεβήκαμε στό καμπαναριό. Πέρα ἀπό αὐτό, μᾶς βοηθούσε ὅλους πολύ διακριτικά: ἔδινε χέρι σέ γυναῖκες, ἔδενε τά κασκόλ τῶν παιδιῶν, γενικῶς συμπεριφερόταν λές καί τόν εἶχε ἐπισκεφτῆ ἡ οἰκογένειά του!

Μαζί μας ἦταν καί τά παιδιά μας, ὁ ἔφηβος γυιός μου καί τά μικρότερα παιδιά τῶν ἄλλων. Ἦταν ἀστεῖο νά βλέπω τό γυιό μου πού τά ἔβαζε στή σειρά καί τά ὁδηγοῦσε λές καί ἦταν ὁμαδάρχης.

Κάναμε βόλτα καί μετά πήγαμε νά προσκυνήσουμε τά λείψανα.

Παρακολουθοῦσα διακριτικά τίς φίλες μου: τό ἐνδιαφέρον ἦταν ζωγραφισμένο στά πρόσωπά τους. Ἐγώ, ὅμως, δέν μποροῦσα νά πιστέψω ὅτι αὐτό πού συνέβαινε ἦταν ἀλήθεια. Προσκυνήσαμε. Οἱ συντρόφισσές μου ὅλο καί ρωτοῦσαν πῶς νά τό κάνουν σωστά. Ὁ ξεναγός μοναχός καί ἐγώ ἀπαντούσαμε ὅσο μπορούσαμε πιό ἁπλά.

Ὅταν βγαίναμε ἀπ᾽ τόν Ἱ. Ναό τῆς Ἁγ. Τριάδος, ὅπου ἀναπαύονται τά λείψανα τοῦ ὁσίου, συναντήσαμε ἕνα μοναχό, ὁ ὁποῖος τιμᾶται ὡς Γέροντας. Ὁ ξεναγός μᾶς ὁδήγησε κοντά του καί μᾶς εἶπε:

—Εὐλογηθεῖτε!

Τά κορίτσια μέ κοιτοῦσαν μέ ἐρωτηματικό στά μάτια, δέν μποροῦσαν νά καταλάβουν τί σημαίνει ‘να εὐλογηθοῦν ̓. Τούς τό ἐξήγησε ὁ μοναχός καί ὁ Γέροντας μᾶς εὐλόγησε μέ τό σημείο τοῦ σταυροῦ. Μετά ἀπό αὐτό, οἱ συντρόφισσές μου χαλάρωσαν τελείως.

Κάναμε ἀκόμα ἀρκετές βόλτες στή Λαύρα. Πήραμε ἁγιασμό γιά νά τόν πάρουμε μαζί μας στό αὐτοκίνητο. Παρόλο πού ἔκανε πολύ κρύο, ὑπῆρχε μιά ὑπέροχη ἑνότητα μέσα στήν παρέα μας, σάν νά ἤμασταν μιά μεγάλη οἰκογένεια πού εἶχε ἔρθει στή Λαύρα.

Ἀπ᾽ τή Λαύρα κατευθυνθήκαμε σέ ἑστιατόριο, ὅπου εἴχαμε κρατήσει τραπέζι. Εἴχαμε ὡραία συζήτησι καί ὑπέροχο γεῦμα. Στό συγκεκριμένο ἑστιατόριο ὑπάρχει ξεχωριστό παιδικό δωμάτιο καί ὁ γυιός μου, ὅταν τελείωσε τό φαγητό του, πῆρε τά παιδιά καί πῆγε μαζί τους ἐκεῖ. Τά παιδιά ἔπαιζαν πολύ χαριτωμένα. Βρῆκαν μόνοι τους διάφορα παιχνίδια. Μιά ἀπ᾽ τίς γυναῖκες τῆς παρέας μας, ἡ Βερόνικα, μέ μεγάλη ἔκπληξι παρατηροῦσε τά δικά της μικρά παιδιά νά εἶναι ἀπίστευτα ὑπάκουα καί νά παίζουν μέ τόσο ἐνδιαφέρον μέ τό γυιό μου... Κανένα παιδί δέν εἶχε κινητό στό χέρι. Πίναμε τσάι, τρώγαμε νόστιμες πίτες. Ὅλα ἦταν ὑπέροχα.

Καθόμασταν γιά πολλή ὥρα, συζητούσαμε, ἀνταλλάσσοντας τίς ἐντυπώσεις μας, καί δέν θέλαμε καθόλου νά φύγουμε. Παρακολουθοῦσα, ἐπίσης, μιά ἄλλη κοπέλα, τή Μαρίνα, ἡ ὁποία φαινόταν νά ἔχη βυθιστῆ στόν ἑαυτό της, στίς ἀνησυχίες της. Καθόταν σιωπηλή καί κάτι σκεφτόταν.

Μόλις βγήκαμε ἔξω, ἄρχισε νά πέφτη παραμυθένιο χιόνι: ἔπεφταν ἀργά-αργά λευκές νιφάδες... ὁπότε, ἀρχίσαμε ὅλοι νά παίζουμε χιονόμπαλες, κάναμε τσουλήθρα, γίναμε λές καί ἤμασταν χιονάνθρωποι. Καί δέν θέλαμε καθόλου νά φύγουμε...

Ἀλλά ἡ ὥρα περνοῦσε. Εἶχε νυχτώσει κιόλας, ἀφοῦ περάσαμε ὅλη τήν ἡμέρα στό Sergiyev Posad. Εἶναι δύσκολο νά περιγράψω μέ λόγια τά συναισθήματα καί τή διάθεσι τήν ὁποία εἴχαμε. Ἦταν ἁπλῶς ὑπέροχα, παραμυθένια, ζεστά, οἰκογενειακά, πολύ ἐγκάρδια, πολύ φιλόξενα.

Νομίζω πώς ὁ Κύριος τά κανόνισε ὅλα ἔτσι, ἀφοῦ στά πρῶτα βήματά σου σέ ἔχει συνέχεια στήν ἀγκαλιά Του. Ὅλοι ἔχουμε βιώσει αὐτή τήν ἐμπειρία: νά μήν ἀντιμετωπίζης λύπες, ἀλλά νά προχωρᾶς μέσα ἀπό χαρές, λές καί τά πάντα εἶναι στρωμένα μέ πούπουλα.

Πρός τό τέλος, ὅλοι κουράστηκαν λίγο καί ἄρχισαν σιγά-σιγά νά ἀποχωροῦν. Μπῆκα καί ἐγώ στό αὐτοκίνητο μέ τίς ἀνησυχίες μου: ‘Λοιπόν, πῶς πάω τώρα;! Ἐδῶ ἦρθα μέ τό φῶς τῆς ἡμέρας, τώρα, ὅμως, πρέπει νά ὁδηγήσω πάνω ἀπό 100 χιλιόμετρα στόν αὐτοκινητόδρομο στό σκοτάδι καί χωρίς ἀντιπαγωτικό! ̓.

Καί τότε πατάω τό κουμπί γιά νά καθαρίσω τά τζάμια καί τό παγωμένο ‘ἀντιπαγωτικό ̓... ξεπάγωσε! Παρά τό γεγονός ὅτι ὁ παγετός ἦταν πολύ ἰσχυρός, πάνω ἀπό 20 βαθμούς ὑπό τό μηδέν, ἄν καί ὅλοι μας κατά κάποιο τρόπο δέν τόν αἰσθανθήκαμε.

Πῆρα τό κινητό μου, ἐνεργοποίησα τούς ὑαλοκαθαριστῆρες καί τράβηξα video ἀπ᾽ τό pare-brise γιά νά τό στείλω στά κορίτσια:

—Κοιτάξτε, τό ‘ἀντιπαγωτικό ̓ ξεπάγωσε!

Αὐτές ἤξεραν ὅτι τό πρωΐ εἶχα πρόβλημα μέ αὐτό. Αὐτό τό video τό ἔστειλα στήν κοινή μας ὁμαδική συνομιλία. Σιωπή. Καμμία ἀπάντησι... Περίπου μιά ὥρα μετά, τά κορίτσια ἄρχισαν νά στέλνουν πλῆθος μήνυμάτων γιά τό πόσο γοητευμένες ἦταν, πόσο εἶχαν ἀλλάξει ὅλες τους οἱ ιδέες γιά τή ‘βαρετή Ὀρθοδοξία ̓, πόσο πραγματική εὐλογία ἦταν. Τό ‘ἀντιπαγωτικό ̓ συζητιόταν γιά μιά ἑβδομάδα ἀκόμα... Γενικῶς ἔγραφαν τίς ἐντυπώσεις τους γιά πολύ καιρό ἀκόμα: καί τί ὑπέροχος μοναχός πού ἦταν, καί τί εὐχάριστο ἅρωμα ἔβγαινε ἀπ᾽ τά λείψανα τοῦ ὁσίου, καί πόσο πολύ τούς ἄρεσαν ὅλα ἐκείνη τήν ἡμέρα, καί πολλά ἄλλα.

Πέρασε ὁ καιρός. Μοῦ τηλεφώνησε ἡ Ἄννα καί μοῦ εἶπε ὅτι ἡ Βερόνικα καί ἡ Μαρίνα... βαπτίστηκαν. Δύο μῆνες μετά ἀπό ἐκεῖνο τό ταξίδι, ἡ Βερόνικα βαφτίστηκε πρώτη καί ἀκολούθησε ἡ Μαρίνα.

Στή συνέχεια καί ἡ ἴδια ἡ Ἄννα μοῦ ζήτησε νά τή βοηθήσω νά διαλέξη σταυρό γιά βάπτισι. Τήν ἑπόμενη κιόλας μέρα τῆς ἔδωσα ἕνα σταυρό, ἕνα πολύ ὄμορφο σταυρό μέ σμάλτο.

Τώρα δέν ἐπικοινωνοῦμε πολύ συχνά, ἁπλῶς συγχαίρουμε ἡ μιά τήν ἄλλη γιά τίς ἑορτές. Ὅλες εἶναι πολύ ἀπασχολημένες, ὅπως μᾶλλον ὅλοι οἱ ἐνήλικες μέ οἰκογένειες. Ἀλλά ἀναπολῶ στή μνήμη μου ἐκεῖνο τό ταξίδι μας καί συνειδητοποιῶ ὅτι τά κορίτσια εἶχαν τόσο ἐντυπωσιαστῆ πού αὐτό τό ταξίδι καί μόνο ἦταν ἀρκετό γιά νά πάρουν μιά τόσο καίρια ἀπόφασι. Ἄν καί, ἴσως κάτι θά εἶχε προηγηθῆ καί τό ταξίδι ἦταν ἁπλῶς ἡ τελευταία σταγόνα πού ξεχείλισε τό ποτήρι.

Ὅμως, ἐκείνη ἡ μέρα ἦταν ξεχωριστή. Τό δηλώνω ὑπεύθυνα”.

Τή διήγησι τῆς Ξένιας κατέγραψε ἡ Εὐγενία Καλατσίχινα»(https://gr.pravoslavie.ru/158809.html).

S.

<>

π. Σάββας Ἀχιλλέως: «Ὁποιονδήποτε πειρασμό καί ἄν ἐπιτρέψη ὁ Θεός, ἐμεῖς ἔχουμε ὑποχρέωσι νά μείνουμε σταθεροί στόν πειρασμό αὐτό.

Νά σᾶς ἀναφέρω ἕνα παράδειγμα, τό ὁποῖο εἶναι πραγματικά ἕνα μεγάλο παράδειγμα.

Ὅταν ὑπηρετοῦσα στόν “Εὐαγγελισμό”, τό μεγάλο αὐτό νοσοκομεῖο, γνώρισα ἕνα ἰατρό, ὁ ὁποῖος ὀνομαζόταν Σπυρίδων Μακρής. Αὐτός ἦταν καθηγητής ἀναισθησιολογίας. Ἦταν εὐσεβέστατος ἰατρός, παντρεμένος μέ τήν Ἐλευθερία καί εἶχε τέσσερεις κόρες.

Ὁ Θεός τοῦ ἔδωσε καί ἕνα ἀγοράκι, τό ὁποῖο τό ὀνόμασε Γεράσιμο. Τό βάπτισε καί τό πήγαινε στό σπίτι καί μόλις πῆγε στό σπίτι, τοῦ τό παίρνει ὁ Θεός καί πεθαίνει τό παιδάκι!

Δόξαζε αὐτός ὁ ἰατρός τό Θεό καί ἔλεγε:

—Ἔχουμε ἐγώ καί ἡ γυναῖκα μου ἕνα Ἄγγελο στό θρόνο τοῦ Θεοῦ πού πρεσβεύει γιά ἐμᾶς!

Μετά ἀπό λίγο, τοῦ στέλνει ὁ Θεός ἕνα ἄλλο ἀγοράκι καί γίνονται πέντε τά τέκνα. Πῆγε ἔκανε μιά ἀσφάλεια ζωῆς καί ὕστερα ἀπό 8-10 ἡμέρες χτυπάει μέ τό αὐτοκίνητο καί παθαίνει τέτοιο κάταγμα πού ἔπρεπε νά χειρουργηθῆ.

Θεραπεύθηκε ἔγινε καλά καί ἀμέσως παθαίνει αὐτή τήν ἀνίατη ἀσθένεια (καρκίνος) ἡ γυναῖκα του.

Προσέξτε νά δῆτε, τή μία θλίψι πάνω στήν ἄλλη.

Μέ κάλεσε ὁ ἰατρός νά κάνω ἕνα ἅγιο εὐχέλαιο στή γυναῖκα του καί ὧ τοῦ θαύματος, ἔφυγε παντελῶς ἡ ἀσθένεια αὐτή καί ἔγινε καλά ἡ γυναῖκα του!

Δέν πέρασε πολύς καιρός καί πεθαίνει ὁ ἴδιος!

Ἦταν καθηγητής στή Θεσ/νίκη καί τόν ἀγαποῦσαν τόσο πολύ οἱ φοιτητές, διότι ἦταν ἕνα γλυκύς ἄνθρωπος καί μένει ἡ γυναῖκα του μέ τά πέντε παιδιά.

Μεγάλωσε ἡ μάνα τά παιδιά της, τά πάντρεψε καί δέν βαρυγκώμησε, οὔτε αὐτή, οὔτε τά παιδιά της στό Θεό.

Δέν εἶπαν λέξι ἐναντίον τοῦ Θεοῦ στίς τόσες θλίψεις, ἀλλά δόξαζαν τό Θεό καθημερινῶς!

Σᾶς ἔφερα αὐτό τό παράδειγμα γιά νά σᾶς δείξω, τί δοκιμασίες ἐπιτρέπει ὁ Θεός σέ αὐτό τόν κόσμο καί ὅταν μείνης σταθερός, τότε παίρνεις καί τό στέφανο τόν ὁποῖο ἑτοιμάζει ὁ Θεός γιά τόν κάθε ἕνα ἀπό ἐμᾶς...»(ΑΠ, 560).

S.

<>

«Πόσο σοφά σκέφθηκε καί πόσο στηρικτικά ἐνήργησε μία μάνα ἄξια Χριστιανή!

Ἡ κόρη της βρισκόταν οἰκότροφος σ᾽ ἕνα σχολεῖο. Φιλάρεσκη, ὅπως ἦταν, μέ μία ἐπιστολή ζητάει ἀπ᾽ τή μητέρα της νά τῆς στείλη ἕνα ὡραῖο καθρέφτη. Ἐκείνη βρῆκε ἕνα ὡραῖο καδράκι πού εἶχε τήν Παναγία ὡραία ζωγραφισμένη καί τῆς τό ἔστειλε, συνοδεύοντάς το μέ ἕνα σημείωμα πού ἔλεγε: “Ἰδού ὁ καθρέφτης σου”. Ἄρεσε πολύ στή νέα τό καδράκι μέ τήν Παναγία, γι᾽ αὐτό τό τοποθέτησε ἐπάνω στό κομοδίνο της καί κάθε βράδυ καί πρωΐ τό κοίταζε, τό μελετοῦσε καί προσπαθοῦσε κάθε ἡμέρα νά μοιάζη μέ τήν Παναγία στήν καθαρότητα καί ἁγιότητα. Ἔτσι πέρασε τά μαθητικά της χρόνια σέ συνεχῆ ἄσκησι στήν ἀρετή καί ἀσταμάτητο πνευματικό ἀγῶνα γιά τήν τελειότητά της μέ τή βοήθεια τῆς Παναγίας μας»(ΜΜ, 186).

S. ins.

<>

«Ὁ παπα-Μᾶρκος Μανώλης ἀποσύρεται προσευχόμενος. Ἀπόλυτη σιωπή. Μόνο ὁ κύριος Γιῶργος κινήθηκε πρός τό ναό καί μπῆκε στό Ἱερό, γιά νά ἀνάψη τό καντήλι. Μπῆκε μέ δέος. Στό Ἅγ. Ἀρτοφόριο φυλάσσεται ὁ Ἀμνός τοῦ Θεοῦ! Δεσπόζει πίσω ἀπ᾽ τήν Ἁγ. Τράπεζα ἡ γλυκιά μορφή τοῦ Ἐσταυρωμένου. Μισοσκόταδο, κατάνυξι, σιωπή. Ὅμως, κάτι αἰωρεῖται στήν ἀτμόσφαιρα. Κάτι σάν ὑποψία ἀνθρώπινης παρουσίας! Ναί δέν λαθεύει. Ἐκεῖ στή γωνιά κουλουριασμένος εἶναι ἕνας ἄνθρωπος!

—Τί κάνεις ἐδῶ;

Δέν εἶναι ἄγνωστη ἡ μορφή τοῦ εἰσβολέα. Εἶναι τακτικός ἐπισκέπτης τοῦ π. Μάρκου. Ὅχι γιά νά ἐξομολογηθῆ, ἀλλά γιά νά ζητήση χρήματα. Δέν τόν ἔφταναν αὐτά πού ἔλαβε. Καί σκέφτηκε νά τά ἁρπάξη μόνος του. Βρῆκε τρόπο νά χωθῆ στό Ἱερό ἀθέατος καί κρύφτηκε μέχρι νά μείνη ἐντελῶς μόνος, γιά νά διαρρήξη τό παγκάρι. Δέν ὑπολόγισε ὅτι θά ἔμπαινε ὁ κύριος Γιῶργος στό Ἱερό. Τώρα; Τί γίνεται;

Ὁ Γιῶργος τόν ἁρπάζει κάι τόν ὁδηγεῖ στόν π. Μᾶρκο. Δέν εἶναι μόνο διαρρήκτης. Εἶναι καί ἱερόσυλος. Δέν σεβάστηκε τό ναό καί κυρίως τό Ἱερό. Καί κάτι ἀκόμη. Εἶναι καί ἀγνώμων, ἀφοῦ δέν λογάριασε τόσες ἐλεημοσύνες, ἀλλά λύπησε μέ αὐτόν τόν τρόπο ὄχι μόνο τόν ἱερέα πού τόν εὐεργετοῦσε, ἀλλά τόν ἴδιο τό Θεό! Ὅλα αὐτά τριγύριζαν στό μυαλό τοῦ Γιώργου, ὅταν πῆγε στόν π. Μᾶρκο:

—Γέροντα, πρέπει νά καλέσουμε τήν ἀστυνομία.

Αὐτό λέει ἡ λογική. Ἔτσι ἀντιδρᾶ ὁ κάθε ἄνθρωπος πού ἀντιμετωπίζει τέτοια περίπτωσι. Μά ὁ παπα-Μᾶρκος κινεῖται πέραν τῆς λογικῆς. Κινεῖται στή σφαῖρα τῆς αἰωνιότητος καί βλέπει τό βάθος τῶν πραγμάτων. Τήν ἀστυνομία; Ναί, ἀλλά τί θά κάνη ἡ ἀστυνομία; Ἔχει τό μαγικό ραβδάκι νά μετατρέψη τό διαρρήκτη σέ ἄνθρωπο μέ φιλότιμο καί συναίσθησι; Μπορεῖ νά τόν τιμωρήση. Δέν μπορεῖ, ὅμως, νά ἐπιδράση στήν ψυχή του καί νά φέρη τήν “ἀλλοίωσι”.

Στά μάτια ὅλων εἶναι ἕνας παραβάτης ἤ ἕνας παλιάνθρωπος. Στά μάτια τοῦ παπα-Μάρκου εἶναι μία δυστυχισμένη ψυχή πού ἔχει χάσει τόν προσανατολισμό της. Ὄχι, δέν δέχεται νά ἀναμειχθῆ ἡ ἀστυνομία στήν ὑπόθεσι. Ὁ διαρρήκτης ἦλθε μέ ἐχθρική διάθεσι. Ὁ ἱερέας θά δείξη εὐμενῆ διάθεσι:

—Παιδί μου, ὅταν χρειάζεσαι χρήματα, θά ἔρχεσαι νά μοῦ λές τήν ἀνάγκη σου. Θά μοῦ ὑποσχεθῆς ὅτι δέν θά ἐπιχειρήσης ξανά τέτοιο πρᾶγμα»(ΜΜ, 101).

S.

<>

«Παρακολουθῶ ἕνα ἀετό νά πετάη ὅλος χάρι πάνω ἀπ᾽ τό σπίτι μου δίπλα στή λίμνη. Μέ τά δυνατά τους φτερά, πού τό ἄνοιγμά τους μπορεῖ νά ξεπεράση τά δύο μέτρα, τά πουλιά αὐτά πετοῦν μέ τή βοήθεια τῶν ἀέριων ρευμάτων γιά πολλή ὥρα. Δέν χρειάζεται νά φτερουγίζουν μέ μανία γιά νά πετάξουν, ἀλλά στηρίζονται στή βοήθεια τοῦ ἀέρα.

Θά ἤθελα νά εἶμαι ἔτσι στήν προσωπική μου ζωή. Ἀντίθετα, κουνῶ τά φτερά μου ὅλο καί πιό δυνατά καί μέ ἄγχος συλλογίζομαι κάθε ἐμπόδιο πού ἐμφανίζεται στόν ὁρίζοντα. Φοβᾶμαι πώς ἄν δέν συνεχίσω νά φτερουγίζω, θά συντριφθῶ. Ἀναρωτιέμαι ἄν θά ἀποκτήσω ποτέ ἀρκετή σοφία, σωματική ἤ πνευματική ἀντοχή ἤ ἄν θά ἔχω τούς πόρους γιά νά διαχειριστῶ κάθε περίστασι. Εἶναι καλό νά προγραμματίζουμε τό μέλλον, ἀλλά ὄχι σέ βαθμό πού νά μᾶς πιάνη ἄγχος. Ἡ τελειομανία μου τό μόνο πού πετυχαίνει εἶναι νά αὐξάνη τήν πίεσι πού νιώθω.

Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ὅμως, μᾶς διαβεβαιώνει πώς ὅσοι ἐλπίζουν στόν Κύριο θά ἀποκτήσουν φτερά σάν τοῦ ἀετοῦ (βλ. Ἠσ 40, 31). Ἀκόμα κι ὅταν νιώθουμε ὅτι βρισκόμαστε σέ ἐλεύθερη πτώσι, μποροῦμε νά ἐμπιστευθοῦμε τό Θεό πού “εἶναι τό καταφύγιό {μας}, καί στήριγμά {μας}, οἱ αἰώνιοι βραχίονες”(Δευτ 33, 27)»

<>

«Στήν Πάτρα τό 1947 σέ μία οἰκογένεια συνέβη τό ἑξῆς συγκλονιστικό γεγονός. Μία μάνα ἦρθε νά δῆ τήν οἰκογένεια τῆς κόρης της, πού ἦταν στήν Πάτρα παντρεμένη. Χάρηκε, ὅταν τούς εἶδε καλά καί ἔνιωσε τήν εὐτυχία τῆς μάνας, διότι ἡ οἰκογένεια τῶν παιδιῶν της ἦταν χαρούμενη καί εὐτυχισμένη, πρόσφερε δέ στήν οἰκογένεια μία ὡραία εἰκόνα τῆς Παναγίας, πού τήν τοποθέτησαν στό τραπέζι τῆς σάλας.

Ἀφοῦ ἔμεινε ἐκεῖ μερικές ἡμέρες, ἀποφάσισε νά ἐπιστρέψη στήν Ἀθήνα. Ἀποχαιρέτησε ἕνα ἕνα τά προσφιλῆ της πρόσωπα, τήν κόρη της, τό γαμβρό της καί τά ἐγγόνια της καί τράβηξε πρός τήν ἔξοδο τοῦ σπιτιοῦ. Γυρνώντας τή ματιά της πρός τά πίσω, βλέπει τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας νά μετακινῆται καί νά κατευθύνεται πρός τήν ἔξοδο τοῦ σπιτιοῦ.

Τρόμαξαν ὅλοι, βλέποντας τήν κίνησι τῆς εἰκόνας. Τότε ἡ μάνα, πού ἔχει καί αἴσθησι καί διαίσθησι, ρωτᾶ:

—Παιδιά μου, κάτι κακό συμβαίνει στό σπίτι σας, γιά νά μή θέλη ἡ Παναγία νά μείνη. Ἀλήθεια τί σᾶς συμβαίνει;

Τότε ἀναλύθηκε σέ δάκρυα ὁ γαμβρός κάι ὁμολόγησε, ὅτι σέ στιγμές νεύρων καί ἀδυναμίας βρίζει καί βλασφημᾶ τήν Παναγία. Ζήτησε ἐκείνη τή στιγμή συγγνώμη, ἀσπάσθηκε εὐλαβικά τήν εἰκόνα καί ἔδωσε τήν ὑπόσχεσι, πού τήρησε σ᾽ ὅλη τήν ὐπόλοιπη ζωή του, νά μή βλασφημήση ποτέ τό ἅγιο ὄνομά Της. Τότε μόνο ἡ εἰκόνα ἔμεινε στή θέσι της καί ἡ μάνα ἐπέστρεψε στήν Ἀθήνα ἥσυχη, δοξάζοντας τό Θεό καί τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο»(ΜΜ, 189).

<>

«Μέσα σ᾽ ἕνα ἐπαρχιακό Γερμανικό τραῖνο, δυό ἄνθρωποι μιλοῦσαν γιά τή ζωή μετά τό θάνατο. Ὁ ἕνας ἀπ᾽ αὐτούς πίστευε μέ βεβαιότητα ὅτι μετά τό θάνατο τελειώνουν τά πάντα. Ὁ ἄλλος ἦταν πιό ἐπιφυλακτικός καί ἐκφραζόταν μέ πιό προσεκτικές ἀντιρρήσεις.

Καθισμένος στό ἴδιο διαμέρισμα τοῦ τραίνου, ἕνας γέροντας χωρικός ἄκουγε τή συζήτησι μέ μεγάλο ἐνδιαφέρον. Τό ρυτιδιασμένο του πρόσωπο ἔδειχνε σημάδια μιᾶς ζωῆς ἐργασίας καί πόνου, ἀλλά ταυτόχρονα ἀντανακλοῦσε μιά ἐσωτερική ἁρμονία.

Ὁ πρῶτος συνομιλητής ἄρχισε νά φωνάζη δυνατά:

—Ἄν ὑπάρχη κάποιος πού θέλει νά πιστεύη σ᾽ αὐτές τίς παλιομοδίτικες ἱστορίες, εἶναι ἐλεύθερος νά τό κάνη. Μπορεῖ νά τίς πιστεύη μέχρι νά πεθάνη. Θά εἶχε, ὅμως, τό θάρρος νά τό βροντοφωνάξη ἐδῶ μέσα; Ὅσο γιά μένα, ἕνα πράγμα εἶναι βέβαιο. Ὅταν πεθάνη κανείς, πεθαίνει καί δέν ὑπάρχει καμμιά πόρτα πού ν᾽ ἀνοίγη στό ὑπερπέραν... Γιατί, τότε, αὐτό θά ἦταν πραγματική ἔκπληξι!

Ἐκείνη τή στιγμή, ὁ γέροντας χωρικός δέν μπόρεσε νά ἀντέξη ἄλλο.

—Ἄν ἄκουσα καλά, εἶπε μέ μιά βαθειά φωνή σάν νά μιλοῦσε στόν ἑαυτό του, πολλές κουταμάρες ἀκούσαμε μέχρι τώρα! Πῶς μπορεῖ νά πιστέψη κανείς ὅτι ὅταν εἶναι κανείς πεθαμένος ὑπάρχει περίπτωσι νά ἐκπλαγῆ; Ἄρα, δέν ἔχουν τελειώσει τά πάντα ἐδῶ... Κι αὐτή ἡ ἔκπληξι θά μποροῦσε κάλλιστα νά εἶναι ἡ ἔκπληξι ἑνός ἀπίστου καί μάλιστα αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου τόν ὁποῖο ἀκούσαμε νά μιλάη μόλις τώρα!... Ὅταν πεθάνη, κι ἀνοίξει γι᾽ αὐτον ἡ πόρτα τῆς Αἰωνιότητος μπροστά στό Θεό, πιστεύω ἀκράδαντα ὅτι τότε θά εἶναι γι᾽ αὐτόν ἡ στιγμή τῆς μεγάλης ἐκπλήξεως. Καί τότε, δέν θά μπορῆ πιά νά ἀστειεύεται.

Ἀπόλυτη σιωπή ἔπεσε στό διαμέρισμα τοῦ τραίνου. Κανένας δέν εἶχε πιά διάθεσι νά γελάση»(HO, 2013).

<>

«Ἡ καρδιά τοῦ ἀνθρώπου μοιάζει μέ τό πανδοχεῖο τῆς παραβολῆς στό ὁποῖο ὀφείλει νά φιλοξενήση ἀβρόφονα τόν πλησίον του. Ὁ Ἅγ. Σωφρόνιος τοῦ Essex, στήν ἀρχή τῆς μοναχικῆς του ζωῆς στό Ἅγ. Ὄρος, πλησίασε κάποιον ἡλικιωμένο μοναχό πού καθόταν πάνω σ᾽ ἕνα βράχο καί προσευχόταν μέ τό κομποσκοίνι του· τοῦ ζήτησε κατ᾽ ἐπανάληψιν νά προσεύχεται γι᾽ αὐτόν. Ὁ μοναχός κάθε φορά ἀπαντοῦσε:

—Βλέπεις αὐτό τό κομποσκοίνι; Προσεύχομαι μέ αὐτό γιά ὅλο τόν κόσμο. Περικλείεσαι καί ἐσύ στήν προσευχή μου.

Καί κατέκλεισε:

—Προσεύχομαι γιά ἐσένα. Σέ κάθε κόμπο εἶναι ὅλος ὁ κόσμος. Εἶσαι ἐδῶ, στήν προσευχή μου αὐτή γιά ὅλο τόν κόσμο»(ΑΖ, 265).

<>

Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς (1896–1966), Αρχιεπίσκοπος Σαγκάης και Σαν Φρανσίσκο, υπήρξε μία από τις πιο εμβληματικές μορφές της Ορθοδοξίας του 20ού αιώνα, γνωστός για την ακραία άσκησή του, την αγάπη του για τους φτωχούς και τα αναρίθμητα θαύματά του. 

Για 44 χρόνια, από τη στιγμή της μοναχικής του κουράς, ο Άγιος δεν κοιμήθηκε ποτέ σε κρεβάτι. Αναπαυόταν για ελάχιστες ώρες (1–2 την ημέρα) καθισμένος σε μια πολυθρόνα ή γονατιστός μπροστά στις εικόνες.

Συχνά κυκλοφορούσε ξυπόλυτος, ακόμη και στις πιο παγωμένες μέρες, σε ένδειξη ταπείνωσης και άσκησης.

Στη Σαγκάη ίδρυσε το ορφανοτροφείο του Αγίου Τύχωνος. Λέγεται πως περιπλανιόταν στις φτωχογειτονιές για να μαζέψει εγκαταλελειμμένα βρέφη από τους δρόμους.

Κατά την παραμονή του με Ρώσους πρόσφυγες στο νησί Τουμπάμπαο των Φιλιππινών (1949–1951), ο Άγιος ευλογούσε καθημερινά το στρατόπεδο και τις τέσσερις πλευρές του ορίζοντα. Παρά το γεγονός ότι η περιοχή πλήττεται συχνά από τυφώνες, όσο βρισκόταν εκεί ο Άγιος, κανένας τυφώνας δεν άγγιξε το νησί. 

Το 1963, ένας άνδρας ονόματι Λιου νοσηλευόταν σε κρίσιμη κατάσταση μετά από τροχαίο στο Σαν Φρανσίσκο. Ενώ ο οδηγός του Αγίου τον μετέφερε προς το αεροδρόμιο, ο Άγιος ξαφνικά τον διέταξε να αλλάξει πορεία και να πάνε στο νοσοκομείο, λέγοντας: «Πάμε τώρα στους Λιου», χωρίς κανείς να τον έχει ειδοποιήσει για το ατύχημα.

Ένας νεαρός πήγε να ζητήσει την ευλογία του πριν από τις εξετάσεις. Ο Άγιος του είπε: «Γιατί ζητάς ευλογία; Αφού δεν διάβασες, φύγε». Ο φοιτητής πράγματι απέτυχε παταγωδώς, καθώς ο Άγιος είχε διακρίνει την αμέλειά του.

Πολλοί πιστοί αναφέρουν ότι ο Άγιος τους εμφανίστηκε στον ύπνο τους για να τους δώσει συμβουλές ή να τους παρηγορήσει, ακόμη και χρόνια μετά την κοίμησή του. 

Ο Άγιος γνώριζε την ημέρα και την ώρα της κοίμησής του. Εκοιμήθη στις 2 Ιουλίου 1966 στο Σιάτλ, μπροστά στην εικόνα της Παναγίας του Κουρσκ.

Το σώμα του παρέμεινε άφθαρτο και σήμερα βρίσκεται σε λάρνακα στον Καθεδρικό Ναό «Η Χαρά πάντων των θλιβομένων» στο Σαν Φρανσίσκο, αποτελώντας το μοναδικό ολόσωμο άφθαρτο λείψανο στη Βόρεια Αμερική. 

<>

«Ἔφθασαν στή Μονή οἱ δύο μοναχοί, ἀπ᾽ τούς ὁποίους μάθαμε μετά πώς ὁ ἕνας εἶχε μονάσει μαζί μέ τόν Ἅγ. Σάββα τό Νέο στά Ἱεροσόλυμα. Ὁ μοναχός αὐτός προσευχόμενος μπροστά στή λάρνακα τοῦ Ἁγίου μιλοῦσε μαζί του, λέγοντας στή συνέχεια σέ μᾶς, ὅτι ὁ Ἅγ. Σάββας ἀποτελεῖ πραγματικό θησαυρό. Μάλιστα διηγήθηκε μία ἱστορία στήν ὁποία αὐτός καί ὁ Ἅγ. Σάββας, ὅταν ἦταν δεκαέξι ἐτῶν τούς εἶχε στείλει ὁ Γέροντας τῆς Μονῆς στό δάσος γιά κάποια ὑπηρεσία. Καθώς βάδιζαν λοιπόν στό δάσος, ὁ Ἅγ. Σάββας ἔσπασε τό πόδι του καί αὐτό κρεμόταν σάν μία ἁπλωμένη πετσέτα. Ἐντωμεταξύ βοήθεια δέν μποροῦσε ὁ ἴδιος νά τοῦ προσφέρη καί πῆγε τρέχοντας στό μοναστήρι γιά νά ἐνημερώση σχετικά τό Γέροντα. Στό διάστημα αὐτό μέχρι νά ἐπιστρέψουν στόν Ἅγ. Σάββα, ἐκεῖνος μέ τήν προσευχή του καί ἀφοῦ εἶχε σταυρώσει τρεῖς φορές τό πόδι του, στό ὄνομα τῆς Ἁγ. Τριάδος, αὐτό ἐπανῆλθε στή θέσι του, γεγονός τό ὁποῖο ἔκανε τό Γέροντα μετά τήν ἐπιστροφή τους νά τούς πῆ, ὅτι ὁ π. Σάββας ἀπό τώρα ἔχει ἕνα κομμάτι τῆς ζωῆς του στούς οὐρανούς»(ΖΧ, 145).

<>

«Μιά μέρα κατά τήν ὁποία ἤμουν στό κελλί τοῦ Γέροντα Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτου, ὅταν ἀκόμη ζοῦσε, χτύπησε τό τηλέφωνο. Τά χεράκια του ἦταν δεμένα καί ἄκουγε μέ ἀνοιχτή ἀκρόασι. Ὁπότε ἀναγκαστικά ὅποιος ἦταν στό κελλί ἄκουγε κι ἐκεῖνος δίπλα τί τοῦ ἔλεγαν.

Πῆρε μία ἄρρωστη κυρία ἀπ᾽ τήν Ἀμερική, ἡ ὁποία ἔλεγε στό Γέροντα:

—Γέροντα, ἔχω καρκίνο στά κόκκαλα. Πονάω, πονάω.

Ὁπότε ἄκουσα τό Γέροντα πού ἔλεγε:

—Εὔχομαι.

Ἐκείνη παρακαλοῦσε νά τῆς σταματήσουν λίγο οἱ πόνοι. Κι ὁ Γέροντας τρεῖς φορές εἶπε:

—Εὔχομαι, εὔχομαι, εὔχομαι.

Μετά ἀπό λίγο βλέπω τό Γέροντα νά σπαρταράη ἀπ᾽ τούς πόνους πάνω στό κρεββάτι καί νά λέει:

—Πώ, πώ! Πόσο πονοῦσε! Εἶχε δίκαιο, εἶχε δίκαιο. Πονοῦσε πολύ.

Ἐγώ φοβήθηκα. Λέω:

—Γέροντα, νά πάω νά φωνάξω κάποιον.

Γιατί ἤμουν μόνη μου καί φοβήθηκα μήν πάθει τίποτε.

—Ὄχι, ὄχι, μοῦ λέει. Μήν πᾶς, μή λές πουθενά τίποτε. Κάτσε ἐδῶ.

Γιά ἀρκετή ὥρα ὁ Γέροντας πονοῦσε φοβερά πάνω στό κρεββάτι καί μετά ἀπό λίγο ἡσύχασε. Μοῦ λέει:

—Νά μή τό πῆς αὐτό τό ὁποῖο εἶδες.

Εἶχε πάρει τούς πόνους τῆς γυναίκας»(ΠΜ, 128).

<>

«Τό μόνο πουλί πού τολμᾶ νά τσιμπήση ἕνα ἀετό εἶναι τό κοράκι.

Τό κοράκι κάθεται στήν πλάτη τοῦ ἀετοῦ καί δαγκώνει τό λαιμό του.

Ὁ ἀετός δέν ἀνταποκρίνεται, οὔτε πολεμάει μέ τό κοράκι. Ἀντίθετα ἀνοίγει τά φτερά του κι ἀρχίζει νά ἀνεβαίνη ψηλά.

Ὅσο ψηλότερα εἶναι ἡ πτήσι τόσο πιό δύσκολα εἶναι νά ἀναπνεύση τό κοράκι καί τελικά τό κοράκι πέφτει λόγῳ ἐλλείψεως ὀξυγόνου.

Μάθετε ἀπ᾽ τόν ἀετό καί μή πολεμᾶτε τά κοράκια, ἁπλά συνεχίστε νά ἀνεβαίνετε»(Προχωρᾶμε, facebook.com).

<>

«Μιά ἀπάντησι, τήν ὁποία ἔδωσε ἕνας δαιμονισμένος νέος στήν ἐρώτησι κάποιου Ὀρθοδόξου κληρικοῦ, ὅπως μοῦ τή διηγήθηκε ὁ ἴδιος. Ρωτήθηκε ὁ δαιμονισμένος, δηλαδή οὐσιαστικά ρωτήθηκε τό πονηρό πνεῦμα πού βασάνιζε τό δυστυχισμένο νέο:

—Ἔχεις πολλούς ὀπαδούς;

Καί τό δαιμόνιο ἀπάντησε γεμάτο ἀπελπισία:

—Ἔχω πολλούς· ἔχω πολλούς· ἀλλά τελικῶς μοῦ τούς παίρνει Αὐτός!

“Αὐτός” εἶναι ὁ Κύριος Ἰησοῦς, τοῦ Ὁποίου τά δαιμόνια δέν θέλουν οὔτε τό ὄνομα νά προφέρουν, ἀφοῦ καί αὐτό μόνο τό ὄνομα “Ἰησοῦς Χριστός” τούς καίει κυριολεκτικά»(ΒΝ, 28).

<>

Πυρκαγιά ξέσπασε σέ σπίτι στό χωριό. Οἱ γείτονες ἦρθαν τρέχοντας. Ξαφνικά, ἀκούστηκε μιά ἀπελπισμένη κραυγή. Προῆλθε ἀπό ἕνα μικρό ἀγόρι παγιδευμένο ἀπ᾽ τή φωτιά. Ἡ μητέρα, ἡ ὁποία ψώνιζε, κατέφθασε πανικόβλητη. Ἔτρεξε ἀπέναντι, ἀλλά ἕνα χέρι τήν κράτησε πίσω. Ἀντιθέτως, ἕνας ἄνδρας πέρασε μέσα ἀπ᾽ τίς φλόγες καί κατάφερε νά φτάση στόν ὄροφο. Ἀφαίρεσε τό μπουφάν του καί τύλιξε τό παιδί μέσα του πρίν κατέβη τίς σκάλες μέσα ἀπ᾽ τήν ἔντονη ζέστη. Τό παιδί σώθηκε, ὁ ἄνδρας ὅμως εἶχε καεῖ ἄσχημα, καί ὑπέφερε σοβαρά γιά μεγάλο χρονικό διάστημα. Ὅταν θεραπεύτηκε, τό πρόσωπό του ἦταν ἀγνώριστο.

Τό διασωθέν παιδί μεγάλωσε. Οἱ χωρικοί σταδιακά ξέχασαν τό συμβάν. Ὅμως,  ὁ παραμορφωμένος ἐκεῖνος ἄνθρωπος, μόνο μέ τήν παρουσία του φόβιζε τά παιδιά, ἄθελά του. Ἔφευγαν βλέποντάς τον! Μερικές φορές μάλιστα γελοῦσαν γι᾽ αὐτόν, κι αὐτό τό παιδί πού σώθηκε ἦταν ἀνάμεσά τους. Οἱ γονεῖς του θυμήθηκαν, καί μιά μέρα, ὅταν τό ἀγόρι μποροῦσε πλέον νά καταλάβη, τοῦ εἶπαν τό λόγο γιά αὐτή τή γενναία, καλόκαρδη πράξι πού παραμόρφωσε αὐτό τόν ἄνθρωπο.

Τό παιδί ξέσπασε σέ κλάματα. Πῶς μπόρεσε νά κοροϊδέψη κάποιον πού εἶχε ριψοκινδυνεύσει τή ζωή του γιά νά τόν σώση;

Νιώθοντας ντροπή καί μεταμέλεια, ἔφυγε βιαστικά, γιά νά βρῆ τόν ἥρωά του, ἐκεῖνον πού τόν ἔσωσε καί νά τόν ἀγκαλιάση.

<>

«Ἕνας τέτοιος ἦλθε πρό πενταετίας στή Μονή μας προσκυνητής. Ἦταν Τρίτη τοῦ Πάσχα, κατά τήν ὁποία γίνεται λιτανεία ἔξω μέχρις ὁρισμένου σημείου, ὅπου καί γίνεται καί ἁγιασμός καί ἐπιστρέφουν ὅλοι γιά τή συνέχεια τῆς Λειτουργίας.

Μετά τήν τράπεζα ὁ ἐν λόγῳ φοιτητής ζήτησε νά μέ δῆ ἰδιαιτέρως, καί πρῶτο του ζήτημα ἦταν νά μάθη τί ἦταν ὁ λεγόμενος ἁγιασμός. Τοῦ εἶπα ὅτι εἶναι νερό ἁγιασμένο μέ τή Χάρι τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καί τῶν Ἁγ. Λειψάνων.

—Καί τί συστατικά ἔχει;, μέ ρώτησε.

—Τά συστατικά του, τοῦ εἶπα, εἶναι πνευματικά καί ὑπερφυσικά. Δέν εἶναι ὑλικά, γιά νά τά ἀναλύσουμε καί, ὅ,τι εἶναι ὑπερφυσικό, πρέπει νά τό πιστεύουμε.

—Δέν τό χωράει ὁ νοῦς μου, εἶπε, ὅτι τό νερό αὐτό ἔχει ἄλλη ἰδιότητα πλήν τῆς φυσικῆς του.

—Ἄλλη ἰδιότητα, τοῦ εἶπα, δέν ἔχει· εἶναι νερό ἀλλά νερό ἁγιασμένο μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ.

—Καί πῶς, μοῦ εἶπε, θά τό διακρίνω αὐτό;

—Σοῦ εἶπα ὅτι πρέπει νά τό πιστεύης, ἀλλά ἐφόσον ἀμφιβάλλης καί σύ, ὅπως ὁ Ἀπ. Θωμᾶς, ὁ Πανάγαθος Θεός συγκαταβαίνοντας στή νεανική σου ἀπορία θά σοῦ τό πληροφορήση.

Πρός αὐτό φώναξα τό νοσοκόμο μας κάι τοῦ λέω:

—Πάρε τό νέο αὐτό νά πᾶτε στό φαρμακεῖο, ἐκεῖ νά καθαρίσετε δύο φιαλίδια γυάλινα καί νά τά φέρετε ἐδῶ.

Κάτι τό ὁποῖο καί ἔγινε. Τόν πῆρα λοιπόν καί πήγαμε στήν ἐκκλησία καί ἐκεῖ γεμίσαμε τό ἕνα μέ ἁπλό νερό ἀπ᾽ τή βρύσι καί τό ἄλλο μέ ἁγιασμό ἀπ᾽ τή φιάλη. Καί ἀφοῦ τά σφραγίσαμε καλά μέ πόμα καί βουλοκέρι, γράψαμε ἀπ᾽ ἔξω τί περιεῖχε τό καθένα καί τοῦ τά ἔδωσα νά τά πάρη μαζί του. Τοῦ χρόνου, τοῦ εἶπα, νά τά ἐξετάση, καί ὅ,τι ἀλλοίωσι δῆ νά μοῦ γράψη. Τό ἑπόμενο Πάσχα, ἀντί νά μοῦ γράψη, ἦλθε πάλι ὁ ἴδιος φέροντας καί τά φιαλίδια.

Ἡ πρώτη λέξι του ἦταν:

—Πιστεύω Γέροντα. Ἰδού τό σκέτο νερό κόπηκε, θόλωσε· ὁ ἁγιασμός λάμπει.

—Κούνησέ το τοῦ λέω μήπως κατακάθησε καί τοῦ ἁγιάσματος ἡ θολούρα.

—Τό ἔκανα Γέροντα, ἀλλά τίποτε· εἶναι καθαρώτατος, γι᾽ αὐτό πιστεύω καί ἐγώ ὅπως ὁ Θωμᾶς.

—“Ὅτι ἑώρακας ἐπίστευσας”, τοῦ λέγω, “μακάριοι οἱ μή ἰδόντες καί πιστεύσαντες”, εἶπε ὁ Κύριος (Ἰω 20, 29)»(ΑΓ, 67).

<>

«Τό πρωΐ τῆς Παρασκευῆς στό κρεοπωλεῖο μιά κυρία πολύ ταλαιπωρημένη, πῆρε τέσσερα σουβλάκια καί δύο μπουτάκια κοτόπουλο. Μοῦ ἔκανε ἐντύπωσι πού ὁ χασάπης παρά τό ὅτι ὑπῆρχαν πολλοί πελάτες στήν ἀναμονή, τῆς ἔπιασε κουβέντα γιά τήν κόρη της, ἄν βρῆκε δουλειά, —δέν βρῆκε— ἀκόμη καί γιά τί τάξι πηγαίνουν τά ἐγγόνια της. Ὁ ὑπάλληλός του κάπου ἔλειπε κι ἡ γυναῖκα του καί ταμίας, βρῆκε τήν ὥρα νά πάη στήν τουαλέτα.

Σέ κανένα δεκάλεπτο, ὅλοι ἦταν ξανά στή θέσι τους καί μόλις πῆγε ἡ κυρία νά πληρώση, ἡ ταμίας πετάχτηκε σάν τρελλή κι ἄρχισε νά χειροκροτῆ.

—Κυρία Βάσω εἶστε ἡ ἑκατοστή πασχαλινή πελάτισσά μας κι ὅπως κάθε χρόνο τό κατάστημα στόν τυχερό, προσφέρει δωρεάν ἕνα πλῆρες γεῦμα πέντε ἀτόμων.

Τῆς ἔβαλε στά χέρια τρεῖς σακούλες μέ ὅλα τοῦ Θεοῦ τά καλά καί δύο πασχαλινές λαμπάδες.

Οἱ ὑπόλοιποι πελάτες, πού μᾶλλον εἶχαν ζήσει κι ἄλλες παρόμοιες σκηνές, χειροκροτοῦσαν κι αὐτοί, φωνάζοντας συγχαρητήρια!

Ἡ πελάτισσα σάστισε, δάκρυα ἔτρεχαν ἀπ᾽ τά μάτια της, ψέλλισε ἕνα εὐχαριστῶ, νά εἶστε καλά τά πῆρε κι ἔφυγε.

—Πέντε ἄνθρωποι ζοῦν μέ τήν ἀγροτική σύνταξι τοῦ ἄντρα της, μοῦ εἶπε κοκκινίζοντας ὁ χασάπης.

Ἔσκυψα πάνω ἀπ᾽ τόν πάγκο, τόν ἀγκάλιασα καί τόν φίλησα.

Ὡραίοι ἄνθρωποι! Ποιός εἶπε πώς εἴμαστε τελειωμένοι; Ἀντέχουμε σέ πεῖσμα τῶν ἐχθρῶν μας».

<>.

«Ἕνα δεκαεξάχρονο ἀγόρι ἔφυγε στό ἐξωτερικό γιά σχολικές διακοπές. Ὅταν ἐπέστρεψε, ἡ μητέρα του τόν περίμενε στό ἀεροδρόμιο. Καί ἐπειδή τῆς ἔλειψε τόσο πολύ ὅταν τόν εἶδε τόν ἀγκάλιασε καί τόν ἔσπρωξε δυνατά στό στῆθος της. Τό ἀγόρι θύμωσε μέ αὐτό καί εἶπε ὅτι δέν ἦταν πιά παιδί καί ντρεπόταν γιά τούς φίλους του. Λέγοντας αὐτό, πόνεσε ἡ καρδιά τῆς μητέρας του πού νόμιζε ὅτι δέν τήν ἀγαποῦσε. Μετά ἀπό ἕξι χρόνια, τό ἀγόρι χρειάστηκε νά ταξιδέψη ξανά στό ἐξωτερικό καί παρόλο πού ἦταν ἤδη 21 ἐτῶν, ἡ μητέρα του τόν συνόδευσε ξανά στό ἀεροδρόμιο. Ἀλλά αὐτή τή φορά δέν τόν ἀγκάλιασε, ἀλλά γύρισε καί μέ δάκρυα στά μάτια εἶπε, “ἀντίο, γυιέ μου, πρόσεχε τόν ἑαυτό σου!”.

Ὅταν τό ἀγόρι ἐπέστρεψε, ἡ μητέρα του δέν τόν περίμενε. Γυρίζοντας σπίτι, βρῆκε ἕνα βάζο λουλουδιῶν στό τραπέζι καί ἕνα γράμμα τῆς μητέρας του πρός αὐτήν. Ἡ περιέργεια τόν ἔκανε νά διαβάση ἀμέσως τό γράμμα καί μόλις τό τελείωσε, ἔπεσε στά γόνατα κλαίγοντας.

Τό γράμμα ἔγραφε: “Γυιέ μου, ὅταν ἐπέστρεψες πρίν ἀπό 6 χρόνια, ὑπῆρχαν χαρούμενα δάκρυα στά μάτια καί σέ ἀγκάλιασα σφιχτά. Τώρα πού διαβάζεις αὐτό τό γράμμα, δέν θά εἶμαι πιά ἀνάμεσα στούς ζωντανούς. Εἶχα καρκίνο. Ὅταν ἔφυγες τήν τελευταία φορά, δέν σέ ἀγκάλιασα... ἀλλά γύρισα γιά νά μή σέ ντροπιάσω μπροστά στούς ἄλλους. Ἀλλά ἔκλαψα πολύ γιατί ήξερα ὅτι ἦταν ἡ τελευταία φορά πού σέ εἶδα. Σέ ἀγαπῶ πολύ καί θά σέ προσέχω ἀπό τόν ουρανό. Μέ πολύ ἀγάπη... Μαμά”».

<>.

Ο Θεός δεν υπόσχεται, ότι η ζωή του Χριστιανού στον κόσμο τούτο θα είναι παραδεισένια. Παράδεισο υπόσχεται στην άλλη ζωή!

Ιεροκήρυκος Δημητρίου Παναγοπούλου †

<>.

Γιατί νά κάνεις ευχή σε πεφταστέρια όταν μπορείς να προσευχηθείς κατευθείαν σε Αυτόν που τά ᾽φτιαξε.

<>.

Γεννήθηκα κλαίγοντας ἐνῶ ὅλοι γελοῦσαν καί θά πεθάνω γελώντας γιά νά ἀνέβω νά συναντήσω τή γλυκιά μας Παναγία, ἐνῶ ὅλοι θά κλαῖνε.

<>.

«Διδακτικώτατο παράδειγμα ἀγάπης ἁμαρτωλῶν ἔχει ὁ βίος τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Εὐαγγελιστοῦ. Αὐτός ἦταν στήν Ἔφεσο κυβερνώντας τίς ἐκκλησίες τῆς Μ. Ἀσίας. Κάποια ἡμέρα ἐπέστρεψε στήν πίστι κάποιο νέο, τόν ὁποῖο παρέδωσε πρός διαπαιδαγώγησι στόν Ἐπίσκοπο τοῦ μέρους, ὅπου καταγώταν ὁ νέος αὐτός. Ὁ Ἐπίσκοπος παραμέλησε τήν ἀνατροφή του, ὥστε ὁ νέος νά γίνη ληστής ἱδρύοντας δική του ὁμάδα. Ὁ Ἅγ. Ἰωάννης μετά τήν παρέλευσι κάποιου χρόνου ἔμαθε ἀπ᾽ τόν Ἐπίσκοπο τό συμβάν κάι παρόλη τή γεροντική του ἡλικία ζήτησε κάποιο ἄλογο καί ἔσπευσε πρός ἀναζήτησί του. Πέφτει στά χέρια ἑνός ληστοῦ. Ὁ Ἰωάννης ζήτησε νά ὁδηγηθῆ στόν ἀρχηγό του. Ὁδηγήθηκε. Ὅταν ὁ ἀρχιληστής εἶδε τόν Ἅγ. Ἰωάννη τόν ἀναγνώρισε καί ρίχνοντας τά ὅπλα τράπηκε σέ φυγή. Ὁ Ἰωάννης τόν ἀκολούθησε παρόλο τά γερατιά του κάι φώναξε πρός αὐτόν: “Τέκνο μου γιατί ἀποφεύγεις τόν πατέρα σου; Ὑπάρχη ἀκόμη ἐλπίδα σωτηρίας γιά σένα. Θά δώσω λόγο γιά τήν ψυχή σου. Λυπήσου τήν ἡλικία μου, σταμάτησε!”. Ὁ ἀρχιληστής κάμπτεται, ἐπιστρέφει καί πέφτοντας στά πόδια τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου γίνεται καί πάλι πρόβατό του!»(ΑΙ, 178).

<>.

«Στό ποίημά του “Τό κυνηγόσκυλο τοῦ Οὐρανοῦ” ὁ Ἄγγλος ποιητής Francis Thompson ἀπεικονίζει τό Θεό καί τήν ὑπομονετική ἀναζήτησί Του γιά τόν ἄνθρωπο, κυνηγώντας τον στούς δρόμους τῆς ἱστορίας μέ ὑπομονή».

<>.

«Λέγεται πώς κάποτε κάποιος [Τουρκοκύπριος] θέλησε νά κάνη ζημιά στήν ἐκκλησία του Ἁγ. Ἀποστόλου Ἀνδρέα καί νά βλάψη τούς πιστούς. Ἔβαλε ἐκρηκτικά μέσα σέ μιά λαμπάδα τεράστια τήν ὁποία πῆρε σάν τάμα δῆθεν, γιά νά ἀνατιναχτῆ ἡ ἐκκλησία. Ὁ Ἅγιος ὁραμάτισε ἕνα πιστό νά προλάβη τό κακό, καί κεῖνος δέν δέχτηκε νά μπῆ στήν ἐκκλησία ἡ τεράστια λαμπάδα, τό τάμα τοῦ ἀγνώστου προσκυνητή. Τήν ἄνοιξαν καί βρῆκαν μέσα μπαρούτι, πολύ μπαρούτι. Ἔτσι, χάρι στήν ἐπέμβασι τοῦ Ἁγίου, προστατεύτηκαν καί οἱ πιστοί μά καί τό Μοναστήρι. Ἐκείνη ἡ λαμπάδα παραμένει ἐκεῖ ἀπό τότε, σάν κειμήλιο καί σάν ἀνάμνησι τοῦ θαύματος, ἑνός ἀπ᾽ τά πολλά τοῦ Ἀπ. Ἀνδρέα»(Περικλέους-Παπαδοπούλου Εὐρυδίκης, Καί Πολλά Ἐπικράνθη, ἐκδ. Νεφέλη, Ἀθήνα 2024, 36).

<>.

«Καθώς ἕνας ἄνθρωπος ὁδηγοῦσε τό αὐτοκίνητό του μάρκας Ford, ξαφνικά κατάλαβε ὅτι κάτι δέν πήγαινε καλά. Σταμάτησε καί ἔλεγξε τή μηχανή του, ἀλλά δέν μποροῦσε νά βρῆ κάποια βλάβη. Καθώς στεκόταν ἐκεῖ, ἕνα αὐτοκίνητο ἐμφανίστηκε. Τοῦ ἔκανε σῆμα, καί ἐκεῖνο τό αὐτοκίνητο σταμάτησε. Κατέβηκε ἕνας ψηλός ἄνδρας μέ φιλικά αἰσθήματα καί τόν ρώτησε:

—Ποῦ εἶναι τό πρόβλημα;

—Δέν μπορῶ νά βάλω μπρός αὐτό τό Ford, ἦταν ἡ ἀπάντησι.

Ὁ ἄγνωστος ξένος ρύθμισε ἕνα ἐξάρτημα καί εἶπε:

—Βάλτε το μπρός τώρα.

Ὅταν ἡ μηχανή ἄρχισε νά δουλεύη, ὁ ἰδιοκτήτης μέ εὐγνωμοσύνη ρώτησε:

—Ποιό εἶναι τό ὄνομά σας;

Καί ὁ ξένος εἶπε:

—Τό ὄνομα εἶναι Henry Ford.

Ἐκεῖνος πού κατασκεύασε τό αὐτοκίνητο Ford, ἤξερε πῶς νά τό διορθώση.

Ὁ Θεός δημιούργησε ἐσένα κι ἐμένα καί μόνο Αὐτός γνωρίζει πῶς νά κατευθύνη τή ζωή μας. Ἡ ζωή μας θά καταρρεύση χωρίς τό Θεό. Ὅταν Αὐτός ἔχει τόν ἔλεγχο, ὅλα πηγαίνουν καλά. Χωρίς Αὐτόν δέν μποροῦμε νά κάνουμε τίποτε».

<>.

«Εἶπε ἕνα κοριτσάκι: “Ὅταν ὁ διάβολος χτυπᾶ τήν πόρτα τῆς καρδιᾶς μου μέ κάποιο πειρασμό, στέλνω τόν Ἰησοῦ Χριστό στήν πόρτα”».

<>.

«Μερικές φορές, ὅταν πηγαίνω στήν Εὐρώπη νά κηρύξω, μ᾽ ἀρέσει νά ταξιδεύω μέ πλοῖο. Κυριολεκτικά ἀπολαμβάνω τίς μέρες πάνω στό πλοῖο. Σ᾽ ἕνα ἀπ᾽ αὐτά τά ταξίδια, ὁ καπετάνιος τοῦ πλοίου “Ἡνωμένες Πολιτεῖες” Anderson μέ πῆρε κάτω γιά νά δῶ τό γυροσκόπιο τοῦ πλοίου. Μοῦ εἶπε: “Ὅταν ἡ θάλασσα εἶναι φουρτουνιασμένη, τό γυροσκόπιο βοηθάει, ὥστε τό πλοῖο νά μή χάση τόν προσανατολισμό του. Ἄν καί τά κύματα μπορεῖ νά φτάνουν σέ τεράστια ὕψη, τό γυροσκόπιο δείχνει σταθερά τήν πορεία τοῦ πλοίου πρός τή σωστή κατεύθυνσι”. Καθώς τά ἔκουγα αὐτά, σκέφτηκα ὅτι τό Ἅγ. Πνεῦμα μοιάζει μέ τό γυροσκόπιο. Ἄς ξεσπάσουν οἱ φουρτοῦνες στή ζωή μας... Ἄς ἔρθη ὁ ἐχθρός μας ὁ σατανᾶς, σάν καταιγίδα... ἄς ξεσπάσουν πάνω μας τά κύματα τῆς θλίψεως, τῶν παθημάτων, τοῦ πειρασμοῦ καί τῆς δοκιμασίας... οἱ ψυχές μας θά κρατηθοῦν στή σωστή κατεύθυνσι καί σέ τέλεια εἰρήνη, ὅταν τό Ἅγ. Πνεῦμα κατοικεῖ στίς καρδιές μας».

<>.

«Ὁ ἰδιοκτήτης ἑνός πολυτελούς ξενοδοχείου σέ θέρετρο τοῦ Miami, μοῦ εἶπε ἐμπιστευτικά: “Ἀπό ὑλική πλευρά ἔχω καθετί πού μπορεῖ νά ἔχη ὁ ἄνθρωπος. Νόμιζα ὅτι βρῆκα αὐτό τό ὁποῖο ποθοῦσα. Τελευταία, ὅμως, ἀνακάλυψα ὅτι κουράστηκα μ᾽ ὅλα αὐτά. Πάντα ἐπιθυμοῦσα αὐτά τά πράγματα, τώρα ὅμως πού τά ἔχω, φαίνονται κατώτερα ἀπ᾽ ὅ,τι νόμιζα. Πιστεύω ὅτι ἡ ζωή εἶναι κάτι περισσότερο ἀπ᾽ αὐτά”. Εἶχε δίκαιο.  Ὁ Χριστός εἶπε: “... ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώπου δέν ἐξαρτᾶται ἀπ᾽ τά ὑπάρχοντά του, ὅσα παραπανίσια πλούτη κι ἄν ἀποκτήση”(Λκ 12, 15)».

<>.

Μιά ἡλικιωμένη γυναῖκα μπῆκε σ᾽ ἔνα λεωφορεῖο καί κάθισε. Στήν ἑπόμενη στάσι, μιά ἀλαζονική καί κακότροπη νεαρή ἀνέβηκε καί κάθισε δίπλα στή ἡλικιωμένη, χτυπώντας την μέ τίς πολλές τσάντες της.

Βλέποντας ὅτι ἡ γυναῖκα ἦταν σιωπηλή, ἕνας νεαρός ἄνδρας ρώτησε τήν ἡλικιωμένη γιατί δέν παραπονέθηκε καί δέν ἀντέταξε ὅταν χτυπήθηκε μέ τίς σακούλες.

Ἡ ἡλικιωμένη ἀπάντησε χαμογελώντας:

“Δεν χρειάζεται νά εἶμαι ἀγενής ἤ νά μαλώνω γιά κάτι τόσο ἀσήμαντο, καθώς τό ταξίδι μου μέ αὐτό τό κορίτσι εἶναι τόσο σύντομο, καθώς θά κατέβω στήν ἑπόμενη στάσι”.

Αὐτή ἡ ἀπάντησι ἀξίζει νά γραφτῆ μέ χρυσά γράμματα:

“Δέν ὑπάρχει λόγος νά μαλώνουμε γιά κάτι τόσο ἀσήμαντο, γιατί τό ταξίδι μας μαζί εἶναι πολύ σύντομο”.

Ὁ καθένας ἀπό ἐμᾶς πρέπει νά καταλάβη ὅτι ὁ χρόνος μας σέ αὐτόν τόν κόσμο εἶναι τόσο σύντομος πού τό νά τόν γεμίζουμε μέ καυγάδες, ἄχρηστες διαφωνίες, ζήλια, ἀσυγχωρησία, ἀγανάκτηση καί μιά συνεχή ἐπικριτική στάσι εἶναι γελοία σπατάλη χρόνου καί ἐνεργείας.

Σοῦ ράγισε κάποιος τήν καρδιά; Μείνετε ἤρεμοι καί ἀγνοῆστε το. Τό ταξίδι εἶναι πολύ σύντομο!

Σᾶς ἔχει προδώσει, ἐκφοβίσει, ἐξαπατήσει ἤ ταπεινώσει κάποιος; Μείνετε ἤρεμοι καί ἀγνοῆστε το. Τό ταξίδι εἶναι πολύ σύντομο!

Σᾶς ἔχει προσβάλει κάποιος χωρίς λόγο; Μείνετε ἤρεμοι καί ἀγνοῆστε το! Τό ταξίδι εἶναι πολύ σύντομο!

Κάποιος γείτονας ἔκανε κάποιο σχόλιο πού δέν σᾶς ἄρεσε; Μείνετε ἤρεμοι καί ἀγνοῆστε το. Τό ταξίδι εἶναι πολύ σύντομο!

Ὅποια προβλήματα καί νά μᾶς φέρη κάποιος, ἄς θυμόμαστε ὅτι τό ταξίδι μᾶς μαζί του εἶναι πολύ σύντομο...

<>.

Γέροντας Σάββας Καψαλιώτης: «Ἕνα ἀπόγευμα βγήκαμε ἔξοδο στήν πόλι, κάπου πρός τό Λευκό Πύργο. Ἕνας στρατιώτης ἀπ᾽ τόν Πειραιά εἶδε ἕνα πορνεῖο καί μᾶς ἔλεγε νά πᾶμε. Ἐγώ τοῦ φώναζα· “Ὄχι”, ὅτι δέν γνωρίζουμε ἄν θά γυρίσουμε ζωντανοί ἀπ᾽ τόν πόλεμο..., οἱ ἄλλοι μ᾽ ἀκολούθησαν καί φύγαμε... αὐτός πῆγε καί ἁμάρτησε μέ τήν πόρνη. Πρωΐ τήν ἄλλη ἡμέρα ἕνα βλῆμα ἰταλικῆς βόμβας, πῶς ἔγινε... πέρασε ἀπ᾽ τό παράθυρο καί θανάτωσε αὐτόν πού χθές πῆγε στό πορνεῖο»(ΓΣ, 7).

<>.

Γέροντας Σάββας Καψαλιώτης: «Μιά ἡμέρα μεταφέραμε πυρομαχικά καί τά πυροβόλα. Κοντά σ᾽ ἕνα χωριό, τρία παιδιά 10-15 ἐτῶν σκάλιζαν κουκιά καί ἔλεγαν ψάλλοντας τροπάρια τοῦ Ἀκαθίστου. Πόσο χάρηκα, σάν ἀγγελάκια. Δέν εἶχα ἀπομακρυνθῆ 50 μέτρα καί ἄρχισαν Γερμανικά ἀεροπλάνα τούς βομβαρδισμούς. Ἦταν φοβερό! Τό εἶδα μέ τά μάτια μου! Μιά βόμβα ἔπεσε δίπλα στά παιδάκια, ὅμως, δέν ἐξερράγη, σάν νά ἔκανε πήδημα ἔπεσε στό ἀποκάτω πεζούλι καί ἔγινε ἕνας μεγάλος λάκκος, καπνοί... χώματα...

Τά μάτια δέν ἔπαθαν τίποτε!... Ἰδού, τό θαῦμα τῆς Παναγίας μας! Κατά τήν ὥρα τῆς μάχης τή στιγμή πού μέ ἔστειλαν νά εἰδοποιήσω γιά πυρομαχικά, ἕνα βλῆμα εἶχε πέσει στό χαράκωμα, ἀκριβῶς στή θέσι πού ἤμουν ἐγώ... ὁ Θεός πάλι μέ ἔσωσε...!»(ΓΣ, 8).

<>.

Καλύτερα μιά προσευχή γι’ αυτόν που σε βρίζει, παρά μιά παρατήρηση  που σχεδόν πάντοτε δεν ωφελεί.

~ Όσιος Αρσένιος Μπόκα, ο Θαυματουργός.

<>.

Γέροντας Σάββας Καψαλιώτης: «Ἦταν καλοκαίρι τοῦ 1976. Ὅταν πρωτοῆρθα, βρῆκα μία ρωσική εἰκόνα τοῦ φύλακα ἀγγέλου παλαιά τοῦ ἔτους 1903. Σκονισμένη καθώς ἦταν τήν καθάρισα καί τήν κρέμασα στήν πόρτα τοῦ κελλιοῦ. “Ἄγιε ἄγγελε —εἶπα— ἐδῶ εἶναι ἠ θέσι σου, θά εἶσαι ὁ φρουρός μου”. Ἐκείνη τή νύχτα, τήν ὥρα κατά τήν ὁποία ἔκανα κομποσχοίνι, τήν ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου, σάν νά μέ πῆρε λεπτός ὕπνος, ἄκουσα βήματα καί κάποιος νά θυμιάζη. Ἀπ᾽ τό ναό καί στά δωμάτια...

Ξαφνικά ἀνοίγει ἡ πόρτα μόνη της, ξύπνησα καί σηκώθηκα ὄρθιος καί τί βλέπω! Ὅπως ἦταν στήν εἰκόνα ὁ ἴδιος ἄγγελος μέ τό γαλάζιο στιχάρι, τό θυμιατό κάι τήν λαμπάδα εἰσῆλθε στό δωμάτιο καί μέ θυμίασε. Μετά ἔγινε ἄφαντος. Ἡ ψυχή μου γέμισε χαρά! Τό πρωΐ ἦρθε ὁ γείτονας π. Νεκτάριος, τοῦ τά διηγήθηκα καί μοῦ εἶπε: “Ἐπειδή τίμησες τόν ἄγγελο τοποθετώντας τήν εἰκόνα του στήν πόρτα, ἦρθε καί σέ τίμησε θυμιάζοντας. Μήν ἀμφιβάλλεις, ὁ δαίμονας δέν ἔχει νά δώση τέτοια χαρά καί εἰρήνη, μόνο ταραχή, φόβο καί ἀναστάτωσι φέρνει στήν ψυχή”»(ΓΣ, 11).

<>.

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας:

* “Όταν με ευχαριστία πλαγιάσεις στο στρώμα σου, τότε φέρνοντας μπροστά σου τις ευεργεσίες και την τόση Πρόνοια του Θεού, γεμίζεις από καλές σκέψεις και χαίρεσαι περισσότερο και ευφραίνεσαι. Και γίνεται ο ύπνος του σώματος, νηφαλιότητα και αγρυπνία της ψυχής και το κλείσιμο των ματιών σου, αληθινή όραση του Θεού και η σιωπή σου, κυοφορώντας το αγαθό, προσφέρει ολόψυχα, με πνευματική αίσθηση, δόξα που ανυψώνεται στο Θεό των όλων. Γιατί όταν λείπει η κακία, η ευχαριστία και μόνη της, αρέσει στο Θεό παραπάνω από κάθε πολυτελή θυσία.”

* “Το όνομα του Ιησού αφανίζει τους δαίμονες.”

* “Σκοπός της ζωής του ανθρώπου είναι να μοιάσει στον Κύριο.”

<>.

Οσία Γερόντισσα Αναστασία της Ιεράς Μονής "Κυρά των Αγγέλων" Κερκύρας. 

Όταν στην Μονή κατώκησε η πιστή υποτακτική και υστέρα διάδοχός της εις την Ηγουμενία, δόκιμος Αγγελική Καστρινού και υστέρα Αναστασία μοναχή, τας παρέπεμψαν μαζί σε δίκη ότι δήθεν η ξυλεία των στασιδιών του ναού, ήταν προϊόν κλοπής την οποία είχαν διαπράξει από κοινού. Λόγω των πολλών υποθέσεων, η δίκη των έμεινε να εκδικασθή στις 12 η ώρα το βράδυ. Ως δε την είδε έμπροσθέν του ο δικαστής έμεινεν άφωνος και δεν μπορούσε να ομιλήση. Ξαφνικά σηκώθηκε και εφώναξε: «αθώα η κατηγορουμένη και λύεται η σννεδρίασις!». Και αυτό έγινε διό

τι κατά την προηγούμενη είδε καθ' ύπνους την Αναστασίαν -καίτοι δεν εγνωρίζονταν και τον επληροφόρησε για την αθωότητά της. Την έσυραν σε πολλές δίκες και όμως επί το πλείστον αθωώνετο θαυματουργικώς...

https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2024/09/22_21.html

<>

Οσία Γερόντισσα Αναστασία της Ιεράς Μονής "Κυρά των Αγγέλων" Κερκύρας. 

Στο χωριό Αργυράδες ζούσε ένας ευλαβής νεανίας ο οποίος εργαζόταν στο οικογενειακό αρτοποιείο αυτού. Όταν δε ήλθε σε νόμιμη ηλικία αρραβωνιάστηκε μια κόρη η οποία δυστυχώς ήταν ζωηρή και ατίθαση και εγένετο σκάνδαλο για την μικρή κοινωνία του χωριού. Παρ' όλες τις συστάσεις του νέου, η κοπέλλα παρέμενε αδιόρθωτη γι' αυτό και ο νέος της ανεκοίνωσε την αμετάκλητη απόφασί του όπως διαλυθή ο αρραβώνας. Η νεαρά έσπευσε να το ανακοινώση στους οικείους της, ο δε πατήρ και ο αδελφός της εσχεδίασαν μυστικώς να δολοφονήσουν τον νέο.

Κατ' εκείνη την νύκτα η Γερόντισσα το επληροφορήθηκε στην προσευχή της και αμέσως μόλις εξημέρωσε, αφού γονυκλινής ασπάσθηκε την θαυματουργόν εικόνα, ανήσυχος εξήλθε του ναού.

«Πού πηγαίνεις, Γερόντισσα, πρωί - πρωί;» την ερώτησε η αδελφή Νεκταρία κύπτουσα για να πάρη την ευχή της. «Πάω να προλάβω ένα φονικό, παιδί μου» απήντησε η Γερόντισσα εξερχόμενη της μοναστηριακής μάνδρας.

Μετά από λίγο η Γερόντισσα έφθασε στο αρτοποιείο και ανεκοίνωσε στον έκπληκτο νέο τα περί διαλύσεως του αραβώνος του. «Η Παναγία μού είπε, παιδί μου, να μην διαλύσης τον αρραβώνα διότι ο πατήρ και ο αδελφός της κοπέλλας σχεδιάζουν να σε φονεύσουν με ενέδρα. Να την υπανδρευθής και να την συμβουλεύσης μετ' αγάπης και υπομονής. Αν δεν αλλάξη διαγωγή και δεν πορευθή κατά πώς θέλει ο Θεός, τότε Εκείνος πριν περάση ένα έτος θα την πάρη με φυσικό θάνατο».

Ο άγνωστος στην Γερόντισσα νέος ήταν ευσεβής και καλόγνωμος και επείσθηκε στα λόγια της. Υπεσχέθηκε ότι θα κάμη υπακοή στην εντολή της Παναγίας. Δεν διέλυσε τον αρραβώνα, ενυμφεύθη την κοπέλλα και καθημερινώς την ενουθέτει.

Εις μάτην όμως. Εκείνη πεισματικά δεν υπήκουε στις παραινέσεις του συζύγου της.

Μετά την παρέλευσι ενός έτους ασθένησε ξαφνικά και εκοιμήθη κατά τους λόγους της Γεροντίσσης.

Το επόμενο έτος ο νέος ενυμφεύθηκε άλλη νέα και έγινε ένας αξιοζήλευτος πολύτεκνος οικογενειάρχης...

https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2024/09/22_21.html

<>.

Οσία Γερόντισσα Αναστασία της Ιεράς Μονής "Κυρά των Αγγέλων" Κερκύρας. 

Ήσαν οι δυσχείμεροι χρόνοι της Κατοχής. Η Γερόντισσα ηγέρθη περί τας 02.00 π.μ. διά να προσευχηθή, ησθάνετο όμως αγωνία. Κατέβη τότε εις τον ξενώνα και είπε εις την αδελφήν της: «Αρετούσα, παιδί μου, ετοίμασε την φωτιάν και βάλε επάνω την μεγάλην πινιάταν (= ταβάς, πλατύ και ρηχό μαγειρικό σκεύος). Σπεύσε εις το κελλάρι και φέρε να βράσωμε μία πυκνάδα (=τενεκέ) φασούλια. Έρχονται στην Μονή άνθρωποι ταλαιπωρημένοι». Κατ' εκείνας τας ημέρας είχε νικηθεί ο Ελληνικός στρατός στο Τεπελένι και αναγκαστικώς επήραν τον δρόμο της επιστροφής τεσσαράκοντα παλληκάρια, τα οποία ήσαν Κερκυραίοι από το βόρειο συγκρότημα της νήσου. Πεζή από το Τεπελένι έφθασαν εις την Ηγουμενίτσαν και επεβιβάσθησαν εις τα καΐκια για την Λευκίμμην.

Μόλις απεβιβάσθησαν, προχωρούσαν πεζή μέσα στο πυκνό σκότος της νυκτός. Μετά το χωριό Ποτάμι έχασαν τον δρόμο και τυχαίως εβγήκαν πλησίον της Μονής. Ήτο χάραμα και η Γερόντισσα έσπευδε κατ' εκείνη την ώρα να αγοράση ψωμιά από τον φούρνο του χωρίου. Εις το πορτόνι εκαλωσόρισε τους στρατιώτας και τους επέρασε στον ξενώνα για να τους ετοιμάση η αδελφή της καφέ. Ωστόσο εκείνη συνέχισε για τον φούρνο. Λόγω όμως της πείνας της κατοχής, το ψωμί εξηντλήθηκε ενωρίς.

Στον δρόμο της επιστροφής η Γερόντισσα προσευχόταν ενθέρμως και έξαφνα άκουσε μία γυναικεία φωνή: «Καλογρηά μου, έλα να σου δώκω μίαν λεφτήν (= στρογγυλό καρβέλι) ψωμί». Λίγο πιο κάτω τα ίδια άκουσε από άλλο σπίτι και πάλιν και πάλιν.

Όταν επέστρεψε στο μοναστήρι κατάκοπος κρατούσε περισσότερες των είκοσι λεφτάς... Η φασολάδα εμοσχομύριζε και το κρασί από το σπίτι της αδελφής της ήλθε να στολίση το τραπέζι.

Δι' αυτού του τρόπου έφαγαν και εχόρτασαν και εδόξασαν τον Θεό τεσσαράκοντα ταλαιπωρημένες ψυχές. Ακολούθως τεσσαράκοντα καθαρές κλίνες του ξενώνος τους προσέφεραν ανάπαυσι και έτσι περί το απόγευμα ανεχώρησαν για το βόρειο συγκρότημα της νήσου απ’ όπου κατάγονταν....

Αποκαλύπτει παλαιόν έγκλημα και αποτρέπει από νέον φόνον

Ένα βράδυ η Γερόντισσα αισθανόταν αγωνία. Περί τας 03.00 π.μ. εισήλθε στον ναόν με το κομβοσχοινάκι της στα χέρια και μετ' ολίγον εξήλθεν. «Διαβάσατε μόνες σας την ακολουθίαν· πάω γρήγορα να σώσω δύο ψυχές», είπε στις μοναχές. Επήρε αξημέρωτα το πρώτο πρωινό λεωφορείο για την πόλι. Μόλις απεβιβάσθη στην πόλι, εκάθησε σε ένα μπαούλο για να ξαποστάση. Το μπαούλο ανήκε σε κάποιον νέο, ο οποίος παρατηρούσε την Γερόντισσα λίαν τεταραγμένος. Τότε η Γερόντισσα του απεκάλυψε ότι είχε διαπράξει παλαιότερα ένα έγκλημα. «Όντως», παρεδέχθηκε ο νεαρός. «Όταν ήμουν νήπιο, έμεινα ορφανός μητρός. Όταν δε έγινα δέκα τριών ετών και ο αδελφός μου ένδεκα ο πατέρας μου παντρεύτηκε μία δύστροπο γυναίκα η οποία κυριολεκτικώς μας εβασάνιζε. Μη υποφέροντας την αδικία κατέφυγα στην Αθήνα όπου δυστυχώς έμπλεξα με κακές συναναστροφές. Σε κάποια δε στιγμή παροξυσμού διέπραξα ένα στυγερό έγκλημα για το οποίο τιμωρήθηκα με δεκαπενταετή κάθειρξι. Μα εσύ πώς το κατάλαβες;» «Μου το 'πεν η Παναγία», απήντησε ταπεινά η Γερόντισσα. «Ξέρεις τι πάω να κάμω τώρα; Σπεύδω στο χωριό να ξεκάμω τον πατέρα μου. Δεν φθάνει που ξαναπανδρεύθηκε και εξ αιτίας του γάμου του εταλαιπωρήθηκα, τώρα με αδικεί και στο μοίρασμα της περιουσίας». «Όχι, παιδί μου, εσύ είσαι καλός άνθρωπος παρ' όλα τα λάθη σου», είπεν η Γερόντισσα. Του ωμίλησε με αγάπη, τον ενουθέτησε και γαλήνευσε την τετραυματισμένη του ψυχή. «Αποκλείεται να είσαι καλογρηά. Είσαι η Παναγία η ίδια», της είπε ο νεαρός. «Όχι παιδί μου, μια απλή καλογρηά, η πιο τελευταία του κόσμου είμαι. Η Παναγία όμως με έστειλε να σε προλάβω από το κακό το οποίο επρόκειτο να κάμης».

Ο νεαρός έπεσε πρηνής και καταφιλούσε τα πόδια της. Εκείνη τότε τον συνώδευσε μέχρι την Μονή της Πλατυτέρας για να εξομολογηθή. Μόλις ετελείωσε από τον πνευματικό την ερώτησε: «Μπορώ τώρα να καλογερέψω;». «Βεβαίως, μέχρι και Άγιος να γίνης», ανταπήντησε με καλωσύνη η Γερόντισσα....

https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2024/09/22_21.html

<>.

Οσία Γερόντισσα Αναστασία της Ιεράς Μονής "Κυρά των Αγγέλων" Κερκύρας. 

Κάποιος άνθρωπος στα μέρη της Ηπείρου διέπραξε έγκλημα. Διέφυγε της ποινικής διώξεως και δεν ετιμωρήθηκε. Όμως υπέφερε από τις τύψεις συνειδήσεως πλέον των είκοσι ετών. Του ανέφεραν για την Μονή της Κυράς όπου και έφθασε Κυριακή απόγευμα. Στον αύλειο χώρο της Μονής ευρίσκονταν εξήκοντα άτομα προσκυνηταί και δύο ιερείς. «Πού είναι η Κυρά;» ερώτησε. «Στον ναόν» του απήντησαν. Εισήλθε και εξήλθε αμέσως. «Δεν ψάχνω για εικόνα» τους είπε, «ψάχνω την κυρά καλόγρηα». Η Γερόντισσα επαρουσιάσθηκε και μαζί εισήλθαν στον ναό όπου ενώπιον της εικόνος του Χριστού της ωμολόγησε το ανοσιούργημα το οποίον είχε διαπράξει προ είκοσι ετών. Εκείνη τον ενουθέτησε καταλλήλως και αξημέρωτα έφυγαν με το λεωφορείο για την Μονή της Πλατυτέρας για να εξομολογηθή. «Με έσωσες, είσαι ο σωτήρας μου» της είπε καθώς «συγκεχωρημένος και λελυμένος» εξήλθε του εξομολογητηρίου....

https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2024/09/22_21.html

<>.

Οσία Γερόντισσα Αναστασία της Ιεράς Μονής "Κυρά των Αγγέλων" Κερκύρας. 

Η Α.Π. από την Ηγουμενίτσα είχε οκτώ χρόνια γάμου και παρέμενε άτεκνος. Προσεκάλεσε την Γερόντισσα στο σπίτι της για να προσευχηθή. Πράγματι η Γερόντισσα την επισκέφθηκε και της εζήτησε να την πάη στο δωμάτιο όπου ευρίσκετο το προσκυνητάρι με τις εικόνες της. Τότε της έδωσε εντολή να την αφήση μόνη για να προσευχηθή και η ίδια να ανεβή στον επάνω όροφο όπου και τα υπνοδωμάτια και να περιμένη να την καλέση. Η γυναίκα υπήκουσε και ανέβηκε. Επειδή το πάτωμα του επάνω ορόφου ήταν ξύλινο, η Α. αφήρεσε ένα ξύλινο ρόζο και από εκεί έκθαμβος παρατηρούσε την Γερόντισσα. Την είδε λοιπόν να σηκώνη την φούστα της και να ακουμβά τα γόνατα της γυμνά επάνω στο τσιμέντο του πατώματος και να τα τρίβη έως ότου εμάτωσαν. Ταυτοχρόνως προσευχόταν με το πρόσωπο εστραμμένο στην γη, χέουσα άφθονα δάκρυα. Ξαφνικά η Γερόντισσα εσηκώθηκε δοξάζουσα τον Θεό και ευθύς αμέσως εκάλεσε την Α. Τότε της είπε με βεβαιότητα: «Ο Χριστός μου είπε ότι θα χαρή το σπίτι σου με την γέννησι των παιδιών σου». Όντως μετά δύο μήνες η Α., εμεινεν έγκυος και έτεκε θήλυ και μετ' ολίγον και άρρεν.

https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2024/09/22_21.html

<>.

Οσία Γερόντισσα Αναστασία της Ιεράς Μονής "Κυρά των Αγγέλων" Κερκύρας. 

Η θυγάτηρ της ως άνω αναφερθείσης Α.Π. όταν ήλθε εις νόμιμη ηλικία, αρραβωνιάστηκε ένα φαύλο νέο. Η Α.Π. προσέτρεξε στο μοναστήρι για να συζήτηση το πρόβλημα της. Η Γερόντισσα αφού άκουσε προσεκτικώς τα συμβάντα εισήλθεν στον ναό για να προσευχηθή. Όταν εξήλθε, της είπεν: «Τρέξε, παιδί μου, στην Ηγουμενίτσα για να διάλυσης απόψε τον αρραβώνα».

- «Γερόντισσα, δεν έχει καΐκι από Λευκίμμη για την Ηγουμενίτσα», ειπεν η Α.

- «Πήγαινε από την πόλι».

- «Δεν έχει λεωφορείο για την πόλι».

- «Εξερχόμενη θα δης ένα προσκυνητή ο οποίος θα σε πάη στην Χώρα με το αυτοκίνητό του, να πάρης από εκεί το καράβι».

Όντως η Α. έφθασε ασθμαίνουσα στην Χώρα και από εκεί στην Ηγουμενίτσα και έπραξε κατά την εντολή της Γεροντίσσης. Το ίδιο βράδυ απεδείχθη ότι ο «νέος ήταν ύπανδρος και εποφθαλμιούσε την μικράν περιουσία της κοπέλλας. Με νέο θάρρος και με την ευχή της Γεροντίσσης, η κοπέλλα τελικώς αποκατεστάθη εις γάμο με καλό και ευσεβή νέο.

https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2024/09/22_21.html

<>.

Οσία Γερόντισσα Αναστασία της Ιεράς Μονής "Κυρά των Αγγέλων" Κερκύρας. 

Η Έ.Τ. έστειλε την θυγατέρα της στο εξωτερικό προς αναζήτησι μιας καλύτερης τύχης. Στενοχωρημένη, επεσκέφθηκε το μοναστήρι και παρεκάλεσε την Γερόντισσα να προσευχηθή. Μαζί εισήλθαν στον ναό. Η Γερόντισσα εστάθη ενώπιον της εικόνος της Παναγίας. Έβγαλε από την τσέπη της φούστας της μία φούχτα χαλίκια και τα άπλωσε στο πάτωμα. Ακολούθως εσήκωσε την φούστα της, ακούμβησε τα γόνατα της γυμνά επάνω στα χαλίκια και άρχισε την προσευχή της. Μετ' ολίγον το αίμα άρχισε να ρέη στο πάτωμα και η Γερόντισσα χαρούμενη και με ολοφώτεινο πρόσωπο σηκώθηκε και είπε στην Έ. «Μην θλίβεσαι, παιδί μου. Η θυγατέρα σου συντόμως θα επιστρέψη στην Ελλάδα και μετ' ολίγον θα καλοπανδρευθή». Έτσι και έγινε....

https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2024/09/22_21.html

<>.

Οσία Γερόντισσα Αναστασία της Ιεράς Μονής "Κυρά των Αγγέλων" Κερκύρας. 

Ο Δ.Σ. άνθρωπος του μόχθου, πτωχός οικογενειάρχης και πολύτεκνος δεν είχε χρήματα για να πληρώση την άδεια κτισίματος του σπιτιού του. Απελπισμένος επλησίασε την Γερόντισσα και της εζήτησε να προσευχηθή. Εκείνη τον καθησύχασε και κατόπιν προσευχής στην Παναγία, του μετέφερε το θέλημά Της για το άνευ εμποδίων κτίσιμο του σπιτιού του. Ο Δ. χαρούμενος εκίνησε να φύγη. Τότε η Γερόντισσα ερώτησε τον έφηβο υιό του που τον συνώδευε λέγουσα: «Είσαι καλό παιδί;». Εκείνος απήντησε ωμά: «Ναι, είμαι». «Για να δούμε τι θα πη και η Πανάγια», είπε η Γερόντισσα στρέφουσα το βλέμμα της στην Αγία Εικόνα. Εν συνεχεία είπε: «Η Παναγία είπε ότι δεν είσαι καλό παιδί και να κοιτάξης την ψυχή σου αν θέλης να προκόψης στην ζωή σου». Όντως ο έφηβος ήταν ανεξομολόγητος και ζούσε απρόσεκτα. Μετά την πάροδο λίγων ετών, ενθυμούμενος το περιστατικό, ήλθε εις εαυτόν και έσπευσε να εξομολογηθή. Σήμερα είναι ένας σοβαρός επαγγελματίας και αξιοζήλευτος οικογενειάρχης.

https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2024/09/22_21.html

<>.

Οσία Γερόντισσα Αναστασία της Ιεράς Μονής "Κυρά των Αγγέλων" Κερκύρας. 

Μετ' ολίγον η Γερόντισσα της διηγήθηκε ότι ένα τεράστιο φίδι εκρύβη κάποτε στο κελλί της εν ώρα προσευχής. Η Γερόντισσα δίχως να τα χάση έψαλε το «Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού...», εσταύρωσε το σημείο όπου εκρύβετο το φίδι και παρευθείς το ερπετό έσκασε μετά κρότου...

https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2024/09/22_21.html

<>.

«Σ᾽ ἕνα ὀρεινό χωριό τῆς Σερβίας, ἕνας γέρος ξυλουργός ἔφτιαχνε τραπέζια καί πάγκους γιά ὅλους τούς κατοίκους. Μιά μέρα, ἕνας συγχωριανός του τοῦ ἔφερε ἕνα παλαιό, χαραγμένο καί σκοτεινιασμένο ἀπ᾽ τό χρόνο τραπέζι γιά νά τό πετάξη καί νά τοῦ φτιάξη ἕνα καινούργιο.

Ὁ ξυλουργός, ἀντί νά τό πετάξη, καθάρισε τήν ἐπιφάνειά του μέ ὑπομονή καί ἄρχισε νά ξύνη τό παλαιό στρῶμα. Ὅσο προχωροῦσε, ἀποκαλυπτόταν ἀπό κάτω τό λαμπερό, γερό ξύλο δρυός, μέ ὄμορφους φυσικούς σχηματισμούς.

Ὅταν ὁ συγχωριανός του ἐπέστρεψε, δέν ἀναγνώρισε τό τραπέζι:

—Ποῦ βρῆκες αὐτό τό θαυμάσιο ξύλο;, ρώτησε ἔκπληκτος.

Ὁ ξυλουργός χαμογέλασε καί ἀπάντησε:

—Δέν ἦταν κρυμμένο μακρυά. Ἦταν τό ἴδιο σου τό τραπέζι, κάτω ἀπ᾽ τή σκόνη καί τά χτυπήματα τῶν χρόνων. Χρειάστηκε μόνο ὑπομονή γιά νά βγῆ πάλι ἡ ἀληθινή του ὀμορφιά.

Συχνά βιαζόμαστε νά ἀπορρίψουμε ἀνθρώπους ἤ καταστάσεις ἐπειδή φέρουν τά σημάδια τοῦ χρόνου καί τῶν δοκιμασιῶν. Μέ φροντίδα καί ἐπιμονή, ἡ ἀληθινή ἀξία ἀποκαλύπτεται ξανά»(https://orthodoxsmile.blogspot.com).

<>

«Ὁ Ἅγ. Δημήτριος τοῦ Priluki (14ος αἰ.), ἱδρυτής τῆς Μονῆς Priluki στό Vologda, ἦταν γνωστός γιά τή μεγάλη του πραότητα.

Μία νύχτα, ἕνας ληστής μπῆκε κρυφά στό κελλί τοῦ Ἁγίου γιά νά κλέψη τά λίγα ἀντικείμενα πού ὑπῆρχαν ἐκεῖ. Καθώς προσπαθοῦσε νά σηκώση ἕνα βαρύ τσουβάλι μέ τρόφιμα πού προορίζονταν γιά τούς φτωχούς, ὁ ληστής σκόνταψε καί τραυματίστηκε.

Ὁ Ἅγ. Δημήτριος ξύπνησε, ἀλλά ἀντί νά φωνάξη βοήθεια, πλησίασε τό ληστή, ἔδεσε τό τραῦμα του καί τόν βοήθησε νά σηκωθῆ. Ἔπειτα τοῦ εἶπε ἤρεμα: 

—Γιατί βάζεις τόν ἑαυτό σου σέ τέτοιο κίνδυνο μέσα στό σκοτάδι; Ἄν ἔχης ἀνάγκη, ἔλα τήν ἡμέρα καί θά μοιραστοῦμε ὅ,τι ἔχουμε. 

Ὁ ληστής, συγκλονισμένος ἀπ᾽ τήν ἀπουσία ὀργῆς καί φόβου, μετανόησε καί παρέμεινε στό μοναστήρι ὡς δόκιμος»(https://orthodoxsmile.blogspot.com).

<>

«Σέ μία μικρή πόλι τῆς Ρωσίας ζοῦσε ἕνας ἡλικιωμένος τυφλός πού εἶχε τή συνήθεια κάθε βράδυ νά περπατᾶ στούς σκοτεινούς δρόμους κρατώντας ἕνα ἀναμμένο φανάρι.

Κάποιοι νεαροί, βλέποντάς τον, ἄρχισαν νά τόν περιγελοῦν:

—Γέροντα, γιατί κρατᾶς φανάρι ἀφοῦ εἶσαι τυφλός καί δέν βλέπεις τίποτα;

Ὁ γέροντας στάθηκε, χαμογέλασε καί τούς ἀπάντησε ἤρεμα:

—Δέν κρατῶ τό φανάρι γιά νά βλέπω ἐγώ τόν δρόμο. Τό κρατῶ γιά νά βλέπετε ἐσεῖς ἐμένα μέσα στό σκοτάδι καί νά μήν σκοντάψετε πάνω μου. Στή ζωή, παιδιά μου, πολλές πράξεις ἀγάπης δέν τίς κάνουμε γιά τό δικό μας ὄφελος, ἀλλά γιά νά προστατεύσουμε τούς ἄλλους.

Οἱ νεαροί ντράπηκαν καί ζήτησαν συγχώρεσι, καταλαβαίνοντας τή βαθειά σοφία τῆς ταπεινῆς του ἀπαντήσεως»(https://orthodoxsmile.blogspot.com).

<>

«Σέ μιά μεγάλη πολιτεία, ὁ βασιλιάς ἀποφάσισε νά χτίση ἕνα μεγαλοπρεπή ναό πού θά ἔμενε στήν ἱστορία. Κάλεσε τούς πιό διάσημους τεχνίτες, ἀλλά ξεχώρισε τόν Ἀλέξανδρο, ἕναν νεαρό, χαρισματικό ἀρχιτέκτονα. Ὁ Ἀλέξανδρος ἦταν ἀναμφισβήτητα ἰδιοφυής, ἀλλά ἡ ἐπιτυχία εἶχε φουσκώσει τά μυαλά του. Πίστευε πώς τό ταλέντο του τόν ἔκανε ἀνώτερο ἀπό ὅλους.

—Ὁ ναός αὐτός θά εἶναι τό ἀριστούργημά μου, ἔλεγε συχνά στό ἐργοτάξιο. Ἐγώ συλλαμβάνω τίς ἰδέες, ἐγώ ὑπολογίζω τίς ἀναλογίες. Χωρίς τό δικό μου μυαλό, αὐτό τό κτίριο θά ἦταν ἁπλά μιά στοίβα ἀπό πέτρες.

Καθώς τό κτίσμα ψήλωνε, ὁ Ἀλέξανδρος διέταξε νά χαραχτῆ τό ὄνομά του μέ μεγάλους, ἀνάγλυφους χρυσοῦς χαρακτῆρες πάνω ἀπ᾽ τήν κεντρική πύλη, ὥστε νά τό βλέπουν ὅλοι ὅσοι εἰσέρχονται.

Μιά μέρα, ἐνῷ οἱ ἐργασίες πλησίαζαν στό τέλος τους, ἐμφανίστηκε στό ἐργοτάξιο ὁ μπαρμπα-Κώστας, ἕνας ἡλικιωμένος λατόμος πού δούλευε ἀθόρυβα στά ὑπόγεια, λαξεύοντας τίς πέτρες τῶν θεμελίων. Ὁ γέροντας πλησίασε τόν Ἀλέξανδρο καί τοῦ εἶπε χαμηλόφωνα:

—Κύριε Ἀρχιτέκτονα, στή δυτική γωνία τῶν θεμελίων, μιά ἀπό τίς βαθειές πέτρες ἔχει μετατοπιστῆ ἐλάχιστα. Ἄν δέν κατεβοῦμε νά τή διορθώσουμε τώρα, σέ λίγους μῆνες τό βάρος τῆς στέγης θά προκαλέση ρωγμή σέ ὅλη τή δομή.

Ὁ Ἀλέξανδρος, ἐκνευρισμένος πού ἕνας ἁπλός ἐργάτης τόλμησε νά ὑποδείξη σφάλμα στούς ὑπολογισμούς του, τόν περιφρόνησε:

—Πήγαινε πίσω στήν τρύπα σου, γέροντα! Ἐγώ ὑπολόγισα τή στατικότητα μέχρι τήν τελευταία λεπτομέρεια. Δέν θά μοῦ ὑποδείξης ἐσύ πῶς χτίζονται τά μνημεῖα

Ὁ μπαρμπα-Κώστας δέν ἀπάντησε. Ἔσκυψε τό κεφάλι καί ἐπέστρεψε στή δουλειά του

Λίγες ἑβδομάδες ἀργότερα, τήν ἡμέρα τῶν λαμπρῶν ἐγκαινίων, ὁ βασιλιάς καί ἑκατοντάδες πολῖτες συγκεντρώθηκαν ἔξω ἀπ᾽ τό ναό. Ὁ Ἀλέξανδρος στεκόταν περήφανος δίπλα στήν πύλη, δείχνοντας μέ καμάρι τό χρυσό του ὄνομα.

Ὅμως, τήν ὥρα κατά τήν ὁποία ὁ βασιλιάς ἑτοιμαζόταν νά κόψη τήν κορδέλα, ἕνας ὑπόκωφος τριγμός ἀκούστηκε ἀπ᾽ τή γῆ. Ἡ γῆ δέν σειόταν, ἀλλά ὁ ναός ἄρχισε νά τρέμη. Μιά μεγάλη ρωγμή ἐμφανίστηκε στή δυτική πλευρά, ἀνέβηκε γρήγορα στόν τοῖχο καί ἔφτασε μέχρι τήν κεντρική πύλη, σκίζοντας στά δύο τό χρυσό ὄνομα τοῦ Ἀλέξανδρου.

Ὁ κόσμος παραμέρισε ἔντρομος. Ὁ Ἀλέξανδρος ἔμεινε ἀπολιθωμένος, βλέποντας τό ἀριστούργημά του νά κινδυνεύη μέ κατάρρευση.

Τότε, ὁ μπαρμπα-Κώστας, χωρίς νά πῆ κουβέντα, πῆρε τά ἐργαλεῖα του καί κατέβηκε στά σκοτεινά θεμέλια. Ὁ Ἀλέξανδρος, κατακόκκινος ἀπό ντροπή καί συντριβή, τόν ἀκολούθησε. Στό ὑπόγειο, μέσα στή σκόνη, εἶδε τόν γέροντα νά παλεύη μέ τούς μοχλούς γιά νά ἐπαναφέρη τό θεμέλιο λίθο στή θέσι του. Ὁ ἀρχιτέκτονας ἔπεσε στά γόνατα, βρώμισε τά μεταξωτά του ροῦχα μέ λάσπη καί ἄρχισε νά βοηθᾶ μέ τά ἴδια του τά χέρια, σπρώχνοντας δίπλα στόν λατόμο.

Μετά ἀπό ὧρες σκληρῆς προσπάθειας, ἡ πέτρα ἀσφάλισε. Ὁ τριγμός σταμάτησε καί ὁ ναός σταθεροποιήθηκε.

Ὅταν ἀνέβηκαν ξανά στό φῶς, ὁ βασιλιάς πλησίασε τόν Ἀλέξανδρο καί τόν ρώτησε τί συνέβη. Ὁ νεαρός ἀρχιτέκτονας, ἔχοντας χάσει κάθε ἴχνος ἀλαζονείας, κοίταξε τόν γέροντα λατόμο καί εἶπε μπροστά σέ ὅλους:

—Μεγαλειότατε, ὁ ναός αὐτός σώθηκε ἀπ᾽ τόν μπαρμπα-Κώστα. Ἐγώ σχεδίασα ὅσα φαίνονται στόν ἥλιο, ἀλλά ἐκεῖνος φρόντιζε ὅσα στηρίζουν τό κτίσμα στό σκοτάδι. Τό δικό μου ὄνομα δέν ἔχει καμία ἀξία πάνω στόν τοῖχο.

Τήν ἑπομένη, ὁ Ἀλέξανδρος ἀφαιρεῖ τίς χρυσές ἐπιγραφές. Ἀντί γιά τό ὄνομά του, ζήτησε νά χαραχτῆ πάνω ἀπό τήν πύλη μιά μόνη φράσι: "Ὅποιος ὑψώνει τόν ἑαυτό του θά ταπεινωθῆ, καί ὅποιος ταπεινώνει τόν ἑαυτό του θά ὑψωθῆ".

Ἡ ἀληθινή ἀξία καί ἡ σταθερότητα στή ζωή δέν βρίσκονται στή φανταχτερή ἐπίδειξι καί τήν ὑπερηφάνεια, ἀλλά στήν ταπεινοφροσύνη —στή συνειδητοποίησι ὅτι οἱ πιό σημαντικές ἀρετές εἶναι συχνά ἀθέατες, ὅπως οἱ θεμέλιοι λίθοι πού κρατοῦν ὄρθιο τό κτίσμα»(https://orthodoxsmile.blogspot.com).

<>

«Σέ μιά φτωχική συνοικία μιᾶς μεγάλης πόλης ζοῦσε ὁ κ. Θανάσης, ἕνας ἡλικιωμένος ἀρτοποιός. Κάθε αὐγή, ὁ φοῦρνος του γέμιζε τήν γειτονιά μέ τή μυρωδιά τοῦ φρέσκου ψωμιοῦ.

Ὁ κ. Θανάσης εἶχε μιά ἰδιοτροπία πού πολλοί δέν καταλάβαιναν: κάθε μέρα, ὅταν ζύμωνε τά καρβέλια, ἔπαιρνε ἕνα μέρος ἀπ᾽ τή ζύμη καί ἔπλαθε μικρά, στρογγυλά ψωμάκια. Ὅταν ἔβγαιναν ἀχνιστά ἀπ᾽ τόν φοῦρνο, δέν τά ἔβαζε στό ράφι γιά πούλημα. Τά τοποθετοῦσε σέ ἕνα καθαρό καλάθι ἔξω ἀπό τήν πόρτα τοῦ μαγαζιοῦ, δίπλα σέ μιά πινακίδα πού ἔγραφε: "Γιά ὅποιον ἔχει ἀνάγκη σήμερα. Μέ τήν εὐχή τοῦ Θεοῦ".

Ἕνας γείτονας, ὁ Παντελής, πού παρακολουθοῦσε τή σκηνή γιά καιρό, πῆγε μιά μέρα καί τόν βρῆκε στόν πάγκο του.

—Βρέ Θανάση, τοῦ εἶπε κουνώντας τό κεφάλι, οἱ καιροί εἶναι δύσκολοι, τά ἄλευρα ἀκρίβυναν. Ἐσύ χαλᾶς τόση ζύμη κάθε μέρα γιά ἀνθρώπους πού οὔτε κἄν γνωρίζεις; Πολλοί ἀπό αὐτούς πού τά παίρνουν μπορεῖ νά μήν λένε καν ἕνα "εὐχαριστῶ" ἤ νά μήν τό ἔχουν πραγματικά ἀνάγκη. Γιάτί πετᾶς τόν κόπο σου;

Ὁ κ. Θανάσης σταμάτησε νά ζυμώνη, σκούπισε τά ἀλευρωμένα χέρια του στήν ποδιά καί χαμογέλασε πράα.

—Παντελῆ μου, εἶπε, ὅταν δίνης κάτι περιμένοντας εὐχαριστῶ ἤ ἀνταπόδοσι, δέν κάνεις δῶρο· κάνεις ἐμπόριο. Ἡ ἀληθινή προσφορά δέν κοιτάζει ποιός λαμβάνει, ἀλλά ποιός δίνει.

Ἔπειτα, πλησίασε στό παράθυρο καί ἔδειξε ἔξω.

—Δές ἐκεῖνον τόν ἡλικιωμένο πού παίρνει τώρα τό ψωμάκι. Δέν ξέρω τό ὄνομά του, οὔτε τήν ἱστορία του. Ξέρω, ὅμως, πώς ὅταν παίρνη αὐτό τό ζεστό καρβέλι, νιώθει ὅτι κάποιος στόν κόσμο τόν σκέφτηκε σήμερα. Αὐτή ἡ βεβαιότητα ἀξίζει πολύ περισσότερο ἀπό μερικά κέρματα στό ταμεῖο μου. Ὅταν μοιράζεσαι αὐτό πού ἔχεις, ἡ καρδιά σου χωράει περισσότερη χαρά. Τό ψωμί πού πουλάω μοῦ τρέφει τό σῶμα, ἀλλά τό ψωμί πού χαρίζω μοῦ τρέφει τήν ψυχή.

Ὁ Παντελής ἔμεινε σιωπηλός. Κοίταξε τόν ἡλικιωμένο ἔξω στό πεζοδρόμιο, πού ἀγκάλιαζε τό ζεστό ψωμί στό στῆθος του σάν θησαυρό, χαμογελώντας πρός τόν οὐρανό.

Ἀπό ἐκείνη τή μέρα, ὁ Παντελής ἄρχισε νά ἀφήνη κι αὐτός λίγα φροῦτα ἀπό τόν μανάβικο πάγκο του δίπλα στό καλάθι τοῦ φούρναρη. Καί περιέργως, ὅσο περισσότερα ἔδιναν, τόσο πιό γεμάτη ἔνιωθαν τή ζωή τους.

Ἡ ἀνιδιοτελής ἀγάπη πρός τόν πλησίον δέν ὑπολογίζει τό κόστος, οὔτε γυρεύει ἀναγνώρισι. Εἶναι μιά πηγή πού ὅσο προσφέρει νερό στόυς διψασμένους, τόσο πιό καθαρή καί ἄφθονη γίνεται ἡ ἴδια»(https://orthodoxsmile.blogspot.com).

<>

«Σέ μία παγωμένη πόλι τῆς Ρωσίας, ἕνας φτωχός μαθητευόμενος τσαγκάρης εἶχε στήν κατοχή του μόνο ἕνα ἀσημένιο νόμισμα, τό ὁποῖο φύλαγε γιά νά ἀγοράση ἕνα ζευγάρι ζεστά γάντια.

Στό δρόμο γιά τήν ἀγορά, συνάντησε ἕναν τυφλό γέροντα πού τοῦ ζήτησε βοήθεια. Ὁ νεαρός δίστασε, ἀλλά τελικά τοῦ ἔδωσε τό νόμισμά του, μένοντας χωρίς γάντια μέσα στό κρύο.

Ἐπιστρέφοντας στό ἐργαστήριο μέ παγωμένα χέρια, ὁ μάστοράς του τόν ρώτησε γιατί ἄργησε. Ὅταν ὁ νεαρός ἐξήγησε τί συνέβη, ὁ μάστορας χαμογέλασε, ἄνοιξε ἕνα συρτάρι καί τοῦ χάρισε ἕνα ζευγάρι καινούργια, ζεστά γάντια. Τοῦ εἶπε:

—Ὅταν δίνης κάτι ἀπό ἀγάπη, ὁ Θεός δέν σέ ἀφήνει ποτέ γυμνό. Αὐτό τό ὁποῖο ἔδωσες σέ ἀσημένιο νόμισμα, τό ἐπέστρεψε σέ ζεστασιά στήν καρδιά σου»(https://orthodoxsmile.blogspot.com).

<>

«Σ᾽ ἕνα χωριό τῆς Σερβίας, ἕνας νεαρός τοξότης ἦταν περιβόητος γιά τήν ἀκρίβειά του. Μποροῦσε νά πετύχη τό κέντρο τοῦ στόχου ἀπό μεγάλες ἀποστάσεις, ὅταν ὁ καιρός ἦταν αἴθριος.

Μιά μέρα διοργανώθηκε ἕνας μεγάλος ἀγώνας. Τήν ὥρα, ὅμως, πού ἔφτασε ἡ σειρά του νά ρίξη, ἄρχισε νά φυσᾶ ἕνας δυνατός, ἀσταθής ἄνεμος.

Ὁ νεαρός, συνηθισμένος νά σημαδεύη μέ ἀπόλυτη νηνεμία, ἐκνευρίστηκε. Ἄρχισε νά κατηγορῆ τόν ἄνεμο, τήν ἀτυχία του καί τούς διοργανωτές. Ἔριξε τρία βέλη, καί τά τρία ἦρθαν πολύ μακρυά ἀπ᾽ τό στόχο.

Τότε πλησίασε ἕνας γέροντας κυνηγός, πῆρε τό τόξο, κοίταξε τήν κατεύθυνσι τοῦ ἀνέμου, ὑπολόγισε τή δύναμί του καί σκόπευσε λίγο πιό δεξιά ἀπ᾽ τό στόχο. Ὅταν ἄφησε τή χορδή, ὁ ἄνεμος παρέσυρε τό βέλος καί τό ὁδήγησε ἄψογα στό κέντρο.

Ὁ γέροντας γύρισε στόν νεαρό καί τοῦ εἶπε

—Μήν προσπαθῆς νά νικήσης τόν ἄνεμο κατηγορώντας τον. Μάθε νά διαβάζης τή δύναμί του καί νά προσαρμόζης τό στόχο σου.

Στή ζωή, οἱ ἐξωτερικές συνθῆκες δέν εἶναι πάντα εὐνοϊκές. Ἡ ἐπιτυχία δέν ἔγκειται στήν ἀπουσία ἐμποδίων, ἀλλά στήν ἱκανότητά μας νά προσαρμοζόμαστε στίς ἀλλαγές»(https://orthodoxsmile.blogspot.com).

<>

«Στήν αὐλή ἑνός μοναστηριοῦ ὑπῆρχε ἕνα γέρικο δέντρο πού ἔβγαζε πολύ πικρούς καρπούς. Ἕνας νέος δόκιμος μοναχός, ἀγανακτισμένος, πῆγε στόν Γέροντα τῆς μονῆς κρατώντας ἕνα τσεκούρι.

—Γέροντα, ἄς τό κόψουμε αὐτό τό δέντρο!, εἶπε. Πιάνει τόπο στήν αὐλή, ἀπαιτεῖ νερό καί φροντίδα, ἀλλά οἱ καρποί του εἶναι ἄχρηστοι, κανείς δέν μπορεῖ νά τούς φάη.

Ὁ Γέροντας τόν σταμάτησε πράα:

—Μή βιάζεσαι, παιδί μου. Τό δέντρο αὐτό δέν φυτεύτηκε γιά νά μᾶς θρέψη μέ τούς καρπούς του, ἀλλά γιά νά μᾶς διδάξη. Κάθε μεσημέρι, μέσα στήν κάψα τοῦ καλοκαιριοῦ, προσφέρει τήν πιό παχιά καί δροσερή σκιά σέ ὅποιον ταξιδιώτη κουραστῆ στό δρόμο.

Συχνά κρίνουμε τούς ἀνθρώπους γύρω μας μόνο ἀπό τά ἐλαττώματά τους (τούς "πικρούς καρπούς") καί ξεχνᾶμε τήν προσφορά, τήν καλοσύνη ἤ τή σκέπη πού προσφέρουν ἀθόρυβα στή ζωή μας»(https://orthodoxsmile.blogspot.com).

<>

«Στά χρόνια τῶν διωγμῶν, ἕνας νεαρός ἀξιωματικός διατάχθηκε νά κατασχέση καί νά καταστρέψη τίς εἰκόνες ἀπ᾽ τό σπίτι μιᾶς ἡλικιωμένης γυναίκας στό χωριό.

Ὅταν μπῆκε στό σπίτι, εἶδε τή γυναῖκα νά προσεύχεται γονατιστή μπροστά σέ μία πολύ παλαιά εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἀξιωματικός, θέλοντας νά τελειώνει γρήγορα, ἄρπαξε τήν εἰκόνα. Τότε ἡ γυναῖκα τόν κοίταξε στά μάτια χωρίς φόβο καί τοῦ εἶπε:

—Παιδί μου, μπορεῖς νά πάρης τό ξύλο καί τό χρῶμα, ἀλλά τήν πίστι πού ὑπάρχει στήν καρδιά μου δέν μπορεῖς νά τήν ἀγγίξης.

Ὁ ἀξιωματικός πῆρε τήν εἰκόνα, ἀλλά τά λόγια τῆς γυναίκας χαράχτηκαν βαθειά μέσα του. Χρόνια ἀργότερα, ὁ ἴδιος ἐξομολογήθηκε ὅτι ἐκείνη ἡ συνάντησι ἦταν ἡ ἀφορμή νά ἀναζητήση τό Θεό καί νά ἀλλάξη ὁλοκληρωτικά τή ζωή του»(https://orthodoxsmile.blogspot.com).

«Ἄν καί ἔζησε στό Ἅγιον Ὄρος, ὁ Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης (1866-1938) καταγόταν ἀπ᾽ τή Ρωσία καί ἡ διδασκαλία του ἀποτυπώνει τό βάθος τῆς ρωσικῆς πνευματικότητας.

Πρίν γίνη μοναχός, ὅταν ἦταν ἀκόμη νεαρός στή Ρωσία, ἐργαζόταν ὡς μαραγκός. Μία μέρα, ἕνας ἄλλος ἐργάτης, μεθυσμένος καί ὀργισμένος, ἄρχισε νά τόν βρίζη καί νά τόν ἀπειλῆ. Ὁ Σιλουανός, πού ἦταν πολύ σωματώδης, θά μποροῦσε εὔκολα νά τόν νικήση. Ἀντί ὅμως νά ἀνταποδώση, σώπασε καί προσευχήθηκε μέσα στήν καρδιά του γιά ἐκεῖνον τόν ἄνθρωπο.

Λίγη ὥρα ἀργότερα, ὁ ἐργάτης ἠρέμησε, πλησίασε τόν Σιλουανό καί τοῦ εἶπε:

—Συγχώρεσέ με, δέν ξέρω τί μέ ἔπιασε. Ἡ σιωπή σου μέ ἔκανε νά ντραπῶ γιά τόν ἑαυτό μου. 

Ὁ Ἅγ. Σιλουανός δίδασκε ἀργότερα ὅτι ἡ ἀληθινή ἀγάπη φαίνεται ὅταν προσευχόμαστε γιά τούς ἐχθρούς μας, διότι ἡ ὀργή νικιέται μόνο μέ τήν προσευχή καί τή γαλήνη»(https://orthodoxsmile.blogspot.com).

<>

«Στά χρόνια τῶν διωγμῶν τῆς Ἐκκλησίας στή Σοβιετική Ἕνωσι, μία οἰκογένεια διατηροῦσε κρυμμένη πίσω ἀπό μία ντουλάπα μία παλαιά εἰκόνα τῆς Παναγίας.

Μία μέρα, ἕνας ἀξιωματικός τῆς ἀστυνομίας ἦρθε γιά ἔρευνα στό σπίτι. Ἡ μητέρα, τρέμοντας γιά τήν τύχη τῆς οἰκογένειας, προσευχήθηκε μυστικά μέσα στήν καρδιά τῆς. Ὁ ἀξιωματικός ἔψαξε ὅλα τά δωμάτια, ἀλλά ὅταν στάθηκε μπροστά στό σημείο ὅπου ἦταν ἡ εἰκόνα, κοίταξε τό ταβάνι, κοντοστάθηκε καί ξαφνικά εἶπε:

—Δέν ὑπάρχει τίποτα ἐδῶ, ἄς φύγουμε.

Χρόνια ἀργότερα, μετά τήν ἀποκατάστασι τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας, ὁ ἴδιος ὁ ἀξιωματικός —ἡλικιωμένος πιά— συνάντησε τόν γυιό τῆς οἰκογενείας καί τοῦ ἐξομολογήθηκε:

—Ἐκείνη τή μέρα εἶδα μία γυναῖκα ντυμένη στά λευκά νά στέκεται μπροστά ἀπ᾽ τή γωνία καί νά μοῦ νεύη νά φύγω. Τότε δέν κατάλαβα, ἀλλά τώρα ξέρω πώς ἡ Πίστι σας εἶχε προστασία»(https://orthodoxsmile.blogspot.com).

<>

«Σ᾽ ἕνα ὀρεινό χωριό ζοῦσε ὁ κ. Μιχάλης, ἕνας ἡλικιωμένος ξυλουργός γνωστός γιά τήν ἠρεμία καί τό χαμόγελό του. Ὅ,τι ἔφτιαχνε στά χέρια του —ἀπό ἁπλά σκαμνιά μέχρι βαρειές ἐξώπορτες— ἔμοιαζε νά ἀντέχη στό χρόνο περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλο ἐργόχειρο.

Μία μέρα, ἕνας νεαρός ἄνδρας ἀπ᾽ τήν πόλι, ὁ Γιῶργος, ἦρθε στό ἐργαστήριό του ἔξω φρενῶν. Κρατοῦσε ἕνα παλαιό, οἰκογενειακό τραπέζι πού εἶχε ραγίσει στή μέση.

—Τό πῆγα παντοῦ!, φώναξε ὁ Γιῶργος ἀπελπισμένος. Ὅλοι μοῦ εἶπαν πώς εἶναι ἄχρηστο, πώς τό ξύλο ξεράθηκε καί δέν κολλάει πιά. Εἶναι τό μόνο πράγμα πού μοῦ ἔμεινε ἀπ᾽ τούς γονεῖς μου. Ἡ ζωή μου εἶναι γεμάτη ἄγχος, οἰκονομικά προβλήματα, τσακωμούς... καί τώρα διαλύεται καί αὐτό!

Ὁ κ. Μιχάλης τόν κοίταξε μέ κατανόησι, ἄγγιξε τό ραγισμένο ξύλο καί εἶπε πράα: 

—Ἄφησέ το ἐδῶ. Ἔλα αὔριο τό ἀπόγευμα.

Ὅταν ὁ Γιῶργος ἔφυγε, ὁ γέροντας δέν ἔπιασε ἀμέσως τήν κόλλα ἤ τά ἐργαλεῖα. Στάθηκε μπροστά στόν πάγκο, ἔκλεισε τά μάτια καί προσευχήθηκε χαμηλόφωνα:

—Κύριε, γαλήνεψε τήν καρδιά αὐτοῦ τοῦ παιδιοῦ. Δῶσε μου τή σοφία καί τή σταθερότητα στά χέρια, ὄχι ἁπλά γιά νά ἑνώσω αὐτό τό ξύλο, ἀλλά γιά νά γίνη αὐτό τό τραπέζι ἀφορμή νά βρῆ ἡ οἰκογένειά του ξανά τήν εἰρήνη Σου.

Τήν ἑπόμενη μέρα, ὁ Γιῶργος ἐπέστρεψε. Τό τραπέζι ἦταν σφιγμένο μέ μεγάλους μέγγενες, ἀλλά ὁ ξυλουργός καθόταν ἤρεμος καί ἔπινε τό τσάι του.

—Δέν τό ἔφτιαξες ἀκόμα;, ρώτησε ὁ νεαρός ἀνυπόμονα.

—Τό πιό σημαντικό μέρος ἔχει γίνει, ἀπάντησε ὁ κ. Μιχάλης. Ξέρεις, Γιῶργο, ὅταν ἕνα ξύλο ραγίζει, ἡ πρώτη παρόρμησι εἶναι νά βάλης βιαστικά κόλλα καί νά τό πιέσης. Ὅμως, ἄν ἡ κόλλα μπῆ πάνω στή σκόνη καί στή βρωμιά πού μαζεύτηκε στή χαραμάδα, δέν θά κρατήση ποτέ. Πρέπει πρῶτα νά καθαρίσης τή χαραμάδα μέ ὑπομονή. Αὐτό κάνει ἡ προσευχή στήν καθημερινότητά μας.

Ὁ Γιῶργος τόν κοίταξε παρατηρητικά.

—Ἡ προσευχή, συνέχισε ὁ γέροντας, δέν εἶναι ἕνα μαγικό ραβδί γιά νά ἐξαφανίζουμε τά προβλήματα. Εἶναι ὁ τρόπος νά καθαρίζουμε τήν καρδιά μας ἀπό τό θυμό, τή βιασύνη καί τό φόβο. Ὅταν προσεύχεσαι πρίν πάρης μία ἀπόφασι, πρίν μιλήσης στή γυναίκα σου ἤ πρίν ἀντιμετωπίσης μία δυσκολία, ἀφήνεις τή Χάρι τοῦ Θεοῦ νά μπῆ ἀνάμεσα στίς χαραμάδες τῆς ζωῆς σου. Τότε, ὅ,τι ἦταν ραγισμένο, ἀποκτᾶ ξανά τή δύναμι νά ἑνωθῆ.

Μετά ἀπό λίγες μέρες, ὁ Γιῶργος πῆρε τό τραπέζι στά χέρια του. Ἦταν πιό στερεό ἀπό ποτέ, καί ἡ χαραμάδα εἶχε γίνει μία ὄμορφη, σκούρα γραμμή πού θύμιζε τήν ἐπούλωσι.

Ἀπό ἐκείνη τή μέρα, ὅποτε ὁ Γιῶργος ἔνιωθε τή ζωή του νά "ραγίζη" ἀπ᾽ τό ἄγχος τῆς καθημερινότητος, δέν βιαζόταν νά φωνάξη ἤ νά ἀπελπιστῆ. Σταματοῦσε γιά ἕνα λεπτό, ἔπαιρνε μία βαθιά ἀνάσα καί ἔκανε μία σύντομη, εἰλικρινῆ προσευχή, καθαρίζοντας τή χαραμάδα πρίν ἀφήση τήν ἀγάπη νά κάνη τή δουλειά της.

Ἡ δύναμι τῆς προσευχῆς στήν καθημερινότητα δέν βρίσκεται στήν ἀπουσία τῶν δοκιμασιῶν, ἀλλά στήν ἐσωτερική γαλήνη καί τή σοφία τήν ὁποία μᾶς χαρίζει γιά νά τίς θεραπεύουμε»(https://orthodoxsmile.blogspot.com).

<>

«Σ᾽ ἕνα ἀπομακρυσμένο χωριό τῆς Σιβηρίας, ἕνας φτωχός ξυλοκόπος προσευχόταν κάθε μέρα ζητώντας ἀπ᾽ τό Θεό νά τοῦ φανερώση πῶς θά μποροῦσε νά γίνη ἕνας "σπουδαῖος καί ἅγιος ἄνθρωπος".

Μία νύχτα εἶδε στόν ὕπνο του ἕναν ἄγγελο πού τοῦ εἶπε ὅτι ὁ Θεός θά τοῦ ἐκπληρώση τρεῖς εὐχές.

Ἡ πρώτη του σκέψι ἦταν νά ζητήση ἀμέτρητο πλοῦτο, ἀλλά θυμήθηκε ὅτι ὁ πλοῦτος φέρνει ἀλαζονεία.

Ἡ δεύτερη σκέψι ἦταν νά ζητήση σοφία γιά νά τόν θαυμάζουν ὅλοι, ἀλλά φοβήθηκε τήν ὑπερηφάνεια.

Τελικά, ὁ χωρικός εἶπε στόν ἄγγελο: 

—Κύριε, δέν θέλω πλούτη, οὔτε δόξα. Δῶσε μου μόνο τρία πράγματα: νά μήν μισήσω ποτέ κανένα ἄνθρωπο, νά ἀρκοῦμαι σέ ὅσα ἔχω κάθε μέρα, καί νά μπορῶ νά παρηγορῶ ὅποιον κλαίει.

Ὁ ἄγγελος χαμογέλασε καί τοῦ εἶπε:

—Ζήτησες τά μόνα πράγματα πού κάνουν τόν ἄνθρωπο νά μοιάζη πραγματικά στό Θεό»(https://orthodoxsmile.blogspot.com).

<>

«Ὁ Ἅγ. Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος (1815–1894), ἕνας ἀπ᾽ τούς πιό φωτισμένους συγγραφεῖς τῆς Ρωσίας, ἔζησε τά τελευταῖα 28 χρόνια τῆς ζωῆς του σέ ἀπόλυτο ἐγκλεισμό, ἀφιερωμένος στήν προσευχή καί τή συγγραφή ἐπιστολῶν.

Πρίν ἀποσυρθῆ στόν ἐγκλεισμό, ἕνας ὀργισμένος ἄνθρωπος τόν ἐπισκέφθηκε γιά νά τόν κατηγορήση ἄδικα γιά κάποιο ζήτημα, φωνάζοντας καί ἐκτοξεύοντας ἀπειλές. Ὁ Ἅγ. Θεοφάνης τόν ἄκουσε μέ ἀπόλυτη γαλήνη, χωρίς νά διακόψη οὔτε μία φορά.

Ὅταν ὁ ἐπισκέπτης σταμάτησε ἐξαντλημένος, ὁ Ἅγιος τοῦ προσέφερε ἕνα ποτήρι νερό καί τοῦ εἶπε χαμηλόφωνα:

—Ἀδελφέ μου, βλέπω πόσο πολύ ὑποφέρει ἡ καρδιά σου ἀπό τήν ὀργή. Ἀς προσευχηθοῦμε μαζί γιά νά ἠρεμήση ἡ ψυχή σου, κι ἔπειτα συζητᾶμε τό πρόβλημά σου. 

Ἡ πραότητα τοῦ Ἁγίου ἀφόπλισε τόν θυμό τοῦ ἐπισκέπτη, ὁ ὁποῖος ξέσπασε σέ δάκρυα μετάνοιας.»(https://orthodoxsmile.blogspot.com).

<>

«Στίς διηγήσεις τῶν Ρώσων ἀσκητῶν ἀναφέρεται ἡ ἱστορία ἑνός ἡλικιωμένου μοναχοῦ πού ζοῦσε σέ μία ἀπομονωμένη σκήτη. Μία μέρα, ἐνῶ προσευχόταν στό κελλί του, ἄκουσε ἀπό μακριά ἕνα παιδί νά κλαίη στό δάσος. Ὁ γέροντας διέκοψε ἀμέσως τήν προσευχή του καί βγῆκε ἔξω. Βρῆκε ἕνα μικρό βοσκόπουλο πού εἶχε χάσει τό κοπάδι του καί φοβόταν τό σκοτάδι. Ὁ μοναχός πῆρε τό παιδί στήν ἀγκαλιά του, τό ἠρέμησε, τοῦ ἔδωσε λίγο ψωμί καί περπάτησε μαζί του ὧρες μέσα στή νύχτα μέχρι νά τό παραδώση ἀσφαλές στούς γονεῖς του. Ὅταν ἐπέστρεψε στό κελλί του, ἕνας ἄλλος μοναχός τόν ρώτησε ἄν λυπόταν πού ἔχασε τόσες ὧρες θερμῆς προσευχῆς. Ὁ γέροντας ἀπάντησε:

—Ἡ προσευχή εἶναι νά μιλᾶς στόν Θεό, ἀλλά ἡ ἀγάπη πρός τόν πλησίον εἶναι νά κάνης τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Δέν ἔχασα τήν προσευχή, συνάντησα τόν Ἴδιο τό Χριστό στό πρόσωπο αὐτοῦ τοῦ παιδιοῦ»(https://orthodoxsmile.blogspot.com).

<>

«Στούς βίους τῶν Ρώσων Ἁγίων ἀναφέρεται ἡ ἱστορία ἑνός εὐσεβοῦς ἐμπόρου πού ἔχασε ὅλη του τήν περιουσία σέ μία ναυτική τραγωδία. Ἀπελπισμένος, ἀποφάσισε νά ζητήση τή βοήθεια ἑνός τοπικοῦ Γέροντα ἀσκητῆ, γνωστοῦ γιά τήν διορατικότητά του.

Ὁ Γέροντας δέν εἶχε χρήματα νά τοῦ δώση. Ἀντί γι᾽ αὐτό, τοῦ ἔδωσε ἕνα παλαιό, φθαρμένο ξύλινο σταυρό καί τοῦ εἶπε:

—Πάρε αὐτό τό σταυρό καί ὑποσχέσου μου πώς ὅποιον ἄνθρωπο συναντήσης στόν δρόμο σου πού ὑποφέρει περισσότερο ἀπό ἐσένα, θά τοῦ τόν χαρίσης.

Ὁ ἔμπορος ξεκίνησε τό ταξίδι του. Στόν δρόμο συνάντησε πολλούς ἀνθρώπους: ἕναν τυφλό, ἕναν φυλακισμένο, μία μάνα πού ἔκλαιγε τό παιδί της. Κάθε φορά πού ἔβλεπε τόν πόνο τῶν ἄλλων, συνειδητοποιοῦσε ὅτι ἡ δική του οἰκονομική καταστροφή δέν ἦταν τό μεγαλύτερο κακό στόν κόσμο. Ἡ καρδιά του μαλάκωσε καί ἡ ἀπελπισία του μετατράπηκε σέ εὐγνωμοσύνη γιά τή ζωή. Ὅταν τελικά χάρισε τόν σταυρό σέ ἕναν ἑτοιμοθάνατο φτωχό, ἐπέστρεψε στόν Γέροντα ἀνάλαφρος, ἔχοντας βρεῖ τήν εἰρήνη τῆς ψυχῆς του»(https://orthodoxsmile.blogspot.com).

«Σέ ἕνα φτωχικό χωριό τῆς ρωσικῆς ὑπαίθρου ζοῦσε ἕνας ἡλικιωμένος ἄνδρας, ὁ Nikolai, πού εἶχε χάσει τήν οἰκογένειά του καί ζοῦσε σέ μία παλαιά καλύβα. Παρά τίς δυσκολίες καί τήν ἀκραία φτώχεια, στό πρόσωπό του ὑπῆρχε πάντα ἕνα χαμόγελο καί μία ἀνεξήγητη εἰρήνη.

Οἱ συγχωριανοί του τόν ρώτησαν κάποτε:

—Nikolai, πῶς καταφέρνεις νά μήν παραπονιέσαι ποτέ, ἐνῷ ἡ ζωή σου ἦταν γεμάτη δοκιμασίες;

Ὁ γέροντας τούς ἀπάντησε:

—Κάθε βράδυ, πρίν κοιμηθῶ, κάνω δύο πράγματα: Πρῶτον, εὐχαριστῶ τόν Θεό γιά ὅσα μοῦ ἔδωσε σήμερα —ἀκόμη κι ἄν ἦταν μόνο ἕνα κομμάτι ξερό ψωμί. Δεύτερον, συγχωρῶ μέσα στήν καρδιά μου ὅποιον μέ πίκρανε. Ὅταν ξαπλώνης χωρίς πικρία καί χωρίς παράπονο, ἡ ψυχή σου γίνεται ἐλαφριά σάν φτερό. Ὁ Θεός δέν μᾶς ζητᾶ νά ἔχουμε πολλά, ἀλλά νά ἔχουμε εὐγνώμονα καρδιά»(https://orthodoxsmile.blogspot.com).

<>

Ἀναφέρει ὁ Γέροντας Εὐσέβιος Γιαννακάκης: «Μιά κυρία, χήρα ἀπό τόν ἐμφύλιο πόλεμο, ἀγράμματη, ἔμαθε πώς τό πρόσωπο πού συνετέλεσε στόν θάνατο τοῦ ἀνδρός της ἀρρώστησε θανάσιμα.

Ἔπειτα ἀπό σκληρό ψυχικό ἀγώνα νίκησε μέσα της τήν ἀντιπάθεια πρός τόν σφαγέα τοῦ ἀνδρός της —ἦταν Χριστιανή καλλιεργημένη— καί πῆγε στό σπίτι του νά τόν παρηγορήση. Ἐκεῖνος, τά ἔχασε, συγκινήθηκε, δάκρυσε! Αὐτό συνετέλεσε στή μετάνοια καί σωτηρία τῆς ψυχῆς του, ἀλλά καί στή βελτίωσι τῆς ὑγείας του»(ΓΓ, 57).

<>

Ἀναφέρει ὁ Γέροντας Εὐσέβιος Γιαννακάκης: «Πρίν ἀπό σαράντα, πενήντα χρόνια, μετά ἀπό ἕνα φόνο πάλι, κάποια ἔμεινε χήρα μέ πέντε, ἕξι παιδιά. Τά κατάφερε ὁ φονιάς, πῆγε δύο, τρία χρόνια φυλακή, βγῆκε. Ἤταν χασάπης. Πῆγε, λοιπόν, νά ἐξομολογηθῆ ἡ χήρα στόν Πνευματικό στήν Ἀθήνα, στόν π. Πολύκαρπο Ἀνδρώνη, πού εἶναι στόν Οὐρανό τώρα. Καί τοῦ κατέθεσε τήν περίπτωσί της, τόν πόνο της, τή στενοχώρια της, τή θλίψι της, τήν ὀδύνη της. Μοῦ τά διηγήθηκε ἡ ἴδια ἡ μητέρα ἀργότερα. Λέει ὁ Πνευματικός:

—Πρέπει νά τόν συγχωρήσης, γιά νά κοινωνήσης.

—Μά, πῶς; Μπορῶ; Δέν μπορῶ. Εἶναι ἀδύνατον νά τόν συγχωρήσω. Δυστυχισμένη εἶμαι. Μέ τόσα παιδιά πῶς νά κάνω ἐγώ; Οὔτε νά τόν ἀκούσω δέν θέλω.

—Αἴ! παιδί μου, μέ τό Θεό τά χαλᾶς. Τά χαλᾶς μέ τόν Θεό καί δέν μπορεῖς νά κοινωνήσης. Πῶς νά τό κάνουμε;, τῆς εἶπε ὁ Πνευματικός. 

Καί ἀναγκάστηκε ἡ καημένη ἐκεῖ, σέρνοντας τά βήματά της, νά πάη νά τόν συγχωρήση. Εἶπε, "νά μείνω, χωρίς Θ. Κοινωνία;". Ἤταν χασάπης αὐτός. Εἶδε μιά γυναίκα μαυροφορεμένη, πού ὅσο πλησίαζε τόσο τή γνώριζε. Ἦρθε κοντά, λοιπόν, αὐτή, τόν χαιρετάει, καί τοῦ λέει:

—Νά, πῶς μέ κατήντησες. Εἶμαι δυστυχισμένη, ἀλλά ἐπειδή εἶμαι Χριστιανή, σέ συγχωρῶ, κι ὁ Θεός νά σέ ἐλεήση.

Συγκλονίσθηκε τόσο πολύ αὐτός, πού τοῦ ἔπεσε τό μαχαίρι μέ τό ὁποῖο ἔκοβε τό κρέας. Μετανοεῖ, ἐξομολογεῖται εἰλικρινά, καί τί κάνει; Ἀναλαμβάνει τήν προστασία ὅλων τῶν παιδιῶν πέρα ὡς πέρα, τά πάντα. Τά μεγάλωσε, τά σπούδασε, καί ἔγινε ὁ καλύτερος Χριστιανός. Νά, κάτι καλό ἔχει ὁ ἄνθρωπος μέσα του, ὅσο κακός κι ἄν εἶναι. Ἔχει κι ἕνα προτέρημα, κάτι ἔχει. Δέν χάθηκαν ὅλα τά καλά πού ἔχει ὁ ἄνθρωπος»(ΓΓ, 59).

<>

Διηγεῖται ὁ Γέροντας Εὐσέβιος Γιαννακάκης: «Ἐκεῖνα τά χρόνια, πού εἴχαμε τήν παρέα τῶν ἐργαζομένων νέων, ὅταν ἕνας ἔβλεπε κάποιο ἐλάττωμα στόν ἄλλον, τότε τόν ἀγαποῦσε πιό πολύ. Καί σᾶς τό ᾽χω πεῖ πάλι. Τελευταῖα εἶχε ἔλθει κοντά μας ἕνας κοσμικός νέος. Ὁ συνάδελφός του καί ἀδελφός ἐν Κυρίῳ τόν εἶχε συνέχεια ἀπό κοντά, τόν ἔπαιρνε μαζί του καί στήν ἐκκλησία. "Θά βγῶ ἔξω νά καπνίσω", ἔλεγε ἐκεῖνος. Ἔβγαινε κι αὐτός μαζί του, τόν περίμενε νά τελειώση τό τσιγάρο καί νά μποῦν πάλι μέσα. Ἀντί νά πῆ, "ἔχω κουραστεῖ πλέον, δέν ἀντέχω", ἐκεῖ, ἐπάνω κατεπάνω, καί τόν κέρδισε μέ τήν ἀγάπη του. Ἔγινε ὁ καλύτερος Χριστιανός μετά, μᾶς ξεπέρασε ὅλους»(ΓΓ, 62).

Θυμᾶται ὁ Γέροντας Εὐσέβιος Γιαννακάκης: «Συνάντησα στό Ἱπποκράτειο μιά περίπτωσι πολύ διδακτική. Ἡ μητέρα τοῦ Πανταζοπούλου τοῦ Καθηγητοῦ εἶχε δέκα παιδιά. Τῆς ἔλεγαν κάποιοι.

—Κυρία Πανταζοπούλου, ἐκείνη ἡ νύφη σου δέν ἔρχεται μιά φορά νά σέ δῆ, νά σοῦ δώση ἕνα ποτήρι νερό.

—Τί λέτε, εἶναι καλή, πάρα πολύ καλή, ἀλλά εὐκαιρεῖ ἡ καημένη νά ᾽ρθῆ νά μέ βοηθήσει; Ἔχει οἰκογένεια.

—Κυρία Πανταζοπούλου, μοῦ ἔκανε ἐντύπωσι, πῶς σοῦ φέρθηκε ἔτσι. Θύμωσε ἀπέναντί σου.

—Ὅχι, μ᾽ ἀγαπάει πολύ.

Καί πάντοτε δικαιολογοῦσε. Ποτέ, ποτέ δέν παραπονιόταν. Ἐδῶ, σ᾽ ἐμένα πού ἐξομολογεῖτο, ποτέ δέν κατηγόρησε. Καί αὐτά ἡ κόρη της μοῦ τά εἶπε»(ΓΓ, 107).

<>

Ἀναφέρει ὁ Γέροντας Εὐσέβιος Γιαννακάκης: «Μᾶς ἔλεγε χθές τό βράδυ μιά κυρία γιά τή Μάρθα Φαραζουλή, ἀδελφή τοῦ π. Διονυσίου Φαραζουλῆ, ἡ ὁποία ἦταν ἁγία ψυχή. Εἶχε, λέει, φρικτούς πόνους ἀπό τόν καρκίνο καί ἔλεγε: "Ἀκόμη, ἀκόμη πιό πολλούς πόνους θέλω, Κύριε, εἶναι λίγοι αὐτοί. Δῶσ᾽ μου πιό πολλούς πόνους. Ἐσύ, ἀναμάρτητος ὤν, ὑπέφερες τόσα γιά τίς δικές μου ἁμαρτίες". Ὑπόδειγμα ἀφοσιώσεως καί τελειότητος. Ὑπέμεινε τό μαρτύριό της μέ εὐχαριστία καί δοξολογία στό Θεό»(ΓΓ, 109).

<>

Ἀναφέρει ὁ Γέροντας Εὐσέβιος Γιαννακάκης: «Ἔζησε κι ἐκεῖνος [ὁ π. Χαρίτων ἀπ᾽ τή Μονή τῆς Ἁγ. Λαύρας τῶν Καλαβρύτων] τά τραγικά γεγονότα τῆς καταστροφῆς τῆς Λαύρας ἀπ᾽ τούς Γερμανούς. Εἶχε καταφύγει στό βουνό μαζί μέ ἄλλους πατέρες. Καί ὅταν εἶδε ἀπό ψηλά τό Μοναστήρι νά καίγεται, ἔκανε τρεῖς ἐδαφιαῖες μετάνοιες καί εἶπε: "Εἴη τό ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον...", μόνον αὐτό. Ἤταν ὑποδειγματικός Μοναχός»(ΓΓ, 162).

<>

Διηγεῖται ὁ Γέροντας Εὐσέβιος Γιαννακάκης: «Ἕνα περιστατικό μοῦ διηγήθηκε ὁ ἴδιος ὁ π. Φιλόθεος Ζερβάκος στήν Πάρο. Ἦλθε, λέει, ἕνας ἄνθρωπος κλαμένος, στενοχωρημένος. Τόν πλησιάζω.

—Τί ἔχεις, παιδί μου;

—Νά, λέει, πῆγα πρίν ἀπό ἑπτά χρόνια σ᾽ ἕνα Πνευματικό καί ἐξομολογήθηκα. Καί μοῦ λέει, "θά κάνεις πεντακόσιες μετάνοιες, πρῶτον. Δεύτερον, νηστεία Δευτέρα, Τετάρτη καί Παρασκευή ἄλαδο. Γλυκά ποτέ δέν θά φᾶς. Θά εἶσαι ὀλιγόλογος, θά ᾽σαι, θά ᾽σαι...". Ἔφυγα στενοχωρημένος, ἀπογοητευμένος. Πῶς μπορῶ νά τά κάνω ὅλα αὐτά τά πράγματα ἐγώ;

Γέλασε ὁ π. Φιλόθεος —εἶχε τό μείδιαμα τό ὡραῖο— καί τοῦ λέει.

—Κάθησε, βρέ παιδί μου. Μπορεῖς νά κάνης πενήντα μετάνοιες;

—Πενήντα, οὔ!, χάρηκε.

—Ἔ, Σαρακοστές ὅλοι μας νηστεύουμε. Μπορεῖς νά νηστεύης κι ἐσύ, νά μήν τρῶς κρέας;

—Καί αὐτό, λέει, εὔκολο μοῦ εἶναι. Ὄχι κάθε Δευτέρα, Τετάρτη καί Παρασκευή νά μήν τρώω οὔτε λάδι!

—Καί μερικά πραγματάκια ἀκόμη... Καί νά σέ βλέπω κάθε μήνα.

Στόν μήνα ἐπάνω, πῆγε χαρούμενος. Λέει ὁ ἴδιος.

—Γέροντα, νά τίς κάνω ἑβδομήντα πέντε τίς μετάνοιες; Καί κάθε φορά πού πήγαινε, ἔχει εὐλογία νά τίς κάνω ἑκατό, ἑκατόν εἴκοσι; Ἔφτασε τίς τριακόσιες. Μόνος του τό ζητοῦσε.

Ἕνας πού ζῆ στήν ἄγνοια, πού δέν ξέρει ἀπό ζωή Χριστιανική, ἐκκλησιαστική, ἀπό μετάνοια, θέλει βοήθεια. Καί μοῦ ἔλεγε ὁ π. Φιλόθεος, πόσο πρέπει νά προσέχουμε στήν ἐξομολόγησι νά μήν διώχνουμε τούς ἀνθρώπους, ἀλλά νά τούς τραβᾶμε»(ΓΓ, 190).

<>

Ἀναφέρει ὁ Γέροντας Εὐσέβιος Γιαννακάκης: «Μιά Κυριακή, λοιπόν, λειτούργησε [στό νοσοκομεῖο "Σωτηρία"] ὁ π. Πολύκαρπος Ἀνδρώνης, ὁ Πνευματικός μου, καί ἕνας ἄθεος σκέφθηκε, "τώρα, δέν θά μοῦ ξεφύγει ὁ παπᾶς, θά τόν πιάσω". Λοιπόν, ὁ ἱερέας, ἀφοῦ κοινώνησε τούς ἀρρώστους, γύρισε στήν ἐκκλησία. Ὁ ἄθεος κρυμμένος σέ μιά γωνιά, κοίταζε κρυφά ἀπ᾽ τήν πόρτα τοῦ Ἱεροῦ νά δῆ τί θά κάνη. Ἦταν σχεδόν σίγουρος ὅτι θά ἄδειαζε τό ἅγιο Ποτήριο στό χωνευτήρι, ἀφοῦ εἶχε κοινωνήσει τόσους φυματικούς.

Ὁ π. Πολύκαρπος ἀπεναντίας γονάτισε, προσευχήθηκε, πῆρε μέ εὐλάβεια τό ἅγιο Ποτήριο, κατέλυσε μέ προσοχή καί ἀφοῦ τελείωσε, γονάτισε ξανά καί προσευχήθηκε. Ὁ ἄθεος ἐκεῖ, μέ τά μάτια του ἀνοιχτά, οὔτε λίγο οὔτε πολύ τά ἔχασε κυριολεκτικά. Καί ἀφοῦ περίμενε τόν ἱερέα νά βγάλη τά ἄμφιά του, τόν πλησιάζει, τοῦ βάζει μετάνοια καί λέει:

—Πάτερ μου, οὔτε κι ἐγώ ξέρω τί θά ἔκανα σήμερα, ἄν σᾶς συνελάμβανα νά κάνετε αὐτό πού νόμιζα. Σᾶς συγχαίρω καί ἀπό αὐτή τή στιγμή γίνομαι καί ἐγώ Χριστιανός. 

Ὁ ἱερέας ἦταν ὁ π. Πολύκαρπος. Δόξα Σοι, ὁ Θεός»(ΓΓ, 203).

<>

Λέει ὁ Γέροντας Εὐσέβιος Γιαννακάκης: «Κάποιος καλός ὑποτακτικός εἶπε μιά μέρα στόν Γέροντά του: 

—Πάτερ, ἐπειδή ὁ Χριστός εἶπε ὅτι μέσα ἀπό πολλές θλίψεις θά εἰσέλθουμε στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, καί βλέπω ὅτι ἐγώ δέν ἔχω καμμιά θλίψι, τί πρέπει νά κάνω, μή τυχόν χάσω τήν ψυχή μου;

Ὁ Γέροντας τοῦ ἀπάντησε:

—Νά μή στενοχωριέσαι, παιδί μου. Καθένας, πού βάζει τόν ἑαυτό του κάτω ἀπ᾽ τήν ὑπακοή σέ Γέροντα, αὐτή τήν ἀμεριμνία καί τήν ἀνάπαυσι ἔχει»(ΓΓ, 245).

<>

Ἀναφέρει ὁ Γέροντας Εὐσέβιος Γιαννακάκης: «Κάποτε στόν Εὐαγγελισμό νοσηλευόταν μιά μάνα ἀπ᾽ τά Καλάβρυτα, ἡ ὁποία εἶχε κάνει ἐπέμβασι, καί φαίνεται οἱ πόνοι της ἦταν πολύ δυνατοί. Ἐκεῖνα τά χρόνια πήγαινα ἀπ᾽ τό Ἱπποκράτειο καί τήν ἔβλεπα. Ἡ ἐμφάνισί μου τήν παρηγοροῦσε. Καί τῆς ἔλεγα πάντοτε νά ἀντιμετωπίζη, ὅσο μπορεῖ, τόν πόνο μέ τήν πίστι καί τήν ἀφοσίωσί της στό Θεό. Τῆς ἔλεγα γιά τούς πόνους τοῦ Κυρίου ἐπάνω στό Σταυρό πού ἦταν ἀσύλληπτοι καί γιά τούς Μάρτυρες, πού δοκιμάστηκαν τόσο πολύ. Μέ ἄκουγε προσεκτικά καί σέ μιά στιγμή μοῦ λέει: "Μά, εἶναι καί πόνοι, εἶναι καί πόνοι...".

Ἤθελε, λοιπόν, ὅταν πεθάνη, νά μήν τή μοιρολογήσουν στό σπίτι, νά τήν πᾶνε στήν ἐκκλησία. Νά δῆτε, λοιπόν, τί ἔγινε. Πέθανε στόν Εὐαγγελισμό. Τήν πῆρε ὁ γυιός της νά τήν πάη στά Καλάβρυτα. Φθάνοντας στή Βλασία, τό αὐτοκίνητο δέν μποροῦσε νά προχωρήση γιά τά Καλάβρυτα ἀπ᾽ τό πολύ χιόνι. Γυρίζει πίσω στό Διακοφτό. Τήν ἀφήνουν ὅλη τή νύχτα στήν ἐκκλησία τοῦ Ἁγ. Τρύφωνα. Καί τήν ἑπομένη μέ τό τρενάκι τήν πῆγαν στά Καλάβρυτα καί ἔγινε ἡ κηδεία. Αὐτό πού ἤθελε τῆς τό ἔδωσε ὁ Θεός. Δέν ἤθελε μοιρολόγια. Ἤταν μιά πολύ καλή Χριστιανή»(ΓΓ, 284).

<>

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Κάποτε, ἔγινε ἕνα ναυάγιο. Στό καράβι ἐπέβαιναν πεντακόσια ἄτομα, ἀνάμεσα στά ὁποῖα ὑπῆρχε καί μία star τοῦ Hollywood.

Ὅταν ἔγινε τό ναυάγιο, ὅλοι ἔτρεξαν νά μποῦνε στίς βάρκες καί νά βάλουν τό σωσίβιό τους, γιά νά σωθοῦν.

Ἡ star ὅμως τοῦ Hollywood, ἡ ὁποία εἶχε στήν καμπίνα της κάποια χρυσαφικά μεγάλης ἀξίας, θέλησε ἀγνοώντας τόν κίνδυνο, νά πάη πρῶτα στήν καμπίνα της νά πάρη τά χρυσαφικά καί μετά νά τρέξη πρός τίς βάρκες, μέ ἀποτέλεσμα νά μήν τά καταφέρη.

Τό πλοῖο βυθίσθηκε καί μαζί μέ αὐτό καί ἡ star.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει καί στήν καθημερινότητά μας. Προσηλωμένοι οἱ ἄνθρωποι στά πλούτη καί στά ὑλικά ἀγαθά, καί μή κάνοντας σωστή διαχείρισι αὐτῶν, πρός δόξαν Θεοῦ, ἀλλά χρησιμοποιώντας τα πρός ἴδιον ὄφελος, τελικά καταστρέφονται διότι, ναί μέν θέλουν νά σωθοῦν, ἀλλά ταυτόχρονα θέλουν καί νά ἀπολαύσουν ὅλα τά ἀγαθά τοῦ κόσμου τούτου.

Μοιάζουν μέ τή star, πού θέλησε νά σωθῆ, χωρίς ὅμως νά στερηθῆ τά χρυσαφικά της.

Ἐμεῖς θέλουμε νά ἀπολαύσουμε καί σέ αὐτό τόν κόσμο καί στόν ἄλλο. Αὐτό δέν γίνεται.

Θά πρέπη νά στερηθοῦμε μερικά πράγματα σέ αὐτό τόν κόσμο, γιά νά μᾶς χαρίση ὁ Κύριος τόν Αἰώνιο Κόσμο. Δέν πρόκειται νά ἀπολαύσουμε τά Οὐράνια ἀγαθά, μαζί μέ ὅλες τίς ἐπίγειες ἀπολαύσεις»(Ἠλίας Καλλιώρας, facebook.com). <>

«Ἕνα ἀπό τά πολλά θαύματα τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, εἶναι κι αὐτό πού ἀναφέρεται στούς Φράγκους τῆς Σαντορίνης. Τό ἀναφέρει ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Νεκτάριος (στά 1660), γιά ν᾽ ἀποδείξη στούς Φράγκους ὅτι λένε ψέματα καί συκοφαντίες, ὅταν λένε πώς ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν ἀνέδειξε πιά κανένα Ἅγιο, ἀπ᾽ τόν καιρό πού χωρίσαμε μέ τούς Δυτικούς, μέ τό σχίσμα. Στή Σαντορίνη, λοιπόν, τή μέρα τῆς μνήμης τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, δηλ. τή Β´ Κυριακή τῶν Νηστειῶν, μερικοί Φράγκοι, Ρωμαιοκαθόλικοι, μπῆκαν σέ μιά βάρκα κι ἔκαναν βόλτα στή θάλασσα. Μέσα στή βάρκα εἶχαν καί μερικά φραγκόπουλα, δασκαλεμένα νά βλαστημοῦν τόν Ἅγ. Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ. Φώναζαν, λοιπόν, τά δασκαλεμένα φραγκόπουλα:

—Ἀνάθεμα στόν Παλαμᾶ· ἄν εἶναι ὁ Παλαμᾶς Ἅγιος, ἄς κάνη νά πνιγοῦμε! 

Δέν πέρασε πολλή ὥρα καί —ὤ τοῦ θαύματος!— μέσα σέ γαλήνια καί ἀνεκύμαντη θάλασσα, καταποντίστηκε στό βυθό ἡ βάρκα, μέ ὅλους τούς Φράγκους καί τά φραγκόπουλα, πού πρίν λίγο προκαλοῦσαν τόν Ἅγιο, μέ τά ὑβριστικά ἐκεῖνα λόγια "ἄν εἶναι Ἅγιος ἄς μᾶς πνίξη"!»(ΒΑ, 46). <>

«Ἐκεῖ ὁ Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Θεολόγος ἔκανε καί τό θαῦμα σ᾽ ἕνα παιδί, πού ἤθελε νά φυλάξη τήν παρθενία του, καί πού στάθηκε ἀφορμή, ὅλοι οἱ νέοι, πού θέλουν νά θεολογήσουν κι ἐπιθυμοῦν νά φυλάξουν τή σωματική καί πνευματική τους καθαρότητα, νά προσεύχωνται στόν παρθένο Ἅγ. Ἰωάννη τόν Εὐαγγελιστή-Θεολόγο, γιά νά τούς βοηθάη. Ἦταν, λοιπόν, ἐκεῖ μιά γυναῖκα, πού λεγότανε Προκλιανή, κι εἶχε ἕνα γυιό πού τόν ἔλεγαν Σωσίπατρο. Ὁ Σωσίπατρος ἦταν ὡραῖος σάν ἄγαλμα καί πολύ ἀπλός στούς τρόπους. Ὁ σατανᾶς μπῆκε μέσα στή μάνα του, πού ἤθελε νά ἀμαρτήση μέ τό παιδί της. Κι ἐπειδή δέν κατάφερε τό γυιό της ν᾽ ἀμαρτήση μαζί της, πηγαίνει καί συκοφαντεῖ στόν τοπικό διοικητή τό παιδί της, λέγοντας, πώς ἐκεῖνο ἤθελε νά τήν ἀτιμάση. Ὁ ἄρχοντας πίστεψε τήν φιλήδονη γυναῖκα κι ἑτοίμαζε μαρτύρια γιά τό σώφρονα Σωσίπατρο. Τότε ὁ Ἀπ. Ἰωάννης, γιά νά βοηθήση τό φιλοπάρθενο νέο, προσεύχεται στό Θεό νά τιμωρήση τόν ἄρχοντα καί τήν ἀμαρτωλή μητέρα. Καί, ὤ τοῦ θαύματος! Τήν ἴδια στιγμή, πού ἑτοιμαζόταν ὁ ἄρχοντας γιά νά ὑποβάλη σέ μαρτύρια τόν νέο Ἰωσήφ, ἕνας μεγάλος σεισμός τάραξε τή γῆ, κι ἀμέσως ἔμειναν ξερά κι ἀχρηστεμένα τό δεξί χέρι τοῦ Ἀνθυπάτου-ἄρχοντα καί τό δεξί τῆς προκλητικῆς Προκλιανῆς. Σάν εἶδαν, πώς ἡ γῆ δέν σταματοῦσε νά τρέμη, ὁ Ἀνθύπατος κι ἡ Προκλιανή μετανόησαν κι ἄρχισαν νά κλαῖνε. Εὐθύς τότε ὁ Ἅγιος προσευχήθηκε καί ἡ γῆ σταμάτησε νά τρέμη. Κι ὕστερα θεράπευσε καί τά, παραλυμένα πρίν λίγο, χέρια τους.»(ΒΑ, 66). <>

«Θαυμαστό στάθηκε τό τέλος τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου. Ὅταν κόντευε νά φτάση στά ἐκατόν εἴκοσι χρόνια του, προεῖδε τό τέλος του καί βγῆκε περίπατο μἐ ἐπτά μαθητές του. Ἦταν χαράματα καί τούς εἶπε νά καθήσουν κάπου. Ἐκεῖνος σηκώθηκε, πῆγε λίγο πιό πέρα καί προσευχήθηκε. Γύρισε ὕστερα καί τούς εἶπε νά σκάψουν ἕνα λάκκο στό μπόι του, σέ σχῆμα σταυροῦ. Ἔστρωσε τό μανδύα του, ξάπλωσε μέσα, καί τούς εἶπε νά τόν σκεπάσουν ὥς τά γόνατα. Ἐκεῖνοι ἄρχισαν νά τόν καταφιλοῦν μέ δάκρυα καί νά τοῦ δίνουν λυπημένοι τόν τελευταῖο ἀσπασμό. Ὕστερα τούς εἶπε νά τόν σκεπάσουν ὥς τό στῆθος, ὥς τό λαιμό —πρῶτα μέ τό λευκό σάβανο κι ὕστερα μέ τό χῶμα. Τήν ὥρα πού ἔβγαινε ὁ ἥλιος ὁ Ἅγιος παρέδωσε στά χέρια τοῦ ἀγαπημένου Δασκάλου του τήν ἁγιασμένη ψυχή του. Ὅλος ὁ κόσμος τόν πένθησε, διότι εἶχε εὐεργετηθῆ ἀπ᾽ αὐτόν κι ἔτρεχε ν᾽ ἀσπαστῆ τόν τάφο του. Τότε ὁ ἐπίσκοπος Ἐφέσου Πολυκράτης ἔγραψε σέ μιά ἐπιστολή του: "Καί γάρ κατά τήν Ἀσίαν μέγα στοιχεῖον κεκοίμηται, ὅ καί ἀναστήσεται τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ τῆς παρουσίας Κυρίου, Ἰωάννης ὁ ἐπιστήθιος Χριστοῦ... καί διδάσκαλος ἐν Ἐφέσῳ γενόμενος"»(ΒΑ, 68). <>

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Καλέστε μία φορά τόν καρβουνιάρη νά σᾶς φέρη κάρβουνα σ᾽ ἕνα τσουβάλι. Καί ὅταν τά φέρη, νά τόν πᾶτε στό σαλονάκι σας καί νά τοῦ πῆτε: "Καθίστε νά σᾶς κεράσουμε ἕνα καφέ". Τόν βλέπεις τόν καρβουνιάρη, μόνος του τραβιέται νά μήν καθίση, διότι εἶναι καθαρά καί μή λερώσει. Νιώθει τή βρωμιά του, παραδέχεται τή βρωμιά του καί δέν κάθεται. Ἔτσι συμβαίνει καί μέ τούς ἀνθρώπους πού εἶναι "λερωμένοι" ἀπ᾽ τήν ἁμαρτία. Θά δοῦν τόν Παράδεισο καθαρό καί δέν θά καθίσουν ἐκεῖ, διότι ἔχουν τήν συνείδησι τῆς βρωμιᾶς πού κουβαλᾶνε πάνω τους καί μόνοι τους θά πᾶνε στή βρωμιά τῆς κολάσεως. Δέν θά τούς πῆ ὁ Θεός, πορεύεστε γιά τό πῦρ τό ἐξώτερο, ἀλλά θά πᾶνε μόνοι τους ἐκεῖ»(Ἠλίας Καλλιώρας, facebook.com). <>

«Ὁ Ἅγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, κάνει μιά λεπτότατη ἑρμηνευτική νύξι: "Ἄν, ὅμως, θέλει κανείς νά ἐννοήση ὡς ἔρημο ἐκείνους τούς ἀνθρώπους πού εἶναι στερημένοι ἀπό κάθε θεογνωσία καί ἀγαθοεργία, εἶναι ταιριαστό νά κατανοήση γι᾽ αὐτούς τούς ἀνθρώπους τό ‘φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ ̓". Κι ἕνας νεώτερος σχολιαστής τοῦ Εὐαγγελίου, βρισκόμενος κοντά στήν ἄποψι τοῦ Ἁγ. Νικοδήμου, ἔγραψε: "Ὁ Ἰωάννης κράζει στήν ἔρημο. Διότι δέν ὑπάρχει ἔρημος πιό καταθλιπτική ἀπό τήν ἀκοή τῶν ἀνθρώπων, πού δέν θέλουν ν᾽ ἀκούσουν, κι ἀπό τά μάτια τοῦ κόσμου, πού δέν θέλει νά δῆ... Δέν ὑπάρχουν ἄνθρωποι περισσότερο τυφλοί, ἀπό κείνους πού δέν θέλουν νά δοῦν"»(Πάσχου Π., Ἔρως Ὀρθοδοξίας, Χριστοῦ Εὐωδία, ἐκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας, Ἀθήνα χ. χ., 15). <>

«Βλέποντας κάποτε ὁ ἡγεμόνας τῆς Ἀλεξάντρειας, ὀνομαζόμενος Νικήτας Πατρίκιος, τήν ἄμετρη ἐλεημοσύνη τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμονος καί τή μεγαλοδωρία του πρός τούς φτωχούς, πηγαίνει στόν Πατριάρχη καί τοῦ λέει, πώς τό βασίλειο ἔχει ἀνάγκη ἀπ᾽ τό χρυσάφι, κι ἐκεῖ πού θά τό σπαταλᾶ ἐκεῖνος στούς φτωχούς, καλύτερα νά τό ᾽παιρνε ὁ ἡγεμόνας γιά τήν ἀσφάλεια τοῦ βασιλείου του. Ὁ Ἅγιος τοῦ ἀπαντᾶ θαρραλέα:

—Δέν εἶναι δίκαιο νά πᾶνε στόν ἐπίγειο βασιλέα, ὅσα εἶναι ἀφιερωμένα στόν ἐπουράνιο, διότι εἶναι ἱεροσυλία. Ἐγώ μέ τό θέλημά μου δέν σοῦ τά δίνω· μόνο, ἄν θελήσεις, δυναστικῶς θά τά πάρης, ὁπότε καί δέν ἐναντιώνομαι στή βουλή σου. 

Ὁ ἄρχοντας παίρνει ὅλο τό χρυσό, κι ἀφήνει μόνο λίγο, γιά τά ἔξοδα τοῦ Πατριαρχείου. Φεύγοντας ὁ ἡγεμόνας, βλέπει πού πήγαιναν κάποια μεγάλα δοχεῖα μέλι πρός τόν Πατριάρχη γιά τά ὀρφανοτροφεῖα του, δῶρο ἀπό κάποια ἐπαρχία τῆς Ἀφρικῆς. Γνωρίζοντας τήν ἀνεξικακία τοῦ Ἁγίου ὁ ἡγεμόνας, τοῦ μήνυσε πώς ἤθελε λίγο μέλι, πού φαινόταν πολύ καλό. Ὅταν, ὅμως, ἄνοιξαν στό Πατριαρχεῖο νά δοῦν καί νά γευτοῦν τό μέλι, εἶδαν πώς εἶχε γίνει ὅλο χρυσάφι! Ἔστειλαν δεῖγμα καί στό βασιλιά μέ λίγα λόγια. Ἐκεῖνος, "κατενύγη", κι ὄχι μονάχα γύρισε πίσω τά ἱερά χρήματα, ἀλλά ἔβαλε καί δικά του γιά τίς ἐλεημοσύνες τοῦ Ἁγίου»(Πάσχου Π., Ἔρως Ὀρθοδοξίας, Χριστοῦ Εὐωδία, ἐκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας, Ἀθήνα χ. χ., 94). <>

«Κάποτε ἔμαθε ὁ Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Ἐλεήμων, πώς ἕνας φτωχός ἦταν σέ πολύ μεγάλη στενοχώρια, μά ντρεπότανε νά ζητήση μπρός στούς ἀνθρώπους. Πάει, λοιπόν, τότε ὁ Ἅγιος, νύχτα καί κρυφά, μονάχος του καί τοῦ δίνει ἕνα μεγάλο ποσό χρήματα. Ὁ φτωχός γονάτισε καί τοῦ φιλοῦσε τά πόδια, πού καταδέχτηκε νά πάη μόνος στό σπίτι του καί τοῦ ᾽λεγε πώς θά ἦταν ὀφειλέτης του σ᾽ ὅλη τή ζωή, γιά τή μεγάλη αὐτή εὐεργεσία· κι ἔκλαιγε ἀσταμάτητα.

—Σώπα, τοῦ λέγει ὁ Ἅγιος· διότι ἀκόμα δέν ἔχυσα τό αἷμα μου γιά σένα, ὅπως ὁ Χριστός γιά ὅλους μας»(Πάσχου Π., Ἔρως Ὀρθοδοξίας, Χριστοῦ Εὐωδία, ἐκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας, Ἀθήνα χ. χ., 95). <>

«Συχνά, ὁ Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Ἐλεήμων, μιλοῦσε γιά τόν θάνατο, γιά τή μετάνοια, γιά τό μεγάλο ταξίδι. Εἶπε, μάλιστα, νά σκάψουν καί νά χτίσουν τόν τάφο του, μά νά τόν ἀφήσουν μισοτελειωμένο. Καί κάθε φορά πού ἦταν σέ κάποια ἑορτή, ντυμένος δόξα καί τιμή πολλή, νά τοῦ λέει κάποιος ὑπομνηστικά: "Δέσποτα, πρόσταξε νά τελειώσουν τόν τάφο σου, διότι δέν ξέρεις τί ὥρα θά σέ βρῆ ὁ θάνατος!"»(Πάσχου Π., Ἔρως Ὀρθοδοξίας, Χριστοῦ Εὐωδία, ἐκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας, Ἀθήνα χ. χ., 95). <>

“Ο Θεός έδωσε γάμο και παρθενία. Ο άνθρωπος υπό την παρότρυνση του διαβόλου, πρόσθεσε και άλλες 4 καταστάσεις: πορνεία, μοιχεία, αυνανισμός και ομοφυλοφιλία.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμαρτίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/amartias)

<>

“Είναι προτιμότερο τον άλλον να τον ποτίσεις κώνειο και να τον σκοτώσεις σωματικά, παρά να τον παρασύρεις στην αμαρτία και τον σκοτώσεις ψυχικά.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμαρτίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/amartias)

<>

“Η αμαρτία αυτή καθ' αυτή έχει μέσα της την τιμωρία, έχει τη δύναμη να τυρρανάει και να βασανίζει τον άνθρωπο. Έβαλες το χέρι στη φωτιά, θα καείς και αν δεν στο κόψουνε, θα πονάει εκ των υστέρων... Η αμαρτία θα σε τιμωρήσει και όχι ο Θεός...”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμαρτίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/amartias)

<>

“Όσο θα τιμωρηθεί εκείνος που αμάρτησε, άλλο τόσο θα τιμωρηθεί και εκείνος, που υπέπεσε στην αντίληψή του η αμαρτία αυτή και αδιαφόρησε, ενώ θα μπορούσε κάτι να πει, κάτι να καταγγείλει, κάτι να υπενθυμίσει, κάτι να προλάβει, κάτι να θεραπεύσει. Ο Θεός έμεινε αδιάφορος στην αμαρτία των Πρωτοπλάστων; Δεν έσπευσε να τους βοηθήσει, για να μετανοήσουν, ώστε να βρουν το δρόμο τους; Άσχετα αν δεν επετεύχθη ο σκοπός. Ο Θεός έκανε το ''καθήκον'' του. Αν και εμείς πολιτευόμασταν έτσι στη ζωή μας, θα υπήρχε αυτή η διαφθορά και η κακία στον κόσμο; Δεν θα υπήρχε...”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμαρτίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/amartias)

<>

Κάποτε οι Μαθητές του Χριστού κατηγορήθηκαν, διότι κάθισαν και έφαγαν με λερωμένα χέρια. 

Τότε ο Χριστός, είπε στους επικριτές: 

''Ου το εισερχόμενον εις το στόμα κοινοί τον άνθρωπον, αλλά τω εκπορευόμενον εκ του στόματος τούτο κοινοί τον άνθρωπον'' (Δηλ. τα εισερχόμενα δεν βλάπτουν, αλλά τα εξερχόμενα) (Κατά Ματθαίον 15,11). 

Τώρα υπάρχουν πολλοί, που απομονώνουν και χρησιμοποιούν το χωρίο αυτό, για να υποστηρίξουν, ότι το φαγητό δεν βλάπτει και άρα δεν είναι κακό, το να μην νηστεύει κάποιος, πλανώντας εαυτούς και αλλήλους. 

Τώρα αν τους ρωτήσεις αυτούς:

- Πάρε το Ευαγγέλιο και πες μου που το λέει αυτό ο Χριστός;..

Δεν ξέρουν να το βρούνε. Το ξέρουν όμως από μίμηση απ’ έξω. Τους το κάρφωσε ο Σατανάς στο κεφάλι και αυτοί το ζούνε και τους άλλους το λένε. 

Γιατί ο Χριστός το είπε αυτό και ποιά είναι η ερμηνεία του, δεν ξέρουν να απαντήσουν.

Τα εξερχόμενα που επικαλέστηκε ο Χριστός, είναι οι πονηροί λογισμοί της καρδιάς μας (πορνείες, μοιχείες, μίση, βλασφημίες κ.ά). Αυτά μολύνουν τον άνθρωπο, τους είπε ο Χριστός, και όχι τα εισερχόμενα, το να φας το φαγητό με άπλυτα χέρια. 

Έφαγες σκουριές θα πάνε στην κοιλιά και θα κατέβουν κάτω (στον αφεδρώνα).

Άρα η υπόθεση είναι περί ανίπτων χεριών και όχι περί νηστείας.

Εμείς όμως έχουμε μεσάνυχτα και έρχεται ο καθένας και λέει την ''εξυπνάδα'' του..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

 

<>

Η ψυχή του αν­θρώ­που δεν χορ­ταί­νει με οι­κό­πε­δα, με χρή­μα­τα, με δια­σκε­δά­σεις με κάθε τι υλι­κό. 

Όμως ο άν­θρω­πος, από εγωι­σμό δεν το πα­ρα­δέ­χε­ται αυτό και βα­σα­νί­ζε­ται. 

Γι΄αυτό και έχουν γε­μί­σει τα ψυ­χια­τρεία, έχουν αυ­ξη­θεί οι αυ­το­κτο­νί­ες και οι άν­θρω­ποι πά­σχουν από με­λαγ­χο­λία. 

Και στη συ­νέ­χεια, αντί να πάνε σε εξο­μο­λό­γο, για να εξο­μο­λο­γη­θούν τις αμαρ­τί­ες τους, πη­γαί­νουν στον ψυ­χί­α­τρο να τους πα­ρη­γο­ρή­σει. 

Από λά­θος σε λά­θος βα­δί­ζουν οι άν­θρω­ποι και δεν μπο­ρούν να βρουν έτσι ανά­παυ­ση... 

Η ψυχή ανα­παύ­ε­ται μόνο στο Χρι­στό!.

Ο άν­θρω­πος που τα έχει όλα και δεν του λεί­πει κάτι, γί­νε­ται θη­ρίο..

Όποιος εύ­κο­λα σύ­ρε­ται και πα­ρα­σέρ­νε­ται στην αμαρ­τία, να ξέ­ρει ότι δεν έχει ακό­μα ορ­γα­νι­κή σχέ­ση με το Χρι­στό..

Εί­ναι προ­τι­μό­τε­ρο τον άλ­λον να τον πο­τί­σεις κώ­νειο και να τον σκο­τώ­σεις σω­μα­τι­κά, παρά να τον πα­ρα­σύ­ρεις στην αμαρ­τία και τον σκο­τώ­σεις ψυ­χι­κά..

Δεν σε φυ­λάτ­τει ο Θεός, όταν εσύ θε­λη­μα­τι­κά πη­γαί­νεις προς την αμαρ­τία, διό­τι μοιά­ζου­με με τον άν­θρω­πο εκεί­νον, που θε­λη­μα­τι­κά πάει να πιά­σει το φίδι και δαγ­κώ­νε­ται απ' αυτό. 

Τί να κά­νει ο Θεός γι' αυ­τόν; 

Ο Θεός ελε­εί εκεί­νους, που πέ­φτουν στην αμαρ­τία από αδυ­να­μία και όχι εκεί­νους που θε­λη­μα­τι­κά αμαρ­τά­νουν.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

 

<>

Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι θά κατακριθοῦμε, ἀπό τόν κενό τάφο τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί τόν κενό τάφο τῆς Παναγίας μας.

Οἱ ἄλλοι (ἑτερόδοξοι), θά κατακριθοῦνε ἀπό τόν γεμάτο τάφο τῶν ἀρχηγῶν τους.

Ἐμεῖς θά κατακριθοῦμε, γιατί δέν πιστεύουμε στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί οἱ ἄλλοι θά κατακριθοῦν, γιατί πιστεύουν σέ πεθαμένους ἀνθρώπους.

Τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὁ σατανᾶς τήν μισεῖ. 

Γι΄ αὐτό καί ὅταν πεῖς, Χριστός Ἀνέστη, σέ ἕναν αἱρετικό, τό μόνο πού δέν θά σοῦ πεῖ εἶναι, Ἀληθῶς Ἀνέστη!..

Όλοι θέλουν να πάνε στον Παράδεισο, αλλά οι περισσότεροι το θέλουν με τον τρόπο τους και όχι όπως υποδεικνύει ο Χριστός.

Δυστυχώς πολλοί έκαναν μια δική τους, βολική θρησκεία, που χαρακτηρίζεται από επιλεκτική νηστεία, επιλεκτική τεκνοποιϊα, επιλεκτικό εκκλησιασμό και πολλά άλλα.

Ο εγωισμός, το συμφέρον και ο Σατανάς, επινόησαν νέους τρόπους σωτηρίας, που μόνο κόλαση έχουν!

Όλοι οι δρόμοι δεν οδηγούν στη Ρώμη.

Όπως και όλοι οι δρόμοι δεν οδηγούν στον Παράδεισο..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Όταν από το ένα μέρος έχεις εικονοστάσι (θυμιάζεις και προσεύχεσαι) και από την άλλη έχεις την μοδίστρα με την μόδα, γνώριζε ότι έτσι διώχνεις τη Χάρη και δεν πρόκειται να προκόψεις ποτέ σου. 

Μα εγώ έχω τον Χριστό μέσα μου, σου λέει η άλλη, μην κοιτάς που είμαι έτσι ντυμένη! 

Και απαντάμε της κυρίας και της λέμε, ότι ο Χριστός όταν βλέπει αυτά πάνω σου, δεν κάθεται μέσα σου. 

Πόσες μάνες σταυρώνουν το βράδυ τα παιδιά τους όταν πέφτουν να κοιμηθούν, εντούτοις δεν πιάνει ο σταυρός τους, διότι το χέρι τους είναι ματωμένο, από τα άλλα παιδιά που έχουν σκοτώσει με τις εκτρώσεις. 

Και σταυρώνουν το παιδί τους, για να μην το πλησιάσει ο διάβολος στον ύπνο. 

Φοβάται ο διάβολος από τα ματωμένα χέρια των μανάδων αυτών; 

Πλανώνται οικτρά όσοι νομίζουν, ότι μπορούν να συνδυάσουν το Χριστό με τον κόσμο, το Χριστό με την σάρκα, το Χριστό με την μόδα, το Χριστό με το συμφέρον τους. 

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

<>

Ἄν ἀνοίξετε τό Συναξάρι σας στή 1 Αὐγούστου θά βρεῖτε μιά μητέρα μέ 7 παιδιά. 

Εἶναι ἡ Ἁγία Σολομονή. Εἶναι ἡ μητέρα αὐτῶν τῶν παιδιῶν, τῶν λεγομένων «Μακκαβαίων».

Αὐτή εἶχε ἐμπιστευτεῖ τά παιδιά της σέ ἕνα δάσκαλο ὀνόματι Ἐλεάζαρο.

Καί ξέρετε γιατί τά παιδιά αὐτά θυσιάστηκαν ὅλα; Διότι ἀρνήθηκαν νά φᾶνε χοιρινό κρέας. Ἦταν νόμος τότε στήν Παλαιά Διαθήκη, ὅτι ἀπαγορεύεται τό χοιρινό κρέας.

Ἀκοῦτε; Ποιός τούς τό εἶπε; Αὐτό δέν εἶναι μιά ἁπλή ἐργασία, ἀλλά κάποιου ἀνθρώπου πού μέ πράξη καί μέ λόγο τούς τό ἔβαλε μέσα τους.

Μάλιστα τό τελευταῖο, τό μικρότερο, πῆγε μόνο του στό μαρτύριο, ὅπως πηγαίνουν τά ἀρνάκια. 

Καί ὅταν τά ἔκαψαν στό καμίνι καί τά 7, ἔπεσε καί ἡ Ἁγία Σολομονή καί κάηκε καί αὐτή.

Ποιά μάνα νηστεύει σήμερα τά παιδιά της. 

Ἄν τῆς τό πεῖ ὅμως ὁ γιατρός, θά τά νηστέψει ἕνα μῆνα μέ ρυζόνερο. 

Τώρα ὅμως πού τῆς τό λέει ὁ Χριστός, «ἄστον Τόν Χριστό, δέν ξέρει ὁ Χριστός…».

Γι’ αὐτό ἡ Ἁγία Σολομονή θά εἶναι μάρτυρας κατηγορίας ἐν τή ἡμέρα ἐκείνη γιά ὅλες τίς μανᾶδες πού δέν ἔμαθαν τήν νηστεία στά παιδιά τους.

Δημήτριος Παναγόπουλος – Ἱεροκῆρυκας +

<>

Τι είναι το αντίδωρο; Για πάρτο στο χέρι σου και κάντο κουβέντα:

– Πώς σε λένε;

– Με λένε αντίδωρο..

– Δηλαδή τι πάει να πει;

– Δεν είμαι το δώρο…

– Καλά το δώρο που είναι;

– Στο Άγιο Ποτήριο μέσα! Από εκεί να πας να το πάρεις…

– Εσύ τί είσαι;

– Εγώ είμαι ευλογία.

– Εκείνο τί είναι;

– Εκείνο είναι το δώρο εις άφεσιν αμαρτιών και ζωήν την αιώνιον. Είναι η είσοδος για τη Βασιλεία των Ουρανών.

– Εσύ τι είσαι;

– Είμαι ευλογία Κυρίου και έλεος. Σε περιμένω να εξομολογηθείς, να μετανοήσεις, να αλλάξεις ζωή και να Κοινωνήσεις το Σώμα και το Αίμα του Χριστού για να σωθείς. 

Το αντίδωρο είναι η κοιλία της Θεοτόκου. Ευλογία από τη Θεοτόκο παίρνουμε με το αντίδωρο. 

Το δώρο είναι εκείνο που γέννησε η Θεοτόκος και μετουσιώθηκε μέσα εις άφεσιν αμαρτιών και είναι ο Χριστός. 

Έπειτα δίνεται μία μικρή ευλογία, για να μην κόψεις τελείως την επαφή σου με την Εκκλησία. 

Όχι όμως ότι στο αντίδωρο υπάρχει σωτηρία, έστω και αν φας ένα καφάσι αντίδωρα, δεν σώζεσαι. 

Ο Χριστός σώζει, η Θεοτόκος πρεσβεύει. «Ταις πρεσβείαις της Θεοτόκου Σώτερ σώσον ημάς».

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

 

<>

Όπου υπάρχει καλοπροαίρετος άνθρωπος, ο Θεός θα οικονομήσει και θα τον κερδίσει αυτόν τον άνθρωπο κάποτε. 

Θα του δημιουργήσει προϋποθέσεις σωτηρίας, θα επιστρατεύσει αγγέλους μα και αυτόν τον Σατανά θα αγγαρεύσει, προκειμένου να κερδίσει τον άνθρωπο. 

Να του γνωρίσει την αλήθεια, να του ευαγγελίσει τον Χριστό, τον Σωτήρα, τον Λυτρωτή, αρκεί να είναι καλοπροαίρετος και να θέλει να ακούσει και να μάθει. 

Αναφέρεται, ότι ένας ειδωλολάτρης είχε ακούσει περί Χριστιανισμού. 

Το θέμα αυτό τον απασχολούσε και τον προβλημάτιζε. 

Και μια μέρα που ήταν στο χωράφι, άφησε τα βόδια του και βγήκε στην άκρη του δρόμου και είπε:

– Αν υπάρχει Θεός άλλος, από αυτούς τους οποίους προσκυνώ εγώ και είναι σωστός Θεός, όπως λένε οι Χριστιανοί και έχει σωστή θρησκεία σε σχέση με τόσες που ακούω, είμαι έτοιμος να Τον δεχτώ!

Και εκείνη τη στιγμή παρουσιάζεται μπροστά του ένας άνθρωπος και τον ρωτάει τι κάνει εκεί. 

Και ο ειδωλολάτρης του άνοιξε την καρδιά του και του είπε αυτό που τον απασχολούσε. 

Και του λέει ο άνθρωπος:

– Εγώ θα σε βοηθήσω, αρκεί εσύ να θέλεις.

– Θέλω! απάντησε ο γεωργός.

Ο άνθρωπος ήταν ο Αρχάγγελος Μιχαήλ ο οποίος είχε σταλεί από τον Θεό και τον πήρε, τον καθοδήγησε και τον πήγε σε Επίσκοπο, τον βάπτισε και τον έκανε Χριστιανό.

Και μου κάνει αίσθηση όταν το διαβάζω αυτό.

Και λέω: 

«Θεέ μου έτσι είναι! Εσύ παρακολουθείς ποιά καρδιά είναι προς εσένα στραμμένη για να απαντήσεις και να βοηθήσεις;». 

Διαβάζουμε στα «χρονικά»: Ο οφθαλμός του Θεού περιτρέχει εις τη γη, για να φανεί δυνατός εις τον έχοντα την καρδιά του τελεία προς Αυτόν. 

Και αν του Κυρίου ο οφθαλμός δεν έπεσε πάνω σε εμάς, είναι διότι η καρδία η δικιά μας, δεν είναι προς Αυτόν..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (+ 1982)

<>

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Μοῦ ἔλεγε ἕνας νεαρός πού δέν εἶχε σχέσι μέ τήν Ἐκκλησία, τό ἑξῆς:

“Διάβασα μιά πρότασι ἀπ᾽ τήν Κ. Διαθήκη, τό Εὐαγγέλιο κι αἰσθάνθηκα μεγάλη χαρά, τέτοια πού ὅλη τή νύχτα δέν μπόρεσα νά κοιμηθῶ!

Ἔζησε αὐτό τό παιδί μιά κατάστασι μακαριότητος!

Μπορεῖ νά ἦταν ἄσχετος μέ τά πνευματικά, ἀλλά ἦταν καλοπροαίρετος καί ὁ Θεός θέλησε μέ αὐτόν τόν τρόπο, νά τόν πλησιάση καί νά τόν βοηθήση»(https://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/12/blog-post_564.html).

<>

«Ο Θεός έκανε τον άνθρωπο από χώμα και όχι από κανένα άλλο υλικό π.χ. πέτρα, μέταλλο, για να είναι ταπεινός. Εντούτοις, εμείς, έχουμε σκουριασμένη φαντασία και νομίζουμε ότι είμαστε κάποιοι. Οι φράσεις: «θα πλένεις το στόμα σου πριν μιλήσεις για μένα», και «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;», τις έχουμε για ψωμοτύρι. Η κενοδοξία ορισμένων, προεκτείνεται και πέραν του τάφου»

( Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος)

https://proskynitis.blogspot.com/2021/12/blog-post_32.html

Δημήτριος Παναγόπουλος Ἱεροκήρυκας †

Γιὰ τὸν Χριστὸ ξέραμε ποῦ, πῶς καὶ πότε θὰ γεννηθεῖ ἀπὸ τοὺς Προφῆτες, αἰῶνες πρὶν γεννηθεῖ. Αὐτὸ δὲν πρόκειται νὰ συμβεῖ γιὰ κανέναν άνθρωπο. Για το πότε ἐπρόκειτο ὁ Χριστὸς νὰ ἔρθει, προφητεύτηκε ἐπακριβῶς ἀπὸ τὸν Προφήτη Δανιήλ (6ος αἰῶνας π.Χ.), ὁ ὁποῖος ἔγραψε ὅτι θὰ ἔρθει 483 χρόνια μετὰ τὴν ἔκδοση διαταγῆς περὶ αναστύλωσης τοῦ ναοῦ τοῦ Σολομώντoς ποὺ εἶχε καταστραφεῖ ἀπὸ τὸν Ναβουχοδονόσορα. Πράγματι, μετὰ ἀπὸ τόσα χρόνια γεννήθηκε ὁ Χριστός! Γιὰ τὸ ποῦ θὰ γεννηθεῖ, γράφει ὁ Προφήτης Μαλαχίας (5ος αἰῶνας π.Χ.), ὅτι θὰ γεννηθεῖ στὴν Βηθλεέμ. Για το πῶς θὰ γεννηθεῖ, γράφει ὁ Προφήτης Ησαϊας (8ος αἰῶνας π.Χ.), ὅτι θὰ γεννηθεῖ ἀπὸ παρθένο. Γράφει ἐπίσης μὲ λεπτομέρειες γιὰ ὅλα τὰ περιστατικὰ τοῦ Γολγοθᾶ. Ὅτι, δηλαδή, θὰ σταυρωθεῖ μεταξὺ δύο λῃστῶν, ὅτι θὰ...εἰσέλθει θριαμβευτικὰ στὰ Ἱεροσόλυμα, ὅτι θὰ ἀναστηθεῖ κ.ά. Για τὸν Χριστὸ προφητεύτηκαν καὶ πολλὰ ἄλλα, ὅπως: θὰ προηγηθεῖ Πρόδρομος πρὶν ἐμφανιστεῖ στὸν δημόσιο βίο, θὰ προδοθεῖ ἀπὸ δικό του ἄνθρωπο ἔναντι 30 ἀργυρίων.

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2021/12/t.html

Αν μέσα στην ψυχή του ανθρώπου, υπάρχει ο ''θεός'' της μόδας, ο ''θεός'' της σαρκός, ο ''θεός'' του κόσμου, ο ''θεός του εγώ'', ο Χριστός ο Ναζωραίος, δεν γεννιέται στην ψυχή αυτή. Θα πεθάνουν οι άλλοι ''θεοί'', για να γεννηθεί Αυτός. Και για να πεθάνουν, εξάρταται από σένα και όχι από το Θεό.

Δημήτριος Παναγόπουλος

https://proskynitis.blogspot.com/2021/12/blog-post_80.html

<>

Στα τέλη δεκαετίας του '70, πήγε στην Αμερική και στον Καναδά ο ηγούμενος της Μονής Φιλοθέου, ο πατήρ Εφραίμ. Φωτισμένος άνθρωπος...

Είχε πάει ο γέροντας σε ένα σπίτι και εξομολογούσε. Ήταν και ένα ζεύγος προτεσταντών, στην αίρεση των Βαπτιστών, που η σύζυγος παρακίνησε τον άνδρα της να μπούνε στο σπίτι αυτό και να μιλήσουν με τον γέροντα, όπως και έγινε.

Η σύζυγος, μετά την συνάντηση με τον γέροντα Εφραίμ, έμεινε ενθουσιασμένη και δήλωσε στον άνδρα της ότι πρόκειται να σταματήσει να ακολουθεί την ομάδα των Βαπτιστών.

Δημιουργήθηκε μια ενδοοικογενειακή φασαρία στο ζεύγος...

Το βράδυ η σύζυγος βλέπει στον ύπνο της, τον γέροντα, ολόφωτο και να της λέει:

- Παιδί μου, φύγε από το σκοτάδι και έλα στο φως του Χριστού!

Όταν ξημέρωσε, διηγήθηκε η γυναίκα στον άνδρα της τα καθέκαστα και ανάμεσα στα άλλα, του είπε και τα εξής:

- Προσευχήθηκα στον Χριστό το βράδυ και Του ζήτησα να μου δείξει πού είναι το φως και η αλήθεια. Ο Κύριος μου έδειξε πού είναι το φως, λέγοντάς μου: «Αυτοί (οι Ορθόδοξοι) έχουν το φως, εσείς δεν το έχετε!».

Έτσι η σύζυγος άφησε την αίρεση του προτεσταντισμού και προσχώρησε στην Ορθοδοξία, με αυτόν τον θαυμαστό τρόπο.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

<>

Νεεμάν ήταν ένας Βασιλιάς και στρατηγός της Συρίας, ο οποίος λεπρώθηκε και πείστηκε από την υπηρέτριά του, που ήταν Εβραία, να πάει στην πατρίδα και να επισκεφτεί στον Ιορδάνη ποταμό, τον Προφήτη Ελισσαίο.

Πράγματι ο Νεεμάν πήγε και όταν έφτασε στον Ιορδάνη ποταμό, ο Ελισσαίος χωρίς να βγει και να τον δει καθόλου, λέει στον υποτακτικό του, να του πει να βυθιστεί στο Ιορδάνη ποταμό 7 φορές.

Ο στρατηγός νόμιζε, ότι ο Προφήτης θα έβγαινε έξω και θα προσεύχονταν με τα χέρια πάνω, για να τον κάνει καλά, αλλά το να βυθιστεί 7 φορές στον Ιορδάνη, αυτό δεν μπόρεσε να το καταλάβει. Πήρε τα πράγματα εγωιστικά και είπε:

- Εγώ έχω στην πατρίδα μου τον Αβανά και τον Φαρφάν. Μεγάλα ποτάμια. Δεν μπορούσα να βυθιστώ σε εκείνα τα ποτάμια για να γίνω καλά; Έπρεπε να έρθω σε αυτό το αυλάκι (!) να βυθιστώ;

Και γυρίζει, για να επιστρέψει στην πατρίδα του. Κάποιος όμως μυαλωμένος υπήκοός του μπήκε στη μέση και του είπε:

- Πού πάμε στρατηγέ; Ήρθαμε από την άκρη του κόσμου και επιστρέφουμε; Τί σου ζήτησε ο άνθρωπος; Χρυσό σου ζήτησε; Τί σου ζήτησε; Να πας, να βυθιστες για να γίνεις καλά! Κατέβα λοιπόν κάτω, να πας να αφήσεις τη λέπρα εδώ...

Πείστηκε τελικώς ο στρατηγός και κατέβηκε από το άλογό του και βυθίστηκε 7 φορές στον Ιορδάνη. Την 7η φορά όταν βγήκε επάνω, είχε μείνει όλη του η λέπρα κάτω και το δέρμα του ήταν σαν μικρού παιδιού!!

Θα μου πείτε, τι σχέση έχουν αυτά τα πράγματα με την Ορθοδοξία;

Μεγάλη σχέση έχουν! Ο Ιορδάνης δεν είναι κάποιος ποταμός μεγάλος που λέγεται Προτεσταντισμος, που λέγεται Παπισμός, που λέγεται Βουδισμός.

Ο Ιορδάνης είναι η μικρή Ορθοδοξία με τα 7 μυστήρια, με τις 7 καταδύσεις, που τον πλένει τον άνθρωπο και του απορρίπτει την λέπρα (την αμαρτία).

Εκεί υπάρχουν όλα, εκεί γράφονται όλα είτε θέλουμε να το καταλάβουμε, είτε όχι. Κανένα ποτάμι δεν βγάζει λέπρα από το άνθρωπο. Καμμία θρησκεία δεν βγάζει λέπρα από τον άνθρωπο, παρά μόνο η Ορθόδοξη.

Δεν είναι εγωιστικό αυτό, αλλά είναι η πραγματικότητα. Μη πλανάστε!

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/01/blog-post_301.html

<>

Δύο μοναχοί έπλεναν τις κούπες τους στο ποτάμι, όταν είδαν έναν σκορπιό να πνίγεται.

Ο ένας μοναχός, αμέσως τον άρπαξε και προσπάθησε να τον αφήσει δίπλα στην όχθη.

Αλλά ο σκορπιός τον τσίμπησε. Καθώς συνέχισε να πλένει την κούπα του, ο σκορπιός και πάλι έπεσε στο νερό.

Ο μοναχός και πάλι τον έσωσε, ενώ ο σκορπιός και πάλι τον τσίμπησε.

Ο άλλος μοναχός τον ρώτησε: «Aδελφέ μου, γιατί συνεχίζεις να τον βοηθάς, δεν ξέρεις πως είναι στην φύση του σκορπιού να τσιμπάει;»

«Είναι όμως στην δική μου φύση να βοηθάω» απάντησε ο μοναχός.

<>

Ταξίδευε κάποτε σε ένα φέρρυ μποτ, ένας γαλατάς καί ένας εκπαιδευτής ζώων, ο οποίος είχε μαζί του μια μαϊμού.

Ο γαλατάς κάποια στιγμή ἀποκοιμήθηκε. Η μαϊμού μπόρεσε νά ξεφύγει ἀπό το ἀφεντικό της, χωρίς ἀυτός νά το καταλάβει, καί κατευθύνθηκε στον γαλατά. Εκεί η μαϊμού με μαεστρία μπόρεσε νά κλέψει το πορτοφόλι του γαλατά χωρίς ἀυτός νά τήν ἀντιληφθεί.

Η μαϊμού, με το πορτοφόλι στό χέρι, ἀνεβαίνει ψηλά στό κατάρτι, ἀνοίγει το πορτοφόλι καί ἀρχίζει νά πετάει τα μισά λεφτά στη θάλασσα καί τα άλλα μισά στό κατάστρωμα! ἀυτό το θέαμα προκάλεσε τους γέλωτες των υπολοίπων επιβατών.

Από τα γέλια ξύπνησε ο γαλατάς καί βλέπει, προς μεγάλη του έκπληξη, ότι η μαϊμού κρατούσε το πορτοφόλι του στό χέρι της καί πετούσε τα λεφτά του. ἀρχίζει τότε νά φωνάζει, για νά σταματήσει η μαϊμού νά πετάει τα λεφτά του καί νά του επιστραφεί το πορτοφόλι.

Επεμβαίνει τότε ο εκπαιδευτής καί του λέει:

«Ξέρεις τι κάνει ἀυτή τώρα; Πόσο νερό έβαλες στό γάλα πού πουλούσες; Το κέρδος ἀπό το νερό ἀυτό, η μαϊμού το πετάει στη θάλασσα. Μόνο τα λεφτά πού πετάει στό κατάστρωμα σού ἀνήκουν!».

Κόκκαλο ο γαλατάς! Γιατί πράγματι, ἀυτό έφτιαχνε ο γαλατάς. ἀραίωνε το γάλα καί μετά το πουλούσε στους ἀνυποψίαστους πελάτες του.

Αν εμείς ἀφήναμε τη μαϊμού νά ξεχώριζε τα λεφτά πού βγάζουμε ἀπό τίς δουλειές μας, πολλοί θα έμεναν ταπί! Έχει καμιά σχέση η δικαιοσύνη του Θεού, με το πώς πολιτευόμαστε εμείς στη ζωή μας; Ποιός θα τολμήσει νά με πει «ναι»;

(†) Δημήτριος Παναγόπουλος- ιεροκήρυκας

https://proskynitis.blogspot.com/2025/01/blog-post_284.html

<>

Λέει ο άλλος:

- Έχω τόν Χριστό μέσα μου...

- Πώς το κατάλαβες, 

ότι έχεις τόν Χριστό μέσα σου, 

εφόσον η ζωή σου, 

δεν είναι η ἀνάλογη μ’ ἀυτά πού δίδαξε ο Χριστός;

- Έχω τόν Χριστό μέσα μου...

Δεν ξέρει νά σε ἀπαντήσει. 

Δεν μπορεί νά το τεκμηριώσει.

Όταν κάποτε ο Μέγας ἀθανάσιος ρωτήθηκε ἀπό κάποιον ἀντίοχο:

- Πώς θα καταλάβει ένας άνθρωπος, ότι ο Χριστός είναι μέσα του;

Απάντησε ο Μέγας ἀθανάσιος:

- Θα το καταλάβει ο άνθρωπος ἀυτό, 

από τα σκιρτήματα πού έχει μέσα του.

Όπως η γυναίκα όταν συλλάβει γνωρίζει ἀπόλυτα,

 ότι είναι σε ενδιαφέρουσα ἀπό τα σκιρτήματα της κοιλίας της,

έτσι καί ο άνθρωπος θα το καταλάβει ἀπό τα σκιρτήματα της καρδιάς του, 

το πως ἀισθάνεται το Πάσχα.

Το πώς ἀισθάνεται όταν Κοινωνεί. 

Το πώς ἀισθάνεται όταν εκκλησιάζεται, 

όταν προσεύχεται, 

όταν κλαίει...

Τι σκιρτήματα, τι νοιώθει μέσα του, τι χαρά.

Από εκεί θα καταλάβει, 

ότι έχει συλλάβει τόν Χριστό.

Από τίποτα άλλο δεν μπορεί το καταλαβαίνει.

Γι’ ἀυτό, 

γνώμη μπορούν νά έχουν στό θέμα ἀυτό, 

οι άνθρωποι πού κάποτε μετανόησαν.

Πως ἀισθάνονται μετά ἀπό τήν μετάνοιά τους.

Νοιώθουν πράγματι μέσα τους, 

ότι κάποιος άλλος ἀέρας φυσάει.

Κατιτί άλλο, πού δεν μπορούν νά το προσδιορίσουν.

Κάτι πού λέγεται Πνεύμα, 

που λέγεται Χάρις, 

που δεν το είχανε χθες.

Από τη στιγμή μάλιστα πού βγήκανε ἀπό το εξομολογητήριο, 

από τη στιγμή εκείνη καί έπειτα είναι άλλοι άνθρωποι.

Βλέπουν ἀλλιώς. 

Αισθάνονται ἀλλιώς.

Παρηγορούνται, 

εκεί πού δεν μπορούσαν νά παρηγορηθούν.

Βρίσκουν λύσεις, 

εκεί πού δεν μπορούσανε νά βρούνε.

Βλέπουν εκείνα πού δεν έβλεπαν.

Μισούνε εκείνα πού ἀγαπούσαν 

και ἀγαπούνε εκείνα πού μισούσαν.

Ποιός έκανε ἀυτά τα πράγματα;

Ποιός έκανε όλη ἀυτή τήν ἀλλαγή;

~ Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

<>

Η συνεχής εξομολόγηση είναι καλή για τους εξής λόγους;

α) Όπως τα δέντρα που μεταφυτεύονται συνεχώς, δεν μπορούν να πιάσουν ρίζες στη γη, έτσι και οι κακές συνήθειες, αμαρτίες και έξεις, δεν αφήνει η συνεχής εξομολόγηση να πιάσουν ρίζες στις καρδιές των συνεχών εξομολογημένων.

β) Όποιος συνεχώς εξομολογείται, έχει μεγάλη ευκολία στο να εξετάζει με ακρίβεια και προσοχή την συνείδησή του και έτσι να αποκαλύπτει τις αμαρτιές του και να τις εξομολογείται, ώστε να μένουν πάντοτε ολιγότερες. 

Σε αντίθεση με αυτόν που δεν εξομολογείται συνεχώς και για το πλήθος των αμαρτιών του, δεν δύναται να τις βρει και να τις ενθυμηθεί και λησμονεί πολλές φορές θανάσιμες αμαρτίες και όταν μένουν ανεξομολόγητες, μένουν και ασυγχώρητες.

γ) Όποιος εξομολογείται συνεχώς και θανάσιμη αμαρτία να διαπράξει, αφού αμέσως εξομολογείται, επεμβαίνει αμέσως και πάλι η Χάρη του Κυρίου και ό,τι καλό έργο κάνει, του γίνεται πλέον άξιο ζωής αιωνίου. 

Ενώ εκείνος που δεν εξομολογείται συνεχώς, εάν παρ’ ελπίδα διαπράξει θανάσιμη αμαρτία και δεν σπεύσει στην εξομολόγηση, όσο χρόνο είναι ανεξομολόγητος, 

όχι μόνο στερείται της Χάριτος του Θεού, 

αλλά και καλό έργο και αν ποιήσει, ελεημοσύνη, νηστεία, αγρυπνία, γονυκλισία κ.λπ. 

δεν του γίνεται άξιο μισθού και ζωής αιωνίου, 

διότι είναι δεμένος με την αμαρτία. 

δ) Εκείνος που εξομολογείται συνεχώς, είναι πλέον βέβαιος, ότι εάν του βρει ο θάνατος με τη Χάρη του Θεού συντροφιά, ελπίζει να σωθεί. 

Ενώ ο μη συνεχώς εξομολογούμενος, είναι πιθανότατα να πεθάνει ανεξομολόγητος και γι’ αυτό να απολεστεί αιωνίως και τούτο διότι ο θάνατος είναι άδηλος. 

ε) Η συνεχής εξομολόγηση εμποδίζει τον άνθρωπο από την αμαρτία, διότι ο συνεχώς εξομολογούμενος σκέπτεται, ότι μετά από λίγες μέρες πρέπει να εξομολογηθεί αφενός και αφετέρου να δεχτεί έλεγχο.

στ) Ο άνθρωπος δια της συνεχούς εξομολογήσεως, χαλάει τα δίκτυα του Σατανά και δεν μπορεί εκείνος να τον πιάσει στα δίχτυα του.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 – 1982)

<>

Ξέρετε τι είναι να σου χαλάσει το παπούτσι σου και να το πας για επιδιόρθωση στον ρολογά;...

Τόσο αστεία και τόσο λάθος εργάζονται εκείνοι, που προσπαθούν να απαλείψουν τις αμαρτίες τους όχι με την εξομολόγηση, αλλά με τις ελεημοσύνες, τα κεριά και τα τάματα.

Γιατί πολλοί άνθρωποι έχουν κάνει πολλές αμαρτίες και κοιτάζουν να τις εξοφλήσουν με τα έργα τους.

Δεν τις εξομολογούνται, δεν τις εξωτερικεύουν. Μεταχειρίζονται έναν άλλον τρόπο, «κομπογιαννίτικο» δικόν τους, για να εξοφλήσουν τις αμαρτίες τους, οι οποίες δεν εξοφλούνται και θα βρεθούνε δεσμευμένοι μίαν ημέρα...

Άνθρωπε, εάν δεν εξομολογηθείς, εάν δεν μετανοήσεις, θα σε κρατάει ο Διάβολος δεμένο!

Κάψε όλα τα κεριά του κόσμου, θρέψε όλες τις χήρες και τα ορφανά του κόσμου, κάψε όλο το λάδι του κόσμου, πήγαινε σε όλα τα ερημοκλήσια, τρώγε 1000 χρόνια ρίζες, αλλά και όλα τα καλά έργα όλων των ανθρώπων να σου καταχωρηθούν από Άβελ του δικαίου, μέχρι του τελευταίου δικαίου της συντελείας των αιώνων, ούτε μία σου αμαρτία δεν σου συγχωρεθεί!

Εάν δεν πας να βάλεις το γόνατο κάτω και να πεις στον πνευματικό:

«Ναι, εγώ το έκανα!», δεν σου συγχωρείται ούτε μία αμαρτία!...

Μπορείς να το καταλάβεις αυτό το πράγμα;

Οι αμαρτίες του ανθρώπου συγχωρούνται, όταν ο άνθρωπος μετανοήσει γι’ αυτές και τις παρουσιάσει στον Χριστό.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

https://hristospanagia3.blogspot.com/2022/01/blog-post_688.html

Ήταν ένας ιερομόναχος ο οποίος ζούσε σε ένα νησί μόνος του. Καθημερινά τού έστελνε ο Θεός έναν άγγελο για να τον βοηθάει στην Θεία Λειτουργία.

Κάποια μέρα, τον επισκέφτηκε ένας μοναχός. Την ημέρα εκείνη δεν έστειλε ο Θεός τον άγγελο για να τον διακονήσει. Τον διακόνησε ο μοναχός.

Όταν ο ιερομόναχος έκανε την προσκομιδή, ο μοναχός τού είπε:

– Γέροντα, να σου κάνω μια μικρή παρατήρηση. Την μερίδα της Θεοτόκου, την βάζετε αριστερά [ως προς τη μερίδα του Χριστού και όχι όπως κοιτά ο ιερέας], αλλά το σωστό είναι να την βάλετε δεξιά.

– Ξέρω εγώ τι κάνω, απάντησε ο ιερομόναχος.

«Εμένα με διακονεί άγγελος και θα μου έκανε την παρατήρηση αυτήν ο άγγελος. Και μου την κάνει ο μοναχός;», συλλογίστηκε ο ιερομόναχος.

Ο μοναχός δεν επέμενε στην παρατήρηση και υποχώρησε. Ολοκλήρωσαν την Θεία Λειτουργία και το απόγευμα έφυγε ο μοναχός από το νησί.

Την άλλη μέρα στη Θεία Λειτουργία, ήρθε κανονικά ο άγγελος για την διακονία του. 

Τον έτρωγε, όμως, μέσα του η παρατήρηση που του έκανε ο μοναχός και όταν έφτασαν στο σημείο της προσκομιδής, ρώτησε τον άγγελο:

– Σε ποιό σημείο πρέπει να πάει η μερίδα της Θεοτόκου;

– Δεξιά πρέπει να τη βάλεις.

– Καλά, του λέει τότε ο ιερομόναχος, τόσο καιρό που συλλειτουργούσαμε γιατί δεν μου το είχες πει; 

Γιατί δεν με διόρθωνες.

Και ο άγγελος τού απάντησε:

– Δεν με έστειλε ο Κύριος να σε διδάξω, αλλά να σε διακονήσω. Για να σε διδάξει και να ταπεινωθείς, 

σου έστειλε χθες άνθρωπο!

Υπάρχει ειδικός λόγος πολλές φορές, που ο Θεός δεν μας απαντάει απευθείας, αλλά στέλνει ανθρώπους να μας καθοδηγήσουν, ώστε να ταπεινωθούμε.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας +

Θα πάρεις τον αγιασμό από την Εκκλησία και θα τον πας στο σπίτι και δεν θα μπεις μέσα. Θα αφήσεις τον αγιασμό από έξω και θα μπεις μέσα στο σπίτι σου, να κάνεις «αποκαθήλωση».

Να πας να βγάλεις τα κρεμμύδια και σκόρδα που κρέμασες την πρωτοχρονιά για το γούρι της χρονιάς.

Να πας να πετάξεις την τράπουλα.

Να πας να πετάξεις, αν είσαι γυναίκα όλα τα αντρικά παντελόνια και όλη τη δεισιδαιμονία που έχεις κρεμάσει εκεί και έπειτα θα βάλεις τον αγιασμό στο σπίτι σου. Να το αγιάσει.

Διαφορετικά, τι θα πας να αγιάσεις; Τον διάβολο; Φεύγει ο διάβολος;

Δεν φεύγει, εφόσον εσύ δεν θέλεις να τον διώξεις...

 

+Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυξ (1916 - 1982)

http://trelogiannis.blogspot.com/2023/01/blog-post_38.html

Με τηλεφώνησε μια κυρία και μου ζήτησε να της δώσω ένα όνομα στο Άγιον Όρος, για να προσευχηθεί για το αίτημά της.

– Θέλω να γίνει αυτό που θέλω, μου είπε. Ξέρεις κανέναν μοναχό που να έχει παρρησία στον Θεό;

– Είναι προς το συμφέρον σου αυτό που ζητάς; την ρώτησα.

– Εγώ για καλό μου το λέω…

– Το μονογράφησε ο Θεός αυτό που θέλεις; Το θέλει και ο Θεός;

– …

Δεν μου απάντησε…

Εμείς στην προσευχή ζητάμε να γίνει το δικό μας. Μη ζητάμε από τον Θεό πράγματα που δεν Του αρέσουν. Τα περισσότερα τα δικά μας είναι τέτοια, που δεν αντέχουν στα »θέλω» του Θεού, γι’ αυτό ακριβώς δεν έχουμε απαντήσεις στις προσευχές μας. Ο Θεός δίνει στον άνθρωπο, αυτά που είναι προς το συμφέρον του, γι’ αυτό και ο Ιερός Χρυσόστομος λέει: »εάν κάτι έλαβες από τον Θεό, ευχαρίστησέ τον. Εάν δεν έλαβες, ευχαρίστησέ Τον 1000 φορές, διότι σε φύλαξε από κάτι που δεν έπρεπε να λάβεις».

Λέμε στο Πάτερ ημών: »γενηθήτω το θέλημά σου». Το επιδιώκουμε ή κοιτάζουμε πώς να ικανοποιήσουμε το δικό μας θέλημα;…

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυξ

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/05/blog-post_82.html

<>

Το πρώτο θαύμα που έγινε αμέσως μετά το ''τετέλεσται'' του Χριστού, είναι ότι σχίστηκε το καταπέτασμα του ναού του Σολομώντα.

Το καταπέτασμα συμβόλιζε την αμαρτία του ανθρώπου και χώριζε τον άνθρωπο από το Θεό, γι΄αυτό και όλοι οι άνθρωποι, δίκαιοι και άδικοι, πριν την Ανάσταση, πήγαιναν στον Άδη. Με το σχίσιμο του ναού, νικήθηκε η αμαρτία από το Χριστό και αποκαταστάθηκε η σχέση του ανθρώπου με το Χριστό. Άνοιξε έτσι ο δρόμος του ανθρώπου για τον παράδεισο. Ο δρόμος αυτός είναι η ωραία πύλη που υπάρχει στην Εκκλησία, η οποία άνοιξε και προσφέρει τη σωτηρία του ανθρώπου δια της Θείας Κοινωνίας.

Δημήτριος Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας

https://proskynitis.blogspot.com/2022/05/blog-post_15.html

<>

“Όποιος κατόρθωσε να μάθει στα παιδιά του την υπακοή, έλυσε το πρόβλημα της αγωγής. Φροντίστε τα παιδιά σας, από μικρά, να τα δώσετε παιδεία Χριστού. Όχι όταν μεγαλώσουνε, γιατί τότε δεν θα σας ακούσουνε. Εφόσον εσείς δεν ακούσατε το Χριστό, ώστε να τα εκπαιδεύσετε εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου, δεν θα έχετε βοηθό το Χριστό, να σας σεβαστούν και να σας ακούσουνε τα παιδιά σας και δεν θα περνάει ο λόγος σας. Θα κάνουν, τα του κόσμου, θα κάνουν τα της μόδας, θα κάνουν τα της σαρκός και δεν θα μπορέσετε να τα κρατήσετε. Τώρα που τα έχετε μικρά, εμβολιάστε τα, μάθετέ τα να προσεύχονται να Εκκλησιάζονται και να νηστεύουν. Διότι το ζητούμενο δεν είναι να φτιάξεις ένα παιδί μορφωμένο, αλλά χαριτωμένο.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αγωγής Ανατροφής (https://www.rimata-zois.gr/peri/agogis-anatrofis)

<>

“Πώς εσύ γονέα απαιτείς να σε ακούνε τα παιδιά σου, όταν εσύ δεν ακούς τον Ουράνιο Πατέρα σου;”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αγωγής Ανατροφής (https://www.rimata-zois.gr/peri/agogis-anatrofis)

<>

“Όποιος φανεί έστω και μια φορά ελαστικός στα καπρίτσια του παιδιού του, θα είναι πάντα ''δούλος'' στις ιδιοτροπίες του.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αγωγής Ανατροφής (https://www.rimata-zois.gr/peri/agogis-anatrofis)

<>

Αναφέρεται ότι ένας ναυαγός κάποτε κατόρθωσε παλεύοντας ώρες με τα κύματα να βγει σε ένα έρημο νησάκι. Εκεί με πολλούς κόπους έφτιαξε μια πρόχειρη καλυβούλα χρησιμοποιώντας κλαδιά.

Και κάθε μέρα προσευχόταν κοιτάζοντας στον ορίζοντα μήπως φανεί κανένα πλοίο. Ένα απόγευμα είχε απομακρυνθεί λίγο από την καλυβούλα του να βρει κάνα χόρτο κάτι να φάει. Και εκεί που επέστρεφε τον έπιασε μια απελπισία μπροστά σ’ αυτό το θέαμα που αντίκρυσε.

Τι είδε δηλαδή. Ότι είχε κατορθώσει να φτιάξει με τόσους κόπους έβλεπε τώρα μια φωτιά να το μεταβάλει σε στάχτες.

Επειδή δεν είχε πολλά μέσα να ανάβει φωτιά, δεν την έσβησε φεύγοντας, για να μην την ξανανάψει όταν επιστρέψει. Έτσι την άφησε αναμμένη. Ποιος ξέρει τώρα τι έγινε, φύσηξε, κάτι, έπιασε φωτιά και έγινε η καλύβα του στάχτη.

Λέγει λοιπόν μόνος του, αυτό ήταν λοιπόν, το χειρότερο που μπορούσα να πάθω. Έτσι σκέφτηκε με την περιορισμένη ανθρώπινη κρίση του. Αλλά τι ήταν λέτε.

Αυτό που εκείνος θεωρούσε συμφορά το έκανε ο Θεός για την σωτηρία του, που τόσο θερμά το ζητούσε. Την άλλη μέρα ένα βαπόρι τον πλησίασε και τον παρέλαβε. Καλά, λέει στον καπετάνιο. Πως με είδατε εδώ πέρα. Είδαμε την φωτιά χθες και ήρθαμε.

Ποιος μπορούσε να φανταστεί αυτή τη λύση στο πρόβλημά του. Κανένας.

Μην απογοητεύεστε ποτέ. Αφήνετε απλά με την προσευχή σας στα χέρια του Θεού την υπόθεσή σας. Έστω και αν τη βλέπεται να πηγαίνει ανάποδα, εσείς να έχετε απόλυτη εμπιστοσύνη ότι ο Θεός οδηγεί την υπόθεσή σας σωστά. Και θα το δείτε αργότερα, όπως το είδε και αυτός ο ναυαγός την επαύριον.

Δημήτριος Παναγόπουλος

https://hristospanagia3.blogspot.com/2022/09/blog-post_476.html#more

<>

Όταν ήμουν μικρός, είπα μια μέρα:

– Δεν μου αρέσει το φαγητό αυτό…

– Καλά παιδί μου, δεν είσαι υποχρεωμένος να το φας, απάντησε ο πατέρας μου.

Σέρβιρε η μάνα μου το φαγητό σε όλους, εκτός από εμένα.

– Εγώ δεν θα φάω τίποτα;

– Αφού δεν σε αρέσει το φαγητό, ασφαλώς δεν θα φας τίποτα… Αν θέλεις, μπορείς και να σηκωθείς από το τραπέζι.

– Μα δεν με αρέσει, επανέλαβα και πάλι.

Σε αυτό το σημείο και ο πατέρας και η μητέρα μου, απέφυγαν κάθε συζήτηση. Τέλειωσαν το γεύμα, έκαναν την προσευχή τους και σηκώθηκαν από το τραπέζι. Εγώ θυμωμένος κατευθύνθηκα στη κουζίνα. Ζήτησα κασέρι, ζήτησα σαλάμι…

– Λυπούμαι πολύ Δημήτρη, αλλά εδώ δεν έχω κανένα εστιατόριο, μου είπε η μητέρα μου. Σερβίρω μόνο τις ώρες των γευμάτων.

Έτσι έμεινα νηστικός. Οι γονείς μου έμειναν σταθεροί, αρκετές ακόμα φορές, με αποτέλεσμα να μένω νηστικός. Έτσι σύντομα ακολούθησα την οικογένεια τρώγοντας, ό,τι υπήρχε για όλους. Τους ευχαριστώ πάρα πολύ και τους ευγνωμονώ, γι’ αυτή τη διδασκαλία που μου έκαναν.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<> Σάν Χάδι, facebook.com

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος λέει, ότι ο διάβολος βάζει σε κάθε άνθρωπο, τις εξής 3 παγίδες-λάκκους, με σκοπό να τον εξαπατήσει:

α) Εμποδίζει τους ανθρώπους να κάνουν το σωστό π.χ. να πάνε στην Εκκλησία και να συμμετέχουν στα Μυστήρια Της. 

Ο διάβολος τους βάζει να κρίνουν τους παπάδες και τους πιστούς, βρίσκοντας τα κουσούρια και τα ελαττώματά τους. Άλλους πάλι τους κρατά μακριά από την Εκκλησία με τη σάρκα, άλλους με το μεθύσι, άλλους με τον τζόγο κ.ά. 

Ορισμένοι όμως ξεφεύγουν, από την απ’ αυτήν πρώτη παγίδα, οπότε ο διάβολος επιστρατεύει μια δεύτερη παγίδα. 

β) Επιτρέπει τους ανθρώπους να κάνουν το σωστό, να πηγαίνουν στην Εκκλησία, αλλά να το κάνουν με το δικό τους βολικό τρόπο. 

Περιμένουν να χτυπήσει η τρίτη καμπάνα να πάνε στην Εκκλησία, ανάβουν ένα κερί και νομίζουν ότι εκκλησιαστήκανε. 

Άλλοι πάλι Κοινωνούν, χωρίς να έχουν εξομολογηθεί κ.ά… Ορισμένοι όμως, έχουν ξεφύγει και από αυτήν την παγίδα, οπότε ο διάβολος τους θέτει μια τρίτη παγίδα. 

γ) Πηγαίνει ο διάβολος στο αυτί τους και τους λέει: 

Μακάρι να κάνουν και οι άλλοι αυτά που κάνεις εσύ! 

Έρχεται δηλ. ο διάβολος σε αυτούς και τους συγκρίνει με τους άλλους και τους επιβραβεύει, με σκοπό να υπερηφανευτούν και να χάσουν έτσι όλο το μισθό τους..

Κάποτε ομιλούσε ένας μεγάλος ιεροκήρυκας. Όταν τελείωσε την ομιλία του, πήγε κάποιος, για να τον συγχαρεί. Από πίσω του, πήγαν και άλλοι για να τον συγχαρούν. 

Και λέει στον ιεροκήρυκα: 

– Θεωρώ τον εαυτόν μου απόψε ευτυχή, για 2 χαρές που νιώθω: Μία που σας συγχαίρω, πιάνοντας το χέρι σας, έναντι αυτών που είπατε απόψε και μία, που έρχομαι πρώτος στην σειρά για να σας συγχαρώ! 

– Δυστυχώς είστε ο δεύτερος, τον διόρθωσε ο ιεροκήρυκας. 

– Πώς δεύτερος, εγώ ήρθα πρώτος, είπε με απορία εκείνος. Εξάλλου όλοι οι άλλοι είναι από πίσω μου. 

– Ήρθε πρώτα ο διάβολος και με είπε, ότι τα είπα καλά!.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

<>

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος λέει: ακόμα και αν έχεις ανέλθει όλη την κλίμακα των αρετών, υπέρ αφέσεως αμαρτιών προσεύχου.

Έστω και αν έχεις όλες τις αρετές, που πολλοί ούτε μία δεν έχουν σωστή, αλλά όλες αν τις έχεις, υπέρ αμαρτιών αφέσεως προσεύχου. Διότι έτσι ασφαλίζεις τις όποιες τυχόν αρετές έχεις δια της ταπεινώσεως.

Αλλά και διότι κανείς από εμάς δεν έχει το μέτρο το κατάλληλο, που μπορεί να να μετρήσει, αν αυτό που κάνει είναι αρεστό στα μάτια του Θεού.

Εγώ αυτήν την ώρα ομιλώ και εσείς που με ακούτε μπορεί να θαυμάζεται και εγώ μπορεί να θαυμάζω τον εαυτόν μου. Και ο Θεός να μου πει:

- Θα σου πω Εγώ μετά...

Σας φαίνεται παράξενο;

Υπήρξε μεγαλύτερος άνθρωπος από τον Προφήτη και Θεόπτη Μωϋσή που μιλούσε με τον Θεό πρόσωπο με πρόσωπο; Έχουμε άλλον άνθρωπο που να επιτέλεσε ο Θεός τόσα θαύματα δια του Μωϋσέως; Όχι!

Μπήκε ο Μωϋσής στη γη της Επαγγελίας;

Δεν μπήκε!

Και μάλιστα η τελευταία ενέργεια του Μωϋσέως, ήταν για τη δόξα του Θεού κατά κόσμου. Χτύπησε τη πέτρα, έβγαλε νερό, ποτίστηκε ολόκληρη η συναγωγή, στο τέλος όμως, του λέει ο Θεός:

- Δεν πρόκειται να πας στη γη της Επαγγελίας, διότι δεν Με τίμησες! Δεν το έκανες ακριβώς, όπως Εγώ σου είπα. Σου κάνω μια οικονομία να την δεις από μακριά...

Και τον ανέβασε σε ένα βουνό και είδε από μακριά που είναι ο η γη της Επαγγελίας.

Διότι στην τελευταία αυτή δοκιμασία του Μωϋσή, για να μείνει παράδειγμα στην αιωνιότητα, δεν τον είπε να χτυπήσει την πέτρα ως είθισται, που μέχρι τότε χτυπούσε την πέτρα και έβγαζε νερό, αλλά να πει στην πέτρα να βγάλει νερό. Και ο Μωϋσής λιποψύχησε και σκέφτηκε:

«Μέχρι τώρα χτυπούσα την πέτρα και έβγαζε νερό, αν δεν βγάλει τώρα νερό, θα με λιντσάρουν αυτοί οι Εβραίοι εδώ πέρα, αυτός ο σκληροτράχηλος λαός. Τί να κάνω εγώ τώρα;»

Και το κάνει μισό – μισό.

Και λέει στους πατριώτες του:

- Τί θέλετε λοιπόν; Να πω στην πέτρα να βγάλει νερό και εάν δεν βγάλει;

Και ταυτοχρόνως τη χτύπησε την πέτρα. Είπε ένα κομμάτι από το Θεό, έβαλε και ένα κομμάτι από το δικό του. Ο Θεός για τους ανθρώπους έκανε το θαύμα, έβγαλε νερό, αλλά αυτόν τον έπιασε από το αυτί και του είπε:

- Πέρασε έξω...

Και έβαλε τον Ιησού του Ναυή στα πόδια του και αυτός οδήγησε τον λαό στη γη της Επαγγελίας και όχι ο Μωϋσής, ο οποίος τιμωρήθηκε για μία λεπτομέρεια.

- Άνθρωπος είμαι θα πει κανείς, για μια λεπτομέρεια;

- Όχι! Από τη στιγμή που λες ότι είσαι δικός Μου και Με πιστεύεις, παύεις να είσαι άνθρωπος. Είσαι υπεράνθρωπος!

Εμείς έχουμε τη γνώμη, ότι οπωσδήποτε αυτό που κάνουμε φανερά και κρυφά, η προσευχή που κάνουμε, αυτό που διαβάζουμε (και γενικά κάποια αρετή που εξασκούμε), ευχαριστεί τον Θεό.

Από πού την έχεις την πληροφορία; Ποιός σου είπε, ότι ο Θεός ευχαριστείτε;

Και θα πει κανείς.

- Μα πώς θα το μάθω;

- Δεν σου λέω να το μάθεις. Αλλά σου λέω την άλλη πλευρά: να φοβάσαι ότι αυτό που κάνεις, ίσως ο Θεός να μην το θέλει... Δεν σου λέω να μάθεις, αλλά να φοβάσαι. Αλλά εμείς δεν φοβόμαστε. Αυτό είναι το μυστικό! Εκεί θέλω να οδηγήσω.

Κάνεις ένα δώρο σε έναν άνθρωπο. Και τον κοιτάζεις πως θα δεχτεί το δώρο. Και αυτός ο άνθρωπος είναι ευγενής, παρότι το δώρο δεν του κάνει. Και εντούτοις όμως με έναν τρόπο μειλίχιο, σου δείχνει όλη την ευγνωμοσύνη και σου λέει:

- Μα δεν άξιζα... Μα δεν έπρεπε... Μα δεν ήταν ανάγκη... Μα, μα... Σε ευχαριστώ πάρα πολύ! Πάντα θα σε θυμάμαι!

Πόσα λόγια σε είπε! Εντούτοις δεν σε ικανοποίησε... Πάντοτε μέσα σου μένει ερωτηματικό και αναρωτιέσαι:

«Μήπως η πολύ ευγένειά του τα λέει αυτά;»

Και κοιτάζεις αν είναι δυνατόν, με ό,τι οξυδέρκεια έχεις, να μπορέσεις να τον διαβάσεις μέσα του, πως έχεις το θέμα. Ή να πληροφορηθείς εκ των υστέρων πως το διέθεσε ή διαθέτει το δώρο.

Για έναν άνθρωπο το κάνεις αυτό, άνθρωπε, το κάνεις αυτό στο Θεό;

- Θεέ μου, πώς έχουν γενικά τα πράγματα γύρω από την πολιτεία μου; Γενικά από τις ενέργειές μου. Πώς έχουν; Μήπως «βρωμάνε» και δεν ευαρεστείσαι;

Εδώ ο Μέγας Βασίλειος παραδέχεται και λέει: «ουδέν άξιον εποιήσαμε». Ποιός; Ο Μέγας Βασίλειος! Πώς λοιπόν επαναπαύομαι και επαναπαύεσαι ότι πράττεις σωστά και δεν φοβάσαι άνθρωπε;

Γι’ αυτό και αυτοί που βρίσκονται εν μετανοία πρέπει να φοβούνται και αυτοί που βρίσκονται εν νηστεία πρέπει να φοβούνται και αυτοί που βρίσκονται εν εγκρατεία πρέπει να φοβούνται. Οι πάντες πρέπει να φοβούνται!

Διότι καρδία συντετριμμένην και τεταπεινωμένην, ο Θεός ουκ εξουδενώσει.

Γι’ αυτό πρέπει μέχρι τελευταίας ρανίδας του αίματός μας και του πνεύματός μας, της πρόσκαιρης τούτης ζωής, η προσευχή μας πρέπει να είναι:

- Θεέ μου, φύλαξέ με από δεξιά και από αριστερά. Και το έλεός Σου με σώζει και όχι η δικαιοσύνη η δική μου.

Τότε ο άνθρωπος, όχι ότι εξασφαλίζει, αλλά δημιουργεί προϋποθέσεις κατάλληλες, ώστε να βρει η Δικαιοσύνη του Θεού τρόπο, να τον σώσει τον άνθρωπο.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

<>

Όλους (τους περισσότερους τουλάχιστον), μας έχει στο χέρι ο διάβολος. Μπορεί να μην πέφτουμε στο ίδιο αμάρτημα. Εσύ πέφτεις στα μάτια, εγώ πέφτω στη γλώσσα. Εσύ πέφτεις στην κοιλιά, εγώ πέφτω στη σάρκα.

Σε όλους έχει μερίδιο ο σατανάς.

Και όταν ο άνθρωπος δει την δικιά του την ''κηδεία'', δεν θα πάει να βγάλει το φέρετρο του αλλουνού, θα κοιτάξει τα δικά του.

Η κατάκριση είναι μια μορφή υποκρισίας, γιατί ουδείς αναμάρτητος. Και ενώ είμαστε όλοι υπόδικοι, κατακρίνουμε του άλλους. Δυστυχώς, αυτοί είμαστε...

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/05/blog-post_378.html

<>

Επί 25 χρόνια υπέφερα από κήλη. Φέτος δεν μπορούσα πλέον να αντέξω τον πόνο και έπρεπε να πάω να εγχειριστώ.

Μια μέρα μετά από μία ομιλία μου, μίλησα με έναν μοναχό και του είπα:

- Την άλλη Πέμπτη δεν θα είμαι εδώ για να ομιλήσω. Θα πάω να εγχειριστώ και θα παρακαλέσω τον π. Μαρίνο να έρθει αυτός στη θέση μου.

- Θα σου πω κάτι, μου είπε ο μοναχός. Είχα και εγώ κήλη. Υπέφερα και ήταν να πάω να εγχειριστώ. Ντρεπόμουν όμως ως καλόγερος να πάω να εγχειριστώ. Πήγα τότε και παρακάλεσα τον Άγιο Αρτέμιο να με κάνει καλά. Και με έκανε καλά! Και είμαι τώρα χωρίς επίδεσμο, χωρίς τίποτα και γυρίζω με τα ζεμπίλια στο χέρι, ''οργώνω'' την Αττική και είμαι καλά. Δόξα στο όνομά Του! Δεν πας και εσύ από εκεί;

Την άλλη μέρα το πρωΐ σηκώθηκα και πήγα στον Άγιο Αρτέμιο στη Γούβα.

Ομιλούσα εκεί πέρα 6 χρόνια στον Άγιο Αρτέμιο και του είπα:

- Όπως ξέρεις, αυτό και αυτό με είπε ο π. Ηλίας, ότι τον έχεις κάνει καλά. Εγώ ξέρω από το βίο σου, ότι σε βάλανε ένα λιθάρι πάνω σου, στην κοιλιά σου και βγήκαν τα όργανά σου έξω. Και όταν σηκώσανε το λιθάρι αυτό, τον έναν τόνο, που σου είχανε επάνω, τα γεννητικά σου όργανα ήταν έξω και εσύ περπατούσες! Και έχεις – έτσι έχω διαβάσει στο βίο σου – χάρη στο θέμα αυτό.

Εάν θέλεις, κλείσε τις οπές, για να μην πάω να εγχειριστώ. Θα πάρω λαδάκι από το καντήλι σου και θα αλειφτώ και ό,τι θέλεις κάνε...

Αυτή ήταν η συζήτηση που έκανα με τον Άγιο. Έβαλα τις μετάνοιες μου, άναψα το κερί, ζήτησα από τον νεωκόρο λάδι και πήγα σπίτι. Αλείφτηκα στο σημείο της κήλης.

Ήταν να χειρουργηθώ την άλλη μέρα. Το απόγευμα όμως η γυναίκα μου έσπασε το πόδι της στον αστράγαλο, με αποτέλεσμα να αναβάλλω την εγχείρηση, αλλά ταυτόχρονα διαπίστωσα, ότι ο Άγιος Αρτέμιος με είχε κάνει καλά έπειτα από 25 χρόνια!...

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (1916 - 1982)

https://proskynitis.blogspot.com/2022/10/blog-post_70.html

<>

Ο Θεός θα σε βοηθήσει να μπορέσεις, αλλά δεν θα σε βοηθήσει να θελήσεις. Ο Θεός είναι παντοδύναμος, σε βαθμό που ο άνθρωπος δεν μπορεί να παρακολουθήσει. Μπορεί σε κλάσμα δευτερολέπτου, εν ριπή οφθαλμού, να χαλάσει όλη την κτίση και να την ξαναφτιάξει δισεκατομμύρια μεγαλύτερη και καλύτερη!

Τέτοια δύναμη έχει (ανθρωπίνως ομιλώ).

Όμως αυτός ο παντοδύναμος Θεός, που μπορεί να κάνει τέτοιο θαύμα, δεν μπορεί να ''φτιάξει'' θέληση στον άνθρωπο. Όταν ο άνθρωπος δεν θέλει, ο Θεός δεν μπορεί. Ο Θεός θέλει τον άνθρωπο συνεργάτη. Και όσο ο άνθρωπος θέλει, τόσο ο Θεός δίδει. Δεν θέλει ο άνθρωπος; Ο Θεός δεν δίδει.

Επομένως όλα εξαρτιώνται από την θέληση και την μετάνοια του ανθρώπου. Η θέληση του ανθρώπου σε τούτο τον κόσμο, είναι ισχυρότερη από τον παντοδύναμο Θεό..!

Δημήτριος Παναγόπουλος ιεροκύρηκας

https://proskynitis.blogspot.com/2022/09/blog-post_53.html

<>

Στις 2 Μαρτίου του 1979 εμφανίστηκε ο Προφήτης Ηλίας σε έναν ταξιτζή και κήρυξε ΜΕΤΑΝΟΙΑ  και επιστροφή του κόσμου στον δρόμο του Θεού. Συγκεκριμένα, ο Προφήτης Ηλίας εμφανίστηκε ως Καλόγηρος στον Πειραιά, όπου πήρε ένα ταξί για να πάει στην Καστέλλα. Εκεί υπάρχει μιά Εκκλησία του Προφήτη Ηλία. Με το που φτάνουν στην Εκκλησία, κάνει ο ταξιτζής να δει το ποσό που του οφείλει ο Καλόγηρος και βλέπει να μην υπάρχει Καλόγηρος στο ταξί και την πόρτα του ταξί ανοιχτή! Χάθηκε εν ριπή οφθαλμού! Πουθενά ο Καλόγηρος! Κατεβαίνει ο ταξιτζής από το ταξί του, για να κλείσει την πίσω πόρτα του αμαξιού και βλέπει στο κάθισμα όπου καθόταν ο Καλόγηρος ένα χαρτί που έγραφε: ''ΜΕΤΑΝΟΗΣΑΤΕ, κλάψετε, θρηνήσατε, πενθήσατε, ΝΗΣΤΕΨΑΤΕ, επιστρέψατε! Έρχεται, έρχεται, ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΦΑΓΗ! Κακό και ανεμοθύελλα στην Οικουμένη και στην Ελλάδα''. Και κάτω από τα λόγια αυτά βλέπει ο ταξιτζής στο σημείωμα μιά υπογραφή με το όνομα: ''Προφήτης Ηλίας ο Θεσβίτης''.

 Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Δεν είμασθε κάτοικοι της γης, αλλά ένοικοι! Κάποια στιγμή είτε το θέλουμε είτε όχι, θα μας γίνει έξωση. Τίποτα δεν μας ανήκει πάνω στη γη. Είμασθε απλώς διαχειριστές των αγαθών, που μας παραχώρησε ο Θεός.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Λέγεται, ότι κάποτε η Παναγία περνούσε από ένα ωραιότατο περιβόλι, με πολύ ωραία άνθη! Μάλιστα ένα από τα άνθη αυτά Την εντυπωσίασε τόσο, αλλά όταν το έφερε στην μύτη Tης  για να απολαύσει το άρωμά του, διαπίστωσε έκπληκτη, ότι δεν είχε καμμία ευωδία. Δεν μύριζε καθόλου! Ένα κρύο πράγμα… Μόνο εξωτερική αίγλη και ομορφιά είχε.

Η Παναγία μας τόσο λυπήθηκε, για το ωραίο αλλά άοσμο εκείνο άνθος, που το χάϊδεψε και είπε:

- Καημένο άνθος! Γιατί εσύ να μην ευωδιάζεις;

Και όταν άγγιξαν τα χέρια της Παναγίας το άνθος, τότε εκείνο αμέσως ανέδωσε τόσο άρωμα, που πλέον όσοι περνούσαν από εκείνο το περιβόλι αναρωτιόντουσαν: Τί γίνεται εδώ, τί ευωδία είναι αυτή!!!

Ξέρετε πόσος κόσμος, ομοιάζει με αυτό το άνθος; Άνθρωποι που έχουν μεν εξωτερική εμφάνιση, αλλά μέσα τους  δεν ευωδιάζουν, είναι ένα κρύο πράγμα. Μάλιστα μερικοί αναδύουν και δυσοσμία βαριά. Όταν όμως οι άνθρωποι έχουν σχέση με την Παναγία, αμέσως όλα αλλάζουν, αλλοιώνονται και γίνονται σαν εκείνο το ευωδιαστό άνθος!

 Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο άνθρωπος πρέπει να είναι αυτοκράτωρ. Όχι του Βυζαντίου, αλλά του εαυτού του. Όταν δεν είναι αυτοκράτωρ του εαυτού του και γίνει αυτοκράτωρ του Βυζαντίου, να ξέρει ότι δεν έκανε τίποτα! Η αυτοκρατορία αυτή λείπει από εμάς και από τα πάθη μας.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, παρά μόνο όταν μπει ο Χριστός μέσα τους.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Μεγάλη βαρύτητα δίνει ο Χριστός στην ΜΕΤΑΝΟΙΑ. Η Μετάνοια ήταν το πρώτο πράγμα που κήρυξε ο Χριστός, το ίδιο και ο Ιωάννης Πρόδρομος, γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος αγιασμού και σωτηρίας πέραν της Μετανοίας. Δεν κήρυξαν αγαθοεργία, αλλά Μετάνοια. Εάν θέλουμε να μην κολαστούμε, πρέπει να ΜΕΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Δεν έχεις κάτι στη ζωή σου που έχει ανάγκη ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ; Εκεί που θα μπορούσες να διαβάσεις ένα βιβλίο ή να προσευχηθείς, γιατί σπαταλάς το χρόνο σου στο καφενείο;

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο Θεός από πολλούς κινδύνους μπορεί να μας γλιτώσει, αρκεί εμείς να αλλάξουμε ζωή!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Μεγάλη βαρύτητα δίνει ο Χριστός στην ΜΕΤΑΝΟΙΑ. Η Μετάνοια ήταν το πρώτο πράγμα που κήρυξε ο Χριστός, το ίδιο και ο Ιωάννης Πρόδρομος, γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος αγιασμού και σωτηρίας πέραν της Μετανοίας. Δεν κήρυξαν αγαθοεργία, αλλά Μετάνοια. Εάν θέλουμε να μην κολαστούμε, πρέπει να ΜΕΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Πολλοί κατηγορούν τους Παπάδες και λένε ότι δεν είναι καλοί. Ορίστε κύριοι, δώστε το παιδί σας να αντικαταστήσουμε έναν Παπά. Εσύ λοιπόν που αγαπάς την Εκκλησία, πρόσφερε το δικό σου παιδί. Γιατί δεν το κάνεις; Γιατί δεν το δίνεις στην Εκκλησία και το δίνεις στην Πολιτεία; Τί έρχεσαι μετά και κατηγορείς την Εκκλησία ότι δεν έχει αξίους Κληρικούς;  Θα δώσουμε λόγο στον Θεό, που θα μας πει: ''ἐκ τοῦ στόματός σου κρινῶ σε, πονηρὲ δοῦλε'' (Λουκ. 19,22). Διότι εάν μας ζητήσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ένα γιό μας, θα τον πάμε μέσα στη νύχτα, με τα πόδια στην Αθήνα. Άμα όμως το ζητήσει τον γιό μας ο Χριστός, θα επιστρατευτούνε όλοι οι σατανάδες του κόσμου να μην πάει προς του Θεού το δρόμο και γίνει Κληρικός. Θα μπει στη μέση η νονά και θα πει του παιδιού:

- Έχει γούστο να σε κάνουμε Καλόγερο!

Θα μπει στη μέση ο πολύξερος θείος και θα πει:

- Έχει γούστο να σε κάνουμε Παπά, να μας φέρει τα μαύρα στο σπίτι και φέρεις καμμιά γρουσουζιά!

Και μετά φταίει η Εκκλησία και οι Παπάδες...

Έλα να μου πεθάνεις αύριο και τότε θα τα συζητήσουμε... που δεν θα βρεις Παπά να σε θάψει και τότε θα σου πω τι ώρα κάνεις... Που θα περιμένεις ένα Μνημόσυνο, ένα πρόσφορο και δεν θα υπάρχει Παπάς και τότε θα δεις τι θα πει Ορθόδοξη Εκκλησία και Ορθόδοξος Παπάς.  Αλλά τότε, θα είναι αργά!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Κάνε ελεημοσύνη και θα δεις την ανταπόδοση. 

Μια μέρα καθώς έπαιρνα έξω από το μαγαζί μου την αλληλογραφία μου, με πλησίασε μια χήρα, γνωστή από άλλοτε και άρχισε να με λέει ότι έχει ανάγκες και με ζήτησε χρήματα.. Τότε της έδωσα όσα είχα πάνω μου, νομίζω ήταν 3.100 δραχμές  και ξαναμπήκα μέσα στο μαγαζί. Είναι αλήθεια, ότι της έδωσα τα χρήματα μουρμουρίζοντας, για να μην έχω επιβαρυμένη την συνείδησή μου.  Μέσα στο μαγαζί είδα την αλληλογραφία και ανάμεσα στα άλλα υπήρχε και ένας φάκελλος, που είχε μέσα 2.000 δραχμές και έγραφε: 

- κ. Παναγόπουλε, αυτές οι 2.000 δραχμές στη διάθεσή σας, να διατεθούν όπως νομίζετε. 

Μετά από λίγη ώρα, έρχεται μια κυρία, για να ψωνίσει και με δίνει ένα φάκελλο, λέγοντάς μου: 

- Αυτό είναι για εσάς!

Τον ανοίγω τον φάκελλο και είχε μέσα 1.000 δραχμές.  Οι 2 φάκελλοι, περιείχαν συνολικά 3.000 δραχμές. Ήταν σαν να με έλεγε ο Χριστός, παλιάνθρωπε, εγώ είχα κανονίσει για σένα, πριν ακόμα εσύ δώσεις τα λεφτά στη χήρα!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Έχει επικρατήσει στον κόσμο η άποψη, ότι οι κουτοί άνθρωποι νηστεύουν. Είχα έναν φίλο-συγγενή ο οποίος έχει κοιμηθεί και μου έλεγε: 

- Άκου Δημήτρη μου. Εσύ τρως τα χόρτα ε; Εγώ τρώω εκείνο, που τρώει τα χόρτα.

 Έτρωγε το μοσχάρι αυτός και το βόδι. Και εγώ επειδή έτρωγα τα χόρτα, ήμουν από μόνος μου βόδι. Καταλάβατε; Μισή ώρα ήταν ο θάνατός του, τέζα! Κορόιδευε την Nηστεία… Πέραν της Πνευματικής ωφέλειας, είναι προς το συμφέρον της φυσιολογίας του οργανισμού του, ο άνθρωπος να νηστεύει. Ακούς τον ένα να λέει: Έχω ζαλάδες, έχω άλατα. Εμ, αφού έφαγες όλα τα βόδια του κόσμου, τι θέλεις να έχεις; Τι θα έχεις;

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ήταν να κάνω ένα ταξίδι από την Αθήνα για την Πάτρα με τα ΚΤΕΛ. Ήταν μεγάλη Τεσσαρακοστή και περίμενα το υπεραστικό λεωφορείο για να αναχωρήσουμε. Εκεί στη στάση, παρατήρησα έναν νεαρό, γύρω στα 35, που με παρακολουθούσε και με κοιτούσε από πλάγια. Προσωπικά δεν τον γνώριζα και υπέθεσα, ότι ήταν αστυνομικός και ίσως να με μπέρδεψε με κάποιον καταζητούμενο. Έφτασε το λεωφορείο, επιβιβαστήκαμε και κάθισα στις πίσω θέσεις. Όσο για τον νεαρό, δεν γνώριζα αν επιβιβάστηκε. Στο Ξυλόκαστρο το λεωφορείο έκανε μία στάση για 15 λεπτά, για να φάμε κάτι πρόχειρο. Εγώ πέρασα μέσα από το κυλικείο, πήγα στην τουαλέτα και στη συνέχεια βγήκα έξω, είχε ένα υπόστεγο και εκεί έβγαλα από τη σακούλα που είχα μαζί μου κάτι να φάω, δύο μπανάνες. Πήγα πέρα σε ένα διάδρομο γύρω στα 50 μέτρα και όταν πήγα να γυρίσω πίσω, βλέπω ακριβώς από πίσω μου, στο ένα μέτρο, αυτόν τον νεαρό που με παρακολουθούσε. Και με λέει: ''κ. Παναγόπουλε, είσαι έξυπνος άνθρωπος, σε παρακολουθώ και τώρα είναι η τελική αναμέτρηση''. Εγώ δεν κατάλαβα τι εννοούσε και του λέω: ''Παρακάτω, συνέχισε, δεν καταλαβαίνω τι θέλεις να με πεις''. Και με λέει: ''Ήθελα να δω, τι θα φας σήμερα! Πίστευα ότι αυτά που κηρύττεις, δεν τα εφαρμόζεις και θα σε έβλεπα την περίοδο αυτή να μην νηστεύεις. Μα τώρα βλέπω, ότι πράττεις αυτά που κηρύττεις. Είσαι συνεπής για αυτά που διδάσκεις και από εδώ και πέρα θα προσπαθήσω και εγώ να εφαρμόσω αυτά που κηρύττεις στις Ομιλίες σου''. Αυτά με είπε ο νεαρός και επιβιβάστηκε στο λεωφορείο. Μετά από αυτό το περιστατικό, μέσα μου άρχισα να κάνω τον εξής συλλογισμό: Επειδή πάσχω από 6 ασθένειες, έχω την άδεια από τον Πνευματικό μου, να τρώω ό,τι θέλω και να μην νηστεύω. Όμως εγώ προαιρετικά, νηστεύω κανονικά. Αν όμως δεν νήστευα και με έβλεπε ο νεαρός αυτός με την τυρόπιτα στο χέρι, που βέβαια δεν ξέρει, ότι με επιτρέπει ο Πνευματικός να τρώω, θα σκανδαλιζότανε και άντε μετά αυτόν να τον φέρεις στην Εκκλησία. Μπορεί κάποιος να εφαρμόζει 999 πράγματα σωστά και ο άλλος από το ένα που δεν κάνεις, να σκανδαλιστεί και να βρει αφορμή να σε κατηγορήσει εσένα και την Πίστη σου, αναπαυόμενος ο ίδιος στην πλάνη του. Οι χλιαροί άνθρωποι γίνονται αιτία σκανδαλισμού, γιατί άλλα πιστεύουν και άλλα πράττουν, σκανδαλίζοντας και δηλητηριάζοντας με τη ζωή τους, τους άλλους που θέλουν να πιστέψουν.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας 

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Στη νεαρή μου ηλικία, όταν ερχόμουνα τα ξημερώματα στο σπίτι από τις ατασθαλίες μου, με έλεγε η μητέρα μου: ''Μα φτερό σαν τα μυρμήγκια έκανες;'' Πού να την καταλάβω! Αυτά με έλεγε ο κόσμος και οι άνθρωποι γύρω μου, οι ''καλοθελητές'', αυτά με έλεγε η σάρκα μου, αυτά με έλεγε ο εγωϊσμός μου και αυτά έκανα. Και έτσι της έκλεινα την πόρτα κατάμουτρα. Έβλεπα τα πράγματα διαφορετικά από τη μάνα μου. Είχα παχύ σκοτάδι. Δεν βρέθηκαν άνθρωποι να μου μιλήσουν, να με πουν μία κουβέντα, στον κόσμο που βρισκόμουν. Όλοι με οδηγούσαν στο κακό. Τώρα το πώς γύρισα και επέστρεψα στο δρόμο του Θεού, μόνο ο Θεός το ξέρει. Δεν μπορεί να βρεθεί έστω και ένας, που να έρθει και να μου πει: ''Δημήτρη, εγώ ήρθα να σε μιλήσω, εγώ σε βοήθησα και σε είπα μία καλή κουβέντα για το καλό σου!''. Κανένας δεν βρέθηκε, αλλά πώς τα οικονόμησε ο Θεός! Άμα υπάρχει καλή προαίρεση μέσα στον άνθρωπο, δεν δυσκολεύεται ο Θεός να τον βγάλει με τον τρόπο Του από το σκοτάδι στο Φως. Δεν δυσκολεύεται ο Θεός από τις αμαρτίες μας, απλά ζητάει να του επιτρέψουμε να μας λύσει τα χέρια. Μεγάλη υπόθεση να διαφωτίσεις το σκοτάδι κάποιου συνανθρώπου σου! Οι άνθρωποι που βοηθούν το έργο του Θεού, με το να φέρνουν διαφωτίζοντας-νουθετώντας ανθρώπους στο δρόμο του Θεού, ο Θεός θα τους κατατάξει σε ειδική θέση μέσα στον Παράδεισο. Έχω προσωπικά δεδομένα σε αυτό το θέμα, αλλά παραπάνω δεν μπορώ να σας πω.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας 

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Το Ευαγγέλιο ερμηνεύεται με βάση την ταπείνωση και όχι με βάση την μόρφωση. Όλες οι μορφώσεις και όλες οι θεωρίες μιλούν στο νου του ανθρώπου. Δεν μιλούν στην καρδιά του. Αυτή είναι και η διαφορά μεταξύ του Χριστιανισμού και όλων των άλλων θρησκειών και θεωριών του κόσμου.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας (♰ 13 Φεβρουαρίου 1982)

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο μόνος χρόνος που δεν πηγαίνει χαμένος, είναι ο χρόνος που έχεις επαφή με τον Χριστό. Ό,τι άλλο αν κάνεις, θα μείνει εδώ και δεν αντέχει πέραν του τάφου.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας (♰ 13 Φεβρουαρίου 1982)

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

“Ο άνθρωπος που εργάζεται την αμαρτία και δεν μετανοεί, γίνεται όργανο του διαβόλου, γιατί και ο διάβολος ποτέ δεν μετανοεί. Οι Πρωτόπλαστοι δεν εξώθηκαν από τον παράδεισο γιατί αμάρτησαν, αλλά διότι δεν μετανόησαν, έδειξαν αμετανοησία. Επομένως οι απόγονοι των Πρωτοπλάστων, για να επιστρέψουν στον παράδεισο, πρέπει να μετανοήσουν.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμετανοησίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/ametanoisias)

<>

“Ο άνθρωπος που ζει και δεν μετανοεί, είναι καλύτερα να πεθάνει νωρίτερα, γιατί άμα ζήσει παραπάνω, θα αμαρτήσει παραπάνω και έτσι θα κολαστεί περισσότερο.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμετανοησίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/ametanoisias)

<>

“Οι αμετανόητοι άνθρωποι είναι κουρασμένοι από τον εαυτόν τους. Είναι μαραμένοι και ομοιάζουν με τα λάχανα που είναι καμμένα από τον πάγο.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμετανοησίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/ametanoisias)

<>

“Αυτοί που δεν μετανοούν, έχουν πάρει ναρκωτικό, ζούνε με ένα καψίλιο δυναμίτιδος στο στόμα τους, χωρίς να θέλουν να το φτύσουν, να το βγάλουν και το πιπιλίζουν. Και σε ένα ανύποπτο χρόνο, θα το δαγκώσουν και θα τους πετάξει τα μυαλά στον αέρα και θα χαθούν μια για πάντα...”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμετανοησίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/ametanoisias)

<>

“Γιατί ο εξ αριστερών ληστής δεν είπε και αυτός το ''Μνήσθητι''; Γιατί είχε δώσει τόσα πολλά δικαιώματα στον διάβολο, που τον απαγόρευε να το πει και δεν τον άφηνε έτσι να μετανοήσει. Όταν ο άνθρωπος θεληματικά αμαρτάνει και εξακολουθεί να επιμένει στην αμαρτία, σκληρύνεται η καρδιά του και παρόλο που βλέπει το χάος, δεν μπορεί να μετανοήσει. Επομένως όσοι αναβάλλουν την μετάνοιά τους, κινδυνεύουν να πάθουν, ό,τι έπαθε ο εξ αριστερών ληστής, να σκληρυνθεί η καρδιά τους και μη μπορώντας να μετανοήσουν, να πεθάνουν αμετανόητοι.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμετανοησίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/ametanoisias)

<>

“Ο άνθρωπος που είναι κυριευμένος από την αμαρτία, αν τον ρωτήσεις: ''Θέλεις να σταματήσεις την αμαρτία;'', θα σε απαντήσει: ''δεν μπορώ''. Δεν θα σου πει: ''δεν θέλω''...”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμετανοησίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/ametanoisias)

<>

“Προσκυνήσανε χθες τον Άγιο Δημήτριο πάρα πολύς κόσμος, αλλά δεν ξέρω τι βρωμιά.... Δεν τα φοβάται αυτά ο διάβολος! Να πας να προσκυνήσεις τον Άγιο και να ανάψεις κερί και να λειτουργηθείς και να Κοινωνήσες, θα σε αφήσει ο διάβολος, γιατί δεν θα ωφεληθείς απ΄αυτά, εάν δεν αφήσεις την αμαρτία και δεν μετανοήσεις. Καταλάβατε πως έχει το θέμα;”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμετανοησίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/ametanoisias)

<>

“Η γάτα όταν κάνει ζημιά και φάει τα ψάρια της νοικοκυράς, την βλέπεις και είναι σε επιφυλακή. Μόλις δει την κυρά να έρχεται φεύγει, γιατί ξέρει, ότι θα τις φάει. Η γάτα καταλαβαίνει, ότι έκανε ζημιά και εμείς οι άνθρωποι δεν ξέρουμε, ποιό είναι το καλό και τί μας περιμένει; Δεν θέλουμε...”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμετανοησίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/ametanoisias)

<>

“Όσοι μετανόησαν και πίστεψαν στον Χριστό, αν δεν υπάρχει μεταθανάτια ζωή, τί έχουν να πάθουν; Τίποτα. Αντίθετα αν υπάρχει μεταθανάτια ζωή, αυτοί που δεν μετανόησαν και δεν πίστεψαν στο Χριστό, καταλαβαίνετε τί τους περιμένει... Είναι ένας λογικός προβληματισμός, στον οποίο ακόμα δεν έδωσαν απάντηση, οι αμετανόητοι και άπιστοι άνθρωποι.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμετανοησίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/ametanoisias)

<>

Κάποιος Χριστιανός βρέθηκε κάποτε σε ένα κύκλο προτεσταντών, οι οποίοι κατηγορούσαν την Παναγία και έλεγαν, ότι δεν είναι Αγία. 

Ο Ορθόδοξος αισθάνθηκε πολύ άσχημα, αλλά δεν ήταν τόσο πνευματικά καταρτισμένος, ώστε να τους απαντήσει καταλλήλως. Προσευχήθηκε λοιπόν στο Θεό να τον βοηθήσει, έστω κάτι να πει, γιατί ο ίδιος δεν ήξερε τι έπρεπε να κάνει. 

Τότε, σαν να άρχισε κάποιος να του μιλάει από μέσα του και ρώτησε τους προτεστάντες: 

- Σε ποιό Όρος έγινε η μεταμόρφωση του Χριστού; 

- Στο Όρος Θαβώρ απάντησαν εκείνοι. 

- Και γιατί ονομάστηκε Άγιο, το Όρος αυτό, ξαναρώτησε ο Ορθόδοξος. 

- Γιατί πάτησε εκεί ο Χριστός, απάντησαν εκείνοι. 

- Και δεν είναι Αγία η Παναγία, που είχε εννέα μήνες τον Χριστό στην κοιλιά της; 

Κόκκαλο οι προτεστάντες! 

Αυτό είναι! Όταν δεν γνωρίζουμε τι πρέπει 

να πούμε σε μια περίσταση, προσευχόμενοι στο Θεό με πίστη και ταπείνωση {κάνοντας μια μικρή προσευχή μέσα μας}, 

ο Θεός θα σε βάλει λόγια στο στόμα σου 

και θα μιλήσεις καταλλήλως, ακόμα και 

για πράγματα που δεν γνωρίζεις!

Δημήτριος Παναγόπουλος

<>

Ὁ ἄνθρωπος, ἀντί νά μετανοήσει, κάνει καλά ἔργα, εἶναι καλοσυνάτος, ἀνάβει καντήλια, πηγαίνει στά ἐρημοκκλήσια καί ἀνάβει κεριά ἴσα μέ τό μπόι του.

 Βρέ ἄνθρωπε, δέν ἐξομολογήθηκες, δέν μετανόησες, κάψε ὅλα τά κεριά τοῦ κόσμου, κάψε ὅλο τό λάδι τοῦ κόσμου, πήγαινε σέ ὅλά τά ἐρημοκκλήσια, μία σου ἁμαρτία δέν σοῦ συγχωρεῖται! Μπορεῖς νά τό καταλάβεις αὐτό τό πρᾶγμα; Ἐάν δέν πᾶς στόν Πνευματικό, νά σοῦ βάλει τό πετραχῆλι, νά βάλεις τό γόνατο κάτω καί νά πεῖς: Ναί, ἐγώ τό ἔκανα. Κάνε ὅ,τι θές, δέν πρόκειται νά ἔχεις ἄφεση ἔστω καί μιᾶς μόνο ἁμαρτίας σου...

Ὁ Θεός δέν ζητάει νά πᾶς νά πληρώσεις τό χρεος σου, ἀλλά τό μόνο πού ζητάει εἶναι νά πᾶς νά παραδεχθεῖς τό χρέος σου, ἀλλά καί πάλι οἱ ἄνθρωποι δέν πᾶνε στόν ἐξομολόγο. Δέν τούς ἀφήνει ὁ διάβολος, βάζοντας στό λογισμό τους, ἕνα σωρό δικαιολογίες...

~ Θησαύρισμα ἀπό τόν ἀείμνηστο Δημήτριο Παναγόπουλο

<>

Όταν κάνουμε κάποιο καλό, δεν το κάνουμε εμείς. Το κάνει ο Θεός, δια εμάς. Ποτέ λοιπόν δεν πρέπει να οικειοποιηθούμε, τη δόξα που πρέπει να δοθεί στον Κύριο. Ποτέ να μην λέμε: ''Ξέρεις τι κάνω εγώ! Ξέρεις πόσους βοήθησα εγώ!'' Προηγουμένως στις σκάλες, με συνάντησε μία ψυχή και με είπε: ''Αν δεν ήσουνα εσύ...''. Με κόπηκε η φωνή μου! Διότι αυτό που είπε η κυρία, ήταν βλασφημία. Αν δεν ήμουνα εγώ ή αν δεν ήτανε ο Θεός; Τη βρύση πρέπει να δοξάζουμε ή τον Μαραθώνα που τροφοδοτεί την βρύση; Τί θα έφτιαχνε η βρύση χωρίς τον Μαραθώνα; Είναι βλασφημία και κλέβουμε την δόξα του Θεού.

Δημητριος Παναγόπουλος

<>

Σήκωσα κάποτε τό τηλέφωνο, 20 μέρες μετά τό Πάσχα καί εἶπα:

«Χριστός Ἀνέστη» ἀντί γιά «ἐμπρός». Καί ἀπαντάει ὁ ἄλλος:

- Τί λές παιδί μου; Τί εἶναι ἐκεῖ;

- Σπίτι εἶναι...

- Τί εἶσαι ἐσύ;

- Τί εἶμαι; Ἄνθρωπος...

Εἶχε κάνεις λάθος στό τηλέφωνο αὐτός. Ἄλλον ἤθελε νά πάρει καί ἄλλο νούμερο πῆρε καί τοῦ ἔκανε μεγάλη ἐντύπωση καί εἶπε:

- Τί λές βρέ παιδί μου; Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ἀκόμη πού σκέφτονται ἔτσι καί κρατοῦνε αὐτήν τήν ὡραία παράδοση; Μοῦ εἶπε τό ὄνομά του, δικηγόρος κ.λπ.

- Ξέρω γω. Μοῦ φαίνεται ὅτι ὑπάρχουν ἀκόμη...

- Γι' αὐτό δέν μᾶς βούλιαξε ἀκόμη ὁ Θεός. Διότι ὑπάρχουνε ἄνθρωποι ἀκόμη... εἶπε ἐκεῖνος.

- Δημήτριος Παναγόπουλος, ὁ Ἱεροκῆρυξ

<>

Αν σε ρωτήσει κάποιος:

– Πώς αποδεικνύεται, ότι η Ορθοδοξία είναι η μόνη αληθινή πίστη. Τι θα του απαντήσεις;

α) Το Άγιο Φως δίδεται θαυματουργικώς μόνο στους ορθοδόξους και σε κανέναν ετερόδοξο ή αλλόδοξο!

β) Μόνο ο ορθόδοξος παπάς εκβάλλει δαιμόνια από έναν δαιμονισμένο!.

γ) Κανένας άλλος τάφος αρχηγού θρησκείας, δεν είναι κενός. Ο κενός τάφος του Χριστού, είναι μια απόδειξη της Αναστάσεως και της ορθής πίστεώς μας.

δ) Μόνο στην Ορθοδοξία συναντάς Άγια λείψανα. Όλοι οι ιατροί του κόσμου, που εξέτασαν Άγια λείψανα (άλλα ήταν άφθορα και άλλα ευωδίαζαν), σήκωσαν όλοι τους ψηλά τα χέρια, μην μπορώντας να εξηγήσουν επιστημονικά τα ευρήματά τους.

ε) Μόνο στην Ορθοδοξία θα συναντήσεις θαυματουργικές Εικόνες με πάμπολλα θαύματα. Π.χ. η εικόνα της Παναγίας της Μαλεβής, που εκκρίνει μύρο, θεράπευσε πολλούς ανθρώπους.

στ) Μόνο ο ορθόδοξος παπάς διαβάζοντας ειδική ευχή, αγιάζει το νερό και το κάνει Αγιασμό. ο αγιασμός δεν χαλάει ποτέ, όσοι αιώνες και να περάσουν!

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

<>

Γι’ αυτό σάς λέγω: Θα φάμε πολύ ξύλο εμείς οι Ορθόδοξοι, οι οποίοι έχουμε την γνώμη ότι μπορούμε να φτιάχνουμε την πίστη με τον τρόπο τον δικό μας.

Δεν είναι Χριστιανοί, λέγει, οι Καθολικοί; Δεν είναι Χριστιανοί οι άλλοι, οι Προτεστάνται; Δεν είναι Χριστιανοί οι άλλοι; Από πού και πού είναι Χριστιανοί; Εφόσον ο Χριστός τούς απορρίπτει, ποιος είσαι εσύ που τους δικαιώνεις; Ο Χριστός δεν τούς απορρίπτει;

Ξέρεις ότι όλοι οι άλλοι, οι Αρμένιοι, οι άλλοι... ξέρω ‘γώ πώς τούς λένε... οι Αβησσυνοί, οι Κόπται, οι λοιποί, παίρνουνε φως από την χοάνη μέσα του κουβουκλίου ή φιλούνε το χέρι του Επισκόπου του δικού μας και το δίνουν στους δικούς τους; Το ξέρεις αυτό;

Ξέρετε ότι οι παπικοί δεν παίρνουνε από το φως το δικό μας;

Ξέρετε ότι πέρυσι είχαμε μαζί με τους Παπικούς Πάσχα; Πούθε πήρανε φως; Πήγανε στην Αποκαθήλωση και ρίξανε θειάφι κι ανάψανε πάνω, και κάνει μπλε φυσαλίδες. Και πήρανε και κάνανε Ανάσταση. Εφόσον το φως της Αναστάσεως επάνω στον Πανάγιο Τάφο βγαίνει σαν μπλες φυσαλίδες, και το μαζεύει μ’ ένα μπαμπάκι και το συνενώνει έπειτα και γίνεται φως, το οποίο ούτε καίει χέρια, γένια, για πολλή ώρα.

Βλέπεις; Ο Χριστός λέει εδώ είναι.

Πού πας, βρε Αρμένιε; Πού πας, βρε Καθολικέ; Πού πας, βρε Προτεστάντα; Αφού ο Χριστός είναι εδώ!

Κι εξακολουθούν ακόμη, όχι μόνον να μην δέχονται, αλλά ει δυνατόν να την εξοντώσουνε την αδελφότητα από εκεί πέρα, του Παναγίου Τάφου. Πώς διατηρούνται οι άνθρωποι αυτοί εκεί; Είναι μόνιμο θαύμα!

Και λυπούμαι πάρα πολύ διότι σχεδόν κανένας Ορθόδοξος δεν προσεύχεται για την αδελφότητα του Παναγίου Τάφου! Ούτε για του Αγίου Όρους προσεύχεται, ούτε για την Σιναϊκή αδελφότητα!

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †

<>

Ο Δημήτριος Παναγόπουλος,...

 υπήρξε ένας όσιος λαϊκός ιεροκήρυκας, που όπως είδαν μερικοί σε όραμα, καθώς ανέβαινε η ψυχή του στον ουρανό όταν εκοιμήθη, άγγελοι τον υποδέχτηκαν μετά λαμπάδων πολλών (δεξιά και αριστερά) καθώς και από πολλές σεσωσμένες ψυχές, που βοηθήθηκαν από τα κηρύγματά του. Ο λόγος του είχε μια μοναδική εκφραστικότητα και μπορούσε να ταρακουνήσει και την πιο ράθυμη ψυχή.

Ο Θεός δεν φωτίζει άλλον περισσότερο και άλλον λιγότερο. Φωτίζει όλους το ίδιο! Είναι σαν τις ακτίνες του ηλίου, που μας φωτίζουν όλους το ίδιο... Το πρόβλημα λοιπόν βρίσκεται σε εμάς, κατά πόσο εμείς είμαστε δεκτικοί φωτισμού! Και αυτό εξαρτάται από την πίστη μας και την ζωή που κάνουμε... Γι' αυτό οι άνθρωποι, αν και ''κολυμπάνε'' μέσα στη Χάρη του Θεού, που είναι πανταχού παρών, δεν νοιώθουν όλοι τη Χάρη. Διότι άλλοι δεν πιστεύουν στον Θεό και άλλοι που Τον πιστεύουν δεν διάγουν Ορθόδοξα. 

Όσοι δεν νιώθουν τη Χάρη του Θεού είναι ταλαίπωροι... Και ο πιο ταλαίπωρος όλων είναι ο διάβολος που δεν βιώνει καθόλου Χάρη Αγίου Πνεύματος!.

Ο άνθρωπος μπορεί να καταλάβει, από το εάν και κατά πόσο βιώνει τη Χάρη του Θεού μέσα του, από την πνευματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Όλοι οι βαπτισμένοι μεταφέρουν μέσα τους τη Χάρη λίγο ή πολύ, η οποία κατά την προσευχή γίνεται αισθητή και παρηγορεί τον άνθρωπο.

+Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα του Αγίου Όρους

<>

Στο βίο του Αγί­ου Πα­χω­μί­ου, υπάρ­χει το εξής πε­ρι­στα­τι­κό: Κη­δεύ­α­νε κά­ποιον και πίσω από το φέ­ρε­τρο ακο­λου­θού­σαν 2 άγ­γελ­οι. Τους είδε ο Άγιος Πα­χώ­μιος και ρώ­τη­σε το Θεό, τι εί­ναι αυ­τοί οι 2 άγ­γε­λοι που ακο­λου­θούν τον νε­κρό. 

Και ο Θεό του απάν­τη­σε: Ο ένας άγ­γε­λος εί­ναι της Τε­τάρ­της και ο άλ­λος άγ­γε­λος εί­ναι της Πα­ρα­σκευ­ής. 

Ήταν οι δύο άγ­γε­λοι της νη­στεί­ας. Και διό­τι αυ­τός νή­στευε την Τε­τάρ­τη και την Πα­ρα­σκευή, οι άγ­γε­λοι τον συ­νό­δευαν στον τάφο του...

Ένας αγράμ­μα­τος κα­κός άν­θρω­πος, εί­ναι ένας κοι­νός κα­κός, ενώ ένας μορ­φω­μέ­νος κα­κός, εί­ναι ένα θη­ρίο...

Ο Χρι­στός ευ­λό­γη­σε και τον γάμο και τον μο­να­χι­σμό. Τον δε γάμο τον ευ­λό­γη­σε δια της πα­ρου­σί­ας Του στον γάμο της Κανά, τον δε μο­να­χι­σμό, ευ­λό­γη­σε δια της ζωής Του...

Κα­τη­γο­ρού­με τους μοι­χούς και τις μοι­χα­λί­δες. Μή­πως όμως γί­να­με αι­τία, κά­ποιοι να γί­νουν μοι­χοί ή ''κα­λύ­ψα­με'' τους μοι­χούς; Εί­μα­στε εξί­σου ένο­χοι!..

Ο ημί­ο­νος εί­ναι καρ­πός μοι­χεί­ας. Προ­έρ­χε­ται από την δια­σταύ­ρω­ση αλό­γου και γαϊ­δά­ρου. Εί­ναι κα­τα­ρα­μέ­νος από το Θεό, γι΄αυτό και δεν τε­κνο­γο­νεί.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Όταν επρό­κει­το να φι­λο­ξε­νή­σου­με κά­ποιους αν­θρώ­πους σε πε­ρί­ο­δο νη­στεί­ας, να προ­σέ­ξου­με να μην τους σερ­βί­ρου­με αρ­τύ­σι­μα φα­γη­τά, διό­τι γι­νό­μα­στε αι­τία, εκεί­νοι να αμαρ­τή­σουν. Και εν την ημέ­ρα της κρί­σε­ως, θα το έχουν αυτό ως επι­χεί­ρη­μα, ότι δηλ. εμείς φταί­γα­με, διό­τι τους δώ­σα­με να φάνε. 

Εάν πάλι πρό­κει­ται να μας κα­λέ­σουν σε ένα τρα­πέ­ζι, να ενη­με­ρώ­σου­με, ότι δεν πρό­κει­ται να φάμε αρ­τύ­σι­μο και ότι θα παμε να τους τι­μή­σου­με με την πα­ρου­σία μας και όχι με την κοι­λιά μας. Εξάλ­λου ο Χρι­στός μας, έχει τόσα αγα­θά, για όλες τις επο­χές, ακό­μα και για τις πιο αυ­στη­ρές νη­στεί­ες, που μπο­ρούν να ικα­νο­ποι­ή­σουν τις ανάγ­κες κάθε αν­θρώ­που..

Η Εκ­κλη­σία σε πε­ριό­δους νη­στεί­ας επι­τρέ­πει τις ελιές και όχι το λάδι, τον τα­ρα­μά και όχι το ψάρα κ.ά. (εί­ναι απο­ρία πολ­λών), για­τί αυτά πε­ριέ­χουν λι­γό­τε­ρες θερ­μί­δες, πε­ριο­ρί­ζον­τας έτσι τα καύ­σι­μα, που ρί­χνου­με στο σώμα μας. 

Για­τί το σώμα του αν­θρώ­που εί­ναι ένα κα­μί­νι καιό­με­νο και βά­ζον­τας πολ­λά καύ­σι­μα σε αυτό, ο άν­θρω­πος ''καί­ει'' τον εαυ­τόν του..

Αν όλοι οι άν­θρω­ποι νή­στευαν, δεν θα υπήρ­χαν ια­τροί. Στην επο­χή της Γερ­μα­νι­κής κα­το­χής, οι αρ­ρώ­στιες εί­χαν σχε­δόν εκλεί­ψει, για­τί οι άν­θρω­ποι νή­στευαν αναγ­κα­στι­κά, λόγω της πεί­νας που επι­κρα­τού­σε την πε­ρί­ο­δο εκεί­νη.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

<>

"Η καλόγρια αυτή, όταν έλεγε τη λέξη Χριστός, έτρεχαν ουρές δακρύων από τα μάτια της.."

- Γνώρισα κάποτε μια καλόγρια, η οποία είχε θείο έρωτα. 

Αυτή η καλόγρια με βοήθησε με τον τρόπο της, ώστε το 1951 να επιστρέψω στο δρόμο του Θεού.

Η καλόγρια αυτή, όταν έλεγε τη λέξη Χριστός, έτρεχαν ουρές δακρύων από τα μάτια της, σαν να άνοιγε κάποιος από μέσα της μια βρύση. 

Δεν το έχω ξαναδεί αυτό το πράγμα σε άλλον άνθρωπο (το είδα και στον γέροντα Ιερώνυμο της Αίγινας).

Η καλόγρια αυτή με έλεγε χαρακτηριστικά: 

«Να ‘ξεραν οι άνθρωποι, Δημήτρη μου, πόσο πολύ μας αγαπάει ο Χριστός!» 

Και τα δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα!

Εμείς δεν έχουμε τέτοια πράγματα και το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι, αν χτύπησε η τρίτη καμπάνα για να πάμε τελευταία στιγμή στην Εκκλησία..

Δημήτριος Παναγόπουλος

<>

“Μην αφήσεις τον νου σου ποτέ και πεις, ότι είσαι άξιος για κάτι. Πάντα να νιώθεις ότι είσαι ανάξιος. Έστω και αν είσαι άξιος... διότι και αν είσαι άξιος, δεν είσαι άξιος από δικά σου φόντα. Είσαι άξιος με δανεικά. Είναι τα χαρίσματα που σε έδωσε ο Θεός. Κατά συνέπεια πρέπει να ταπεινοφρονείς.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αξίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/axias)

<>

Ο Θεός δεν υπόσχεται, ότι η ζωή του Χριστιανού στον κόσμο τούτο θα είναι παραδεισένια. Παράδεισο υπόσχεται στην άλλη ζωή!

Ιεροκήρυκος Δημητρίου

Παναγοπούλου †

<>

Ἤμουν στὸ λεωφορεῖο καὶ δίπλα μου καθόταν μία κυρία. Περνῶντας ἔξω ἀπὸ ἕναν Ἱερὸ Ναὸ ἔκανα τὸ σταυρό μου. Παρακινούμενη ἀπὸ ἐμένα ἔκανε καὶ ἐκείνη κάτι σὰν σταυρό -γρήγορα -γρήγορα- κάτι σὰν ἀνακάτεμα! Τῆς λέω..''αὐτὸν τὸν σταυρὸ ποὺ κάνεις δὲν τὸν φοβᾶται ὁ διάβολος'' ἔτσι ὅπως τὸν κάνεις εἶναι σὰν νὰ κοροϊδεύεις. Θίχτηκε τότε ἐκείνη καὶ μοῦ λέει...''τί εἶναι αὐτὰ ποὺ λέτε; τὸ ξέρετε πὼς ἐγὼ εἶμαι πολὺ πιστὴ καὶ βοηθάω τὴν ἐκκλησία ὅσο μπορῶ; '' Τῆς ἀπάντησα πὼς δὲν τὸ ἤξερα καὶ συνέχισα ....''Δηλαδὴ ἐκκλησιάζεστε, ἐξομολογείστε, κοινωνάτε, καὶ συμμετέχετε στὰ μυστήρια τῆς ἐκκλησίας;''...

-Δὲν ἐκκλησιάζομαι συχνά, μοῦ λέει, οὔτε συμμετέχω ἰδιαίτερα, ἀλλὰ βοηθάω ὅσο μπορῶ τὴν ἐκκλησία. Ἔχω δώσει ἕνα σωρὸ λεφτὰ γιὰ νὰ χτιστοῦν ἐκκλησίες, γιὰ νὰ ἐξοπλιστοῦν μὲ τὰ ἀπαραίτητα, γιὰ νὰ ἁγιογραφηθοῦν τόσοι Ἅγιοι....!!! 

-Χίλιες ἐκκλησίες νὰ χτίσεις, ἂν δὲν μπεῖς μέσα, δὲ σώζεσαι...της ἀπάντησα! Ἡ Εκκλήσία σὰν κιβωτὸς ποὺ εἶναι, τὸ ξέρεις πὼς πρέπει νὰ μπεῖς μέσα γιὰ νὰ σωθεῖς; Ξέρεις τί ἀπέγιναν αὐτοὶ ποὺ ἔφτιαξαν τὴν κιβωτὸ τοῦ Νῶε; Πνίγηκαν! Πνίγηκαν ἐπειδή τήν κατασκεύασαν, ἀλλὰ δὲν πίστευαν στὸ κακὸ ποὺ ἐρχόταν καὶ ἔμειναν ἀπ''εξω! Γιἀυτό ὅσες ἐκκλησίες καὶ νὰ φτιάξει ὁ ἄνθρωπος καὶ ὅσα μοναστήρια, ἂν δὲν μπεῖ μέσα στήν κιβωτὸ ποὺ λέγεται ἐκκλησία, νὰ κοινωνάει τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, δὲν σώζεται.

✞ Ἱεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

<>

Ένας πι­στός αγράμ­μα­τος ιε­ρεύς, από την Ευ­ρυ­τα­νία, έρι­ξε αν­τί­δω­ρο σε κότα. 

Και το έκα­νε αυτό για να απο­δεί­ξει την αλή­θεια της Ορ­θο­δο­ξί­ας σε έναν, που έχα­σε το Χρι­στό για χρυ­σό, αφού πήγε με­τα­νά­στης στην Αμε­ρι­κή και επέ­στρε­ψε με κί­τρι­νο που­λό­βερ και χρυ­σή κα­δέ­να. 

Η κότα βλέ­πον­τας το αν­τί­δω­ρο, ''έ­κα­νε φτε­ρό'', δεν το έφα­γε και έφυ­γε. 

Το υπό­λοι­πο ψωμί που της έδω­σαν, το έφα­γε, αλλά το αν­τί­δω­ρο όχι, διό­τι απ΄αυ­τόν τον άρτο, έγι­νε Σώμα Χρι­στού. 

Έχου­με απο­δεί­ξεις εμείς οι Ορ­θό­δο­ξοι..

Όλες οι θρη­σκεί­ες του κό­σμου ''μι­λά­νε'' στο νου του αν­θρώ­που. Μόνο η Ορ­θο­δο­ξία ''μι­λά­ει'' στην καρ­διά του.

Mόνο ο Ορ­θό­δο­ξος παπ­πάς εκ­βάλ­λει δαι­μό­νια από έναν δαι­μο­νι­σμέ­νο, ενώ στους ετε­ρό­δο­ξους και αλ­λό­δο­ξους κλη­ρι­κούς ο δαί­μο­νας αδια­φο­ρεί. 

Μόνο ο Ορ­θό­δο­ξος ιε­ρέ­ας δια­βά­ζει Αγια­σμό και δεν χα­λά­ει ποτέ, ενώ αν το δια­βά­σουν το νερό ''οι άλ­λοι'', το νερό σε λίγο και­ρό θα βρω­μί­σει. 

Mόνο στον Ορ­θό­δο­ξο Πα­τριάρ­χη βγαί­νει το Άγιο Φως το Πά­σχα. 

Τί άλλο απο­δεί­ξεις θέ­λε­τε, για να πει­σθεί­τε ότι έχου­με εμείς οι Ορ­θό­δο­ξοι τη σω­στή θρη­σκεία;..

Το να τα βά­ζεις με το Χρι­στό και την Ορ­θο­δο­ξία, εί­ναι σαν να κλω­τσάς καρ­φιά.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Εί­ναι πολ­λοί που πι­στεύ­ουν στα όνει­ρα. Όχι ότι ο Θεός δεν έχει τη δύ­να­μη να μι­λή­σει δια των ονεί­ρων στους αν­θρώ­πους, αλλά επί των πλεί­στων, τα όνει­ρα εί­ναι πλά­νη κατά ένα 99%. 

Οι Πα­τέ­ρες της Εκ­κλη­σί­ας λένε τα εξής: Όταν αρ­χί­ζεις να πι­στεύ­εις στον διά­βο­λο, που σου στέλ­νει όνει­ρα στον ύπνο σου, γρή­γο­ρα θα σε ξε­γε­λά­σει και με ανοι­χτά τα μά­τια..

Πολ­λοί λένε: ''Εί­δα ένα όνει­ρο. Άρα­γε εί­ναι εκ του αγα­θού εί­ναι ή εκ του πο­νη­ρού;'' 

Ο Θεός στους αν­θρώ­πους που εί­ναι τε­λεί­ως προ­σκολ­λη­μέ­νοι σ΄Αυ­τόν και έχουν κα­θα­ρή την καρ­διά τους, τους ομι­λεί κατά τέ­τοια έν­νοια, που τους γί­νε­ται πι­στευ­τός 100%. Κα­τα­λα­βαί­νουν χω­ρίς αμ­φι­βο­λία, ποιό όνει­ρό τους εί­ναι εκ του Θεού..

Ο διά­βο­λος, σύμ­φω­να με την Ιερά πα­ρά­δο­ση, δί­δα­ξε με όνει­ρο τον Κάϊν, για το πως να βγά­λει από τη μέση τον Άβελ σκο­τώ­νον­τάς τον, αφού μέ­χρι τότε, δεν έγι­νε ποτέ κά­ποιος φό­νος και δεν ήξε­ρε ο Κάϊν πως σκο­τώ­νουν.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Πολλές φορές δεν παίρνουμε από τον Θεό αυτά που Του ζητάμε, για να είμαστε κοντά Του και να δοκιμαστεί η πίστη και η αντοχή μας, ώστε να το εκτιμήσουμε, όταν μας το δώσει. Δεν ενεργεί ο Θεός όπως θέλουμε εμείς, αλλά όπως θέλει Εκείνος, με γνώμονα όμως το συμφέρον μας.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας (♰ 13 Φεβρουαρίου 1982)

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Αν ο ιατρός μας βάλει μία δίαιτα, για το καλό της υγείας μας, με θρησκευτική ευλάβεια θα την εφαρμόσουμε. Τι είναι η δίαιτα; Νηστεία είναι και μάλιστα αποχή, από πολλά φαγητά. Την Nηστεία όμως που θέσπισε ο Θεός, δεν την εφαρμόζουμε. Ακούμε τον ιατρό και δεν ακούμε τον Χριστό. Ο ιατρός έχει, για εμάς, μεγαλύτερη άξια από τον Χριστό!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας (♰ 13 Φεβρουαρίου 1982)

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο διάβολος μόνο την ταπείνωση φοβάται. Είναι το μόνο που δεν μπορεί να κάνει, όπως παραδέχτηκε στον Μέγα Αντώνιο, να ταπεινωθεί. Και μην αφήσεις ποτέ σου να περάσει από το νου σου, ότι κάτι είσαι. Αλλιώς χάθηκες!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο θάνατος είναι ένας φωτογραφικός φακός και ανάλογα με την κατάσταση στην οποία θα σε αποθανατίσει, θα έχεις και την ανάλογη τύχη μεταθανάτια. Αν σε βρει ο θάνατος σε Mετάνοια, θα σωθείς και εάν σε βρει σε αμετανοησία, θα κολαστείς. Γι’ αυτό και πρέπει πάντα να βρισκόμαστε σε METANOIA και προετοιμασμένοι, γιατί δεν ξέρουμε ποιά θα είναι η τελευταία μέρα της ζωής μας.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Η Εκ­κλη­σία εί­ναι ο προ­θά­λα­μος του πα­ρα­δεί­σου. Πά­τη­σες το πόδι σου στην Εκ­κλη­σία; Να νο­μί­σεις ότι πά­τη­σες το πόδι σου στην πύλη του Ου­ρα­νού..

Το σχο­λείο θα σας μορ­φώ­σει. Η Εκ­κλη­σία θα σας χα­ρι­τώ­σει. Ο άν­θρω­πος που δεν έχει σχέ­ση με την Εκ­κλη­σία και τα Μυ­στή­ριά της, θα έχει σχέ­ση με τα νευ­ρο­λο­γι­κά κέν­τρα και τους ψυ­χιά­τρους..

Ο άν­θρω­πος έξω από την Εκ­κλη­σία εί­ναι υπο­χεί­ριο του σα­τα­νά. Εδώ άν­θρω­ποι που βρί­σκον­ται μέσα στην Εκ­κλη­σία, δου­λεύ­ουν πολ­λές φο­ρές για τον διά­βο­λο, πόσο μάλ­λον αυ­τοί που εί­ναι έξω από την Εκ­κλη­σία. Φαν­τα­στεί­τε τι εί­ναι!.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

“Η ψυχή του ανθρώπου δεν χορταίνει με οικόπεδα, με χρήματα, με διασκεδάσεις με κάθε τι υλικό. Όμως ο άνθρωπος, από εγωισμό δεν το παραδέχεται αυτό και βασανίζεται. Γι΄αυτό και έχουν γεμίσει τα ψυχιατρεία, έχουν αυξηθεί οι αυτοκτονίες και οι άνθρωποι πάσχουν από μελαγχολία. Και στη συνέχεια, αντί να πάνε σε εξομολόγο, για να εξομολογηθούν τις αμαρτίες τους, πηγαίνουν στον ψυχίατρο να τους παρηγορήσει. Από λάθος σε λάθος βαδίζουν οι άνθρωποι και δεν μπορούν να βρουν έτσι ανάπαυση... Η ψυχή αναπαύεται μόνο στο Χριστό!”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανάπαυσης - Ξεκούρασης (https://www.rimata-zois.gr/peri/anapaysis-xekoyrasis)

<>

“Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, που αναθέτουν την Βάπτιση των παιδιών τους, σε ανθρώπους, που δεν ξέρουν ούτε το Σύμβολο της Πίστεως να διαβάσουν, ούτε το σταυρό τους να κάνουν. Πώς θα μπορέσει αυτός ο ανάδοχος, να κατηχήσει αργότερα το παιδί στα πνευματικά θέματα; Γιατί όταν κάποιος βαφτίζει μία ψυχή, γίνεται ουσιαστικά εγγυητής της ψυχής αυτής. Τί γίνεται σε μια συναλλαγματική, όταν υπογράψεις ως εγγυητής και δεν την πληρώσει ο άλλος; Θα την πληρώνεις εσύ... Αυτό ακριβώς γίνεται και με το βάπτισμα. Θα την πληρώσεις την υπόσχεση που έδωσες κατά τη διάρκεια του μυστηρίου. Όσοι φάνηκαν ασυνεπείς στην υπόσχεση αυτήν και δεν κατήχησαν το παιδί που βάφτισαν, να πάνε να βρούνε έναν έμπειρο παππά και να το εξομολογηθούνε. Μόνο με την μετάνοια και την εξομολόγηση, τακτοποιείται αυτό το θέμα. Και... προσευχή μέρα-νύχτα για το παιδί αυτό.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αναδόχου - Νονού (https://www.rimata-zois.gr/peri/anadochoy-nonoy)

<>

“Πώς άνθρωποι που δεν είναι μετανοημένοι και εξομολογημένοι, πάνε να βαφτίσουν ένα παιδί και ζητούν να αποταχθεί ο σατανάς από το παιδί, όταν οι ίδιοι τους, έχουν τον σατανά μέσα τους;”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αναδόχου - Νονού (https://www.rimata-zois.gr/peri/anadochoy-nonoy)

<>

“Ο ήλιος ωφελείται από εμάς, ή εμείς ωφελούμαστε από τον ήλιο; Εμείς έχουμε ανάγκη από τον ήλιο. Έτσι ακριβώς και εμείς έχουμε ανάγκη από τον Θεό και όχι ο Θεός από εμάς.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανάγκης (https://www.rimata-zois.gr/peri/anagkis)

<>

“Ο άνθρωπος που τα έχει όλα και δεν του λείπει κάτι, γίνεται θηρίο.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανάγκης (https://www.rimata-zois.gr/peri/anagkis)

<>

“Ο ήλιος ωφελείται από εμάς, ή εμείς ωφελούμαστε από τον ήλιο; Εμείς έχουμε ανάγκη από τον ήλιο. Έτσι ακριβώς και εμείς έχουμε ανάγκη από τον Θεό και όχι ο Θεός από εμάς.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανάγκης (https://www.rimata-zois.gr/peri/anagkis)

Είναι πολύ αστείο, να καταπιάνονται οι Χριστιανοί με τους αιρετικούς, για να τους μεταπείσουν και να μετανοήσουν. 

Οι άνθρωποι αυτοί κοροϊδεύουνται από τον διάβολο και αγνούν, ότι ο διάβολος είναι μέσα στους αιρετικούς και δεν τους αφήνει να μετανοήσουν. 

Γι' αυτό όταν μιλάμε με κάποιον αιρετικό, δεν μιλάμε με κάποιον πλανεμένο και άπιστο, αλλά μιλάμε με τον ίδιο τον διάβολο! 

Όλες οι αιρέσεις είναι κατασκεύασματα του σατανά..

Αίρεση είναι η κακόδοξη και η διεφθαρμένη γνώμη πεπλανημένου ανθρώπου στα θέματα της πίστεως.

Η επικοινωνία και η συναναστροφή με αιρετικούς, θεωρείται πνευματική πορνεία!.

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

 

<>

Όπως το σώμα τρέφεται με την υλική τροφή, έτσι και το πνεύμα, η ψυχή πρέπει να τρέφεται με πνευματική τροφή τη Θεία Κοινωνία.

Ή Θεία Κοινωνία αλλάζει την φύση του ανθρώπου και παρέχει στον άνθρωπο αγιασμό, ειρήνη, μακαριότητα. 

Και άν πολλοί Χριστιανοί δεν έχουν προχωρήσει ή δεν μπορούν να προχωρήσουν στα πνευματικά, είναι διότι τους λείπει η συνεχής – τακτική Θεία Κοινωνία.

Είπε ο Κύριος: «Χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ιω. ιε΄ 5).

Μόνο ο Χριστός αλλάζει τους ανθρώπους.

Ο άνθρωπος βάζοντας, δια της Θείας Κοινωνίας, μέσα του τον Χριστό, που είναι το Φως, φωτίζεται ο νους του, 

αποκτά θεία γνώση και βλέπει τα πράγματα καθαρά, στη σωστή τους διάσταση 

και μπορεί έτσι να διακρίνει τις παγίδες του διαβόλου, που πριν δεν είχε ιδέα γι’ αυτές..

Γι’ αυτό ένα πράγμα φοβάται ο διάβολος μέσα στην Εκκλησία από τον πιστό: Να μην Κοινωνήσει!.

Γιατί θέλει τους ανθρώπους κουτάβια. Τους θέλει πνευματικά τυφλούς.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Οι άνθρωποι που ενδιαφέρονται μόνο για το σώμα τους και καθόλου για την ψυχή τους, ομοιάζουν με εκείνον, που φορτώνει την καρότσα του αυτοκινήτου τους, μόνο στην μία πλευρά. Μια μέρα θα τουμπάρουν..

Αυτά που θέλει το σώμα, δεν τα θέλει η ψυχή μας και αυτά που θέλει η ψυχή μας, δεν τα θέλει το σώμα μας. Οι επιθυμίες της σαρκός, είναι αντίθετες με τις ανάγκες του πνεύματος. Η ψυχή στον άνθρωπο, πρέπει να έχει το ρόλο του αναβάτη και το σώμα, πρέπει να έχει το ρόλο του υποζυγίου..

Εκείνοι που κατόρθωσαν να κυβερνούν και να ελέγχουν την σάρκα τους, εκείνοι είναι κυρίως οι τηρητές των εντολών του Θεού.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Ο διά­βο­λος δεν φο­βά­ται το σταυ­ρό αυτό καθ΄αυτό, όταν γί­νε­ται από τα χέ­ρια εκεί­νου, που δεν έχει ορ­γα­νι­κή σχέ­ση με το Χρι­στό. 

Όταν όμως ο άν­θρω­πος έχει σχέ­ση με το Χρι­στό και πι­στεύ­ει αυτό που κά­νει, τότε το σχή­μα αυτό αξιο­ποιεί­ται και ο σα­τα­νάς φρίτ­τει και φεύ­γει. 

Ο σταυ­ρός λοι­πόν εί­ναι ένα πνευ­μα­τι­κό όπλο, που μόνο όταν αξιο­ποι­η­θεί, απο­τε­λεί όπλο απο­τε­λε­σμα­τι­κό κατά του δια­βό­λου. 

Δυ­στυ­χώς, οι πε­ρισ­σό­τε­ροι άν­θρω­ποι, δεν γνω­ρί­ζουν τη δύ­να­μη του σταυ­ρού, γι΄αυτό κά­νουν ένα σταυ­ρό, που μόνο σταυ­ρός δεν εί­ναι. 

Κι­νούν τα χέ­ρια τους, λες και ανα­κα­τεύ­ουν τον αέρα ή σαν να δέρ­νουν τον αέρα. 

Κά­νουν ένα σταυ­ρό ανά­πο­δο, ένα σύμ­πλεγ­μα, ένα ορ­νι­θο­σκά­λι­σμα! 

Εί­ναι με­γά­λη βλα­σφη­μία αυτό το πράγ­μα! 

Από τους 1000 που κά­νουν το σταυ­ρό τους στην Εκ­κλη­σία, μόνο οι 2 τον κά­νουν σω­στά. 

Όπως σε ένα έγ­γρα­φο, όταν δεν απο­τυ­πώ­νε­ται σω­στά η σφρα­γί­δα, το έγ­γρα­φο δεν έχει ισχύ, έτσι και ο σταυ­ρός που κά­νου­με λά­θος, δεν εί­ναι σταυ­ρός. 

Πρέ­πει να γί­νε­ται σω­στά! Μέ­τω­πο, κοι­λία και στις 2 ωμο­πλά­τες. 

Ο σταυ­ρός που κά­νου­με, συμ­βο­λί­ζει και την δική μας σταύ­ρω­ση, τη σταύ­ρω­ση των πα­θών και του θε­λή­μα­τός μας. 

Οι άν­θρω­ποι, έχον­τας άγνοια επί του θέ­μα­τος, κά­νουν έναν τυ­πι­κό σταυ­ρό...

Αυ­τοί που τρώ­νε, χω­ρίς να κά­νουν το σταυ­ρό τους, θα τους κρί­νει η κότα. 

Η κότα θα εί­ναι μάρ­τυ­ρας κα­τη­γο­ρί­ας γι΄αυ­τούς, η οποία πί­νει νερό και κοι­τά­ζει το Θεό. 

Αυ­τοί που δεν κά­νουν το σταυ­ρό τους, νο­μί­ζουν ότι τα δι­καιούν­ται όλα αυτά τα αγα­θά..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Αίρεση είναι η διαστροφή του Θείου Νόμου και των Θείων Γραφών. 

Αιρετικός σημαίνει, ότι βρίσκομαι έξω από την Εκκλησία του Χριστού..

Έναν αιρετικό άνθρωπο ο διάβολος δεν τον πειράζει. 

Δεν τον βάζει επιθυμία χρήματος, γυναίκας, κόσμου κ.ά. για να φαίνεται ''άγιος'' στα μάτια του κόσμου, ώστε να μπορεί να πλανέσει, όσο το δυνατόν περισσότερους στην αίρεση του. 

Έτσι ακούς πολλούς αιρετικούς να λένε, ότι από τη στιγμή που μπήκαν σε μια αίρεση, μπόρεσαν να κόψουν κάποια πάθη τους π.χ. χαρτοπαιξία, κάπνισμα, πορνεία κ.ά. 

Εμ, έτσι είναι. 

Γίνανε αιρετικοί και δεν τους πολεμάει άλλο ο διάβολος με τα πάθη τους. 

Γιατί άμα είσαι αιρετικός, δεν είναι ανάγκη να είσαι για παράδειγμα και πόρνος, αφού η αίρεση αρκεί να σε κολάσει. 

Και εμφανίζεται αυτός στον κόσμο ως άγγελος, ως αρνάκι, 

ενώ στην ουσία είναι ένας αρνητής της πίστεως και του Χριστού και είναι από τώρα κολασμένος..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Κάποτε, πήγε κάποιος στην αγορά μιας πόλης για να αγοράσει δούλους. Ανάμεσα σε αυτούς που αγόρασε, ήταν και ένας γεροδεμένος. Αυτόν τον δούλο τον αγόρασε σε μια αστρονομική τιμή, χωρίς να κάνει καθόλου παζάρια.

Το αφεντικό είπε στους δούλους του να ετοιμαστούν και σε λίγο θα πηγαίνανε στην φάρμα για να πιάσουν δουλειά.

Όταν έφτασε η στιγμή να αναχωρήσουν, είδε τους δούλους του να αστειεύονται μεταξύ τους, εκτός από τον γεροδεμένο δούλο. 

Αυτός καθόταν σιωπηλός και κατηφής σε μια γωνία.

– Τί έχεις και είσαι έτσι; τον ρώτησε το αφεντικό. Σε απασχολεί κάτι;

Και ο δούλος του απάντησε:

– Άκουσα το αστρονομικό ποσό που έδωσες, για να με αγοράσεις και μάλιστα χωρίς παζάρια. Φαντάζομαι τί δουλειά με περιμένει, για να κάνεις απόσβεση του ποσού αυτού! Λοιπόν τί κέφι να έχω;

Και του λέει το αφεντικό:

– Δεν σε αγόρασα, για να σε έχω δούλο. Σε αγόρασα για να σε ελευθερώσω! Πήγαινε, είσαι ελεύθερος!

Ο δούλος τα ‘χασε… 

Και τότε πέφτει στα πόδια του αφεντικού του και του λέει:

– Θα σου είμαι πάντα ευγνώμων γι΄αυτό το πράγμα. Θα σου είμαι πάντοτε δούλος!

Αυτός είναι ο Χριστός! Έδωσε το Αίμα του για να μας εξαγοράσει από την κόλαση του σατανά και να μας ελευθερώσει. 

Δεν πρέπει λοιπόν να είμαστε πάντοτε ευγνώμονες στον Κύριο; Δεν πρέπει να είμαστε πάντοτε (θεληματικά) δούλοι του;

Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος μέχρι του σημείου να εκλέξει, ή τον διάβολο ή τον Χριστό. 

Και έτσι, είτε δουλώνεται στον τύραννο διάβολο και γίνεται σκλαβωμένος δούλος, είτε στον ελευθερωτή Χριστό και γίνεται ελεύθερος δούλος.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †

 

<>

Μεγάλη ευλογία είναι όσες φτιάχνουν πρόσφορα για την Εκκλησία!

Το πρόσφορο της Θείας Λειτουργίας, από το οποίο θα βγει ο Χριστός και θα γίνει το Σώμα του Χριστού, για τη Θεία Κοινωνία, πρέπει να γίνεται στο σπίτι από κάποια νοικοκυρά και να είναι σιταρένιο.

Τολμώ να πώ, ότι ποτέ να μην πάτε να πάρετε προσφορά από το φούρνο. Ένα πράγμα απεριποίητο, μια φούσκα, με μια τυπική σφραγίδα. Μπορεί να γίνει αυτό το Σώμα του Χριστού; Είναι ασέβεια!

Σε μια Θεία Λειτουργία χρειάζονται τουλάχιστον 2 πρόσφορα. 

Όταν φτιάχνεις πρόσφορο, φτιάχνεις την Παναγία, που θα γεννήσει το Χριστό. 

Η γυναίκα που ζυμώνει το πρόσφορο, υπέχει θέση της Αγίας Άννας, γιατί πηγαίνοντας το πρόσφορο στην Εκκλησία, είναι σαν να πηγαίνεις την Παναγία στην Εκκλησία, για να γεννήσει το Χριστό. 

Είναι πολύ μεγάλη τιμή λοιπόν, η νοικοκυρά να ζυμώνει και να φτιάχνει πρόσφορο.

Το πρόσφορο να το πηγαίνετε από την προηγούμενη μέρα στην Εκκλησία, για να φυλαχτεί στα Άγια των Αγίων.

Δυστυχώς οι σημερινές γυναίκες, αντί να καταδεχτούν, να ζυμώσουν και να πάνε ένα πρόσφορο στην Εκκλησία, βάφουν τα νύχια τους. 

Κολακεύονται σήμερα οι νοικοκυρές, ότι είναι χρυσοχέρες, αφού φτιάχνουν παντός τύπου φαγητού, φτιάχνουν γλυκά, φτιάχνουν παγωτά, φτιάχνουν όλες τις "διαβολιές" της κοιλιάς. 

Όμως δεν μπορούν και δεν ξέρουν να φτιάξουν ένα πρόσφορο. Τους απαγορεύει ο διάβολος να το φτιάξουν.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Λέγεται ότι κάποιος νέος θέλησε να μονάσει κοντά στο κελλί ενός γέροντα και του υποτακτικού του. Οι ευρισκόμενοι γύρω μοναχοί προθυμοποιήθηκαν να τον φροντίσουν στις ανάγκες του με τρόφιμα κτλ.

“Ο γέροντας, όταν είδε την περιποίηση, ζήλεψε“ αγανακτώντας ότι σε αυτόν ουδέποτε έδειξε κανείς τέτοιο ενδιαφέρον, και έστειλε τον υποτακτικό του να του πει να εγκαταλείψει το κελλί διότι του χρειαζόταν (ήταν ιδιοκτησία του γέροντα).

“Ο υποτακτικός του λυπήθηκε να πει σε αυτόν τέτοιο σκληρό λόγο,“ και δικαιολόγησε την εκεί παρουσία του ότι ο γέροντάς του τον έστειλε να μάθει για την υγεία του (διότι τον καιρό εκείνο ήταν άρρωστος).

Όταν επέστρεψε αυτός, σε ερώτηση του γέροντά του, απάντησε ότι διαβίβασε την παραγγελία του.

Ο γέροντας, όταν σε λίγες μέρας πληροφορήθηκε ότι ο νέος εκείνος ήταν ακόμη εκεί, έστειλε και πάλι τον υποτακτικό του με την εντολή, με αυστηρότερο ύφος να του υπενθυμίσει ότι έπρεπε ήδη να είχε εγκαταλείψει το κελλί.

Και πάλι ο υποτακτικός δεν θέλησε να τον λυπήσει, και αντί για σκληρότητα έδειξε σε αυτόν ενδιαφέρον και αγάπη, ρωτώντας εκ μέρους του γέροντά του για την υγεία του. Εκείνος απάντησε ότι δι’ ευχών του πάει σε ανάρρωση.

Όταν και πάλι ο γέροντας στη λειτουργία της Κυριακής πληροφορήθηκε ότι αυτός είναι ακόμη εκεί, αυτή τη φορά θέλησε να πάει ο ίδιος προς αυτόν ώστε ευθύς να τον εξαναγκάσει να εγκαταλείψει τον τόπο εκείνο.

Ο υποτακτικός του γέροντα πληροφορήθηκε την απόφασή του και έτρεξε πρώτος και φθάνοντας εκεί λέει: 

«Ο γέροντάς μου δεν σε είδε σήμερα στην ακολουθία και ανησύχησε και έρχεται ο ίδιος να πληροφορηθεί για την υγεία σου».

Αυτός τότε συγκινημένος σηκώθηκε από το κρεβάτι του για να προϋπαντήσει τον αγαθό γέροντα, και πέφτοντας στα πόδια του είπε: 

«Είμαι ανάξιος, γέροντα, να έλθεις προς εμένα, εγώ έπρεπε να έλθω σε σένα, για να σε ευχαριστήσω για όσα καλά μου έκανες».

Ο γέροντας απόρησε για τη συμπεριφορά του, και αφού τον καθησύχασε, επέστρεψε στο κελλί του.

Εκεί κάλεσε τον υποτακτικό του και τον ρώτησε απορώντας, 

πώς σε τόσο λίγο χρόνο έφθασε αυτός σε τόση τελειότητα• και θέλοντας να βεβαιωθεί, τον ρώτησε αν είχε μεταβιβάσει επακριβώς ό,τι αυτός του είπε.

Αυτός με φόβο και με τον πρέποντα σεβασμό του εξομολογήθηκε την αλήθεια.

Δάκρυσε τότε ο γέροντας και του είπε: 

«Παιδί μου, από αυτή τη στιγμή εσύ είσαι ο γέροντάς μου και εγώ ο υποτακτικός σου»..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Υπάρχουν «Ευαγγελικοί» που κατηγορούν τούς Ιερωμένους για το βαρύτιμο των στολών των. Και εξ αιτίας αυτού παραμένουν μακράν της Εκκλησίας και του Αγιασμού πολλοί εξ ημών.

Στο σημείο αυτό κάνουμε διάκριση της στολής του Κλήρου εν το Εκκλησία και της στολής έξω της Εκκλησίας.

Όπως λέγουν οι άγιοι ημών Πατέρες υπάρχει λόγος όπου ενδύονται κατ' εξοχήν οι Αρχιερείς τόσον μεγαλοπρεπώς εις την Εκκλησίαν.

Λέγει π.χ. ο Μ. Βασίλειος «Χρήσιμον και το της εσθήτος ιδίωμα, προκηρυττούσης έκαστον και προδιαμαρτυρομένης το επάγγελμα της κατά Θεόν ζωής, ώστε ακόλουθον και την πράξιν παρά των τυγχανόντων ημίν απαιτείσθαι ου γαρ ομοίως το απρεπές και άσχημον εν τοις τυχούσι και εν τοις μεγάλα υπισχουμένοις διαφαίνεται» 

και πάλιν 

«Ως ουν εστί τι στρατιώτου ίδιον εν τω ενδύματι και άλλο του συγκλητικού, και άλλο άλλου, αφ' ων εικάζεται αυτών ως επί το πλείστον, τα αξιώματα, ούτως είναι τινά και χριστιανού ιδιότητα και από της εσθήτος το ευπρεπές και ακόλουθον σώζουσαν την από του Αποστόλου παραδιδομένην κοσμιότητα...» (Ερωτ. κβ')..

Εκ των λόγων αυτών του θείου Πατρός αποδεικνύεται, ότι υπάρχει λόγος της ιερατικής μεγαλοπρεπούς ενδυμασίας, 

διότι κηρύττει και δια της στολής του ακόμη ο Αρχιερεύς, η ζώσα αύτη εικόνα του Κυρίου.

Το μεγαλοπρεπές της στολής των Αρχιερέων υπάρχει από της πρώτης Εκκλησίας, δεν είναι των αιώνων μας. 

Εις τον πρώτον μόλις αιώνα επί Επισκόπου Ταυρομενίας Αγίου Παγκρατίου διαβάζομεν τα έξης: 

«Όταν μετέβη ο ηγεμών εις συνάντησιν του Παγκρατίου εύρεν αυτόν ενδεδυμένον την ιερατικήν στολήν επί θρόνου καθιζόμενον, και έχοντα προ αυτού την εικόνα του Χριστού και τον Σταυρόν. 

Ιδών τότε αυτόν εν τοσαύτη δόξη, έπεσε επί πρόσωπον και τον επροσκύνησε, διότι είδε φως θείον, όπερ περιεκύκλωνε τον Άγιον. Ο δε Άγιος ήγειρεν αυτόν, και ησπάσατο. 

Εγερθείς δε ο ηγεμών, έντρομος, ανέκραξε: Μέγας ο Θεός των Χριστιανών! Πιστεύω εις Σε, Ιησού Χριστέ, Θεέ αληθέστατε.

Τότε ο Άγιος ηυλόγησε αυτόν σταυροειδώς και επρόσταξε να καθίση πλησίον του. Ο δε ηγεμών έλεγε: Πώς να σε πλησιάσω αφ ου βλέπω την φλόγα περικυκλουσάν σε; Εννοήσας τότε ο Άγιος, ότι το φως τούτο ήτο η χάρις του Αγίου Πνεύματος δια την ιεράν στολήν, ην ενεδύετο, προστάξας να εξέλθουν άπαντες και μετ' ολίγον να επιστρέψουν, εξεδύθη τα ιερά ιμάτια. Τότε ο Βονιφάτιος δεν έβλεπεν πλέον το φως. Όθεν εκάθησε πλησίον του Αγίου Παγκρατίου και ήκουσε τους σωτηρίους λόγους αυτού» (βλ. Μ. Συναξ. Θ' Ιουλίου σελ. 142).

Ώστε δεν είναι αμαρτία όταν βλέπομεν χρυσοποίκιλτον τον Αρχιερέα εις την Εκκλησίαν, διότι εικονίζει τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστον. 

Δια δε την στολήν έξω της Εκκλησίας είναι υπόθεσις ενός εκάστου. 

Ο Μ. Βασίλειος, όστις έξω της Εκκλησίας 

εκυκλοφορούσε με απλούν τετριμμένον ράσον, 

εντός της Εκκλησίας ήτο μεγαλοπρεπής. 

Έλεγε δε χαρακτηριστικά «Τώρα ενδύεται Χριστός, ο Βασίλειος»..

Ένας φωτισμένος γέροντας προσεγγίζει το θέμα αυτό ως εξής: Όπως εμείς, όσο φτωχοί κι αν είμαστε, έχουμε κι ένα καλύτερο σερβίτσιο για κάποιο ξένο, 

το ίδιο και περισσότερο πρέπει να φρονούμε και να πράττουμε για το σπίτι του Θεού, το Ναό Του. 

Διότι είναι άσχημο να βάζουμε σε κατώτερη θέση το Θεό από τον συνάνθρωπο μας. 

Πρέπει, λοιπόν, να προσφέρουμε ό,τι καλύτερο έχουμε για το Θεό και να μην είναι η προσφορά μας δευτέρας διαλογής, όπως του Κάιν..

Δημήτριος Παναγόπουλος ιεροκ.

 

<>

“Ο νονός, ο πνευματικός πατέρας, ο ανάδοχος (αναλαμβάνει την ομολογία πίστεως εκ μέρους του μωρού), είναι ανώτερος σε συγγένεια, από τον φυσικό πατέρα. Και το παιδί θα πρέπει να αισθάνεται μεγαλύτερη ευγνωμοσύνη σε αυτόν που τον αναγέννησε, που του έδωσε την ομολογία για αιώνια και αθάνατο ζωή, παρά σε εκείνον που τον έφερε στη ζωή. Όσο διαφέρει η ψυχή από το σώμα, τόσο διαφέρει ο νονός από τον φυσικό πατέρα.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αναδόχου - Νονού (https://www.rimata-zois.gr/peri/anadochoy-nonoy)

<>

Ας υποθέσουμε, ότι μετά από μια κοπιαστική μέρα, επιστρέφει ο χωρικός το βράδυ με τα παιδιά του στο σπίτι. Μαζί του επιστρέφουν τα βόδια του, το γουρούνι του, τα πρόβατά του και ο σκύλος του. Έρχεται λοιπόν ο χωρικός και ανοίγει την αυλόπορτα του σπιτιού του. Τότε θα δεις το εξής θέαμα: Το βόδια να πάνε στο παχνί τους, το γουρούνι να πηγαίνει μόνο του στις λάσπες, τα πρόβατα να πάνε στο μέρος τους, αλλά μόνο τα παιδιά του χωρικού να πάνε μαζί του στο σπίτι.

Έτσι ακριβώς θα συμβεί κατά την Δευτέρα Παρουσία: ο καθένας μας θα πάει στη θέση του, άλλος στην κόλαση και άλλος στον Παράδεισο, διότι εκεί δεν χωράνε ψέματα. Δεν μας πει ο Θεός: ''πορεύεστε για το πυρ το εξώτερο'', αλλά μόνοι μας θα τραβήξουμε για την κόλαση και θα πούμε:

- Αγαθός είσαι Κύριε! Δίκαια τιμωρούμαι και είμαι για εδώ!

Καλέστε μια φορά τον καρβουνιάρη, να σας φέρει κάρβουνα σε ένα τσουβάλι. Όταν τα φέρει και του πείτε:

- Καθίστε στο σαλονάκι μας, να σας κεράσουμε ένα καφέ.

Θα τον δείτε να τραβιέται μόνος του, να μην καθίσει, διότι είναι καθαρά. Νιώθει και παραδέχεται την βρωμιά του και δεν κάθεται. Έτσι θα συμβεί και με τους ανθρώπους, που είναι θα ''λερωμένοι'' από την αμαρτία. Θα δουν τον Παράδεισο καθαρό και δεν θα καθίσουν εκεί, γιατί θα έχουν λερωμένη την συνείδησή τους από την βρωμιά της αμαρτίας και μόνοι τους θα πάνε στην βρωμιά της κολάσεως.

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Η προσευχή είναι ένα Πνευματικό όπλο, με το οποίο ο άνθρωπος, λύνει όλα τα προβλήματά του. Η προσευχή είναι το αντικλείδι για όλες τις κλειδαριές του κόσμου, όλων των δυσκολιών του βίου μας. Ο άνθρωπος που πιστεύει σωστά, κατεβάζει με την προσευχή τον Ουρανό στη γη και είναι ο Θεός στη διάθεσή του. Η προσευχή είναι το οξυγόνο της ψυχής και ο άνθρωπος που δεν προσεύχεται  είναι φυματικός κατά το πνεύμα και είναι ουσιαστικά νεκρός.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Οι άνθρωποι που βοηθούν το έργο του Θεού, με το να φέρνουν διαφωτίζοντας-νουθετώντας ανθρώπους στο δρόμο του Θεού, 

ο Θεός θα τους κατατάξει σε ειδική θέση μέσα στον παράδεισο, γιατί κατά κάποιο τρόπο βοηθούν το Θεό στο έργο Του, 

ώστε να σωθούν, όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι.

Αυτός που οδηγεί ανθρώπους, έστω και ενός, στο δρόμο του Θεού, καλύπτει πλήθος αμαρτιών. 

Έλεγε ο σοφός Σολομώντας: Σοφός είναι εκείνος που σώζει ψυχές ανθρώπων, εφόσον πρώτα τακτοποίησε την δική του ψυχή.

Είμαστε υποχρεωμένοι:

α) να αποφεύγουμε το κακό

β) να πράττουμε το καλό και

γ) να έχουμε ταπεινό φρόνημα..

Είδα το παιδί μου τον Νεκτάριο 5 ετών να κρατάει το μολύβι του σε θέση τσιγάρου. 

Του λέω:

– Γιατί κρατάς το μολύβι έτσι και δεν το κρατάς έτσι όπως σε είπε ο Γέροντας;

– Γιατί; μου λέει.

– Διότι έτσι παιδί μου κρατούν το τσιγάρο και δεν είναι καλό.

– Α μου λέει ο π. Νικόλαος κάπνιζε. Πώς δεν είναι καλό;

Τί να έλεγα στο παιδί; Ως Χριστιανοί είμαστε υποχρεωμένοι να προσέχουμε τη ζωή μας γιατί οι άλλοι βλέπουν τη ζωή και το παράδειγμά μας.

Είδα χθες στο σταθμό που ταξίδευα για την Πάτρα, ένα σύνθημα που ήταν γραμμένο και έλεγε:

“Ένας Χριστιανός περισσότερον, ένας διάβολος ολιγότερον”.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

<>

Βρέθηκα μια μέρα για μια δουλειά, σε μια γυναικολογική κλινική. Εκεί ήταν μία γυναίκα που χαροπάλευε, αφού είχε κάνει έκτρωση και είχε μη αναμενόμενες αιμορραγίες.

Καθώς λοιπόν εγώ περνούσα από τον διάδρομο, για άλλη εργασία που είχα, με αντιλήφθηκε και με φώναξε.

Εγώ την άκουσα και γύρισα να τη δω. Και βλέπω μια κατάσταση... ένα χάλι... Με λέει:

- Προσευχήσου για μένα, εσύ που έχεις στον Θεό παρρησία.

- Τι να Του πω; Να φέρει άγγελο να βοηθήσει; Πού; Εδώ στο μακελειό; Τι να σε κάνει εσένα ο Θεός και πώς να σε βοηθήσει, όταν εσύ θεληματικά κάνεις αυτά τα πράγματα; Είναι δεμένα τα χέρια του Θεού... Δεν μπορούμε να Τον κοροϊδεύουμε.

- Μα είναι καλός ο Θεός! με είπε, παραπονούμενη.

- Καλός είναι, αλλά είναι και δίκαιος...

Ούτε τα πιο άγρια θηρία δε σκοτώνουν τα παιδιά τους. Και όμως οι γυναίκες που φοβούνται τις κατσαρίδες και τα ποντίκια, δεν φοβούνται να σκοτώσουν τα παιδιά τους, κάνοντας έκτρωση!

Στην Ιταλία υπάρχει εταιρία, που αγοράζει τα έμβρυα που αποβάλλονται από τις εκτρώσεις και τα χρησιμοποιούν για καλλυντικά γυναικών.

Είμαστε πιο άγριοι από τα θηρία!...

Αείμνηστος ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος+

<>

Όταν πήγα να εφαρμόσω το «αγαπήστε τον εχθρό σας», ομολογώ ότι δεν μπόρεσα να το εφαρμόσω. 

Μου ήταν αδύνατο και ας έλεγε το Ευαγγέλιο αυτήν την εντολή. Βέβαια το Ευαγγέλιο δεν λέει ψέματα και δεν δίνει προτροπές, που δεν είναι πραγματοποιήσιμες.

Είναι βλασφημία να λέμε, ότι ο Χριστός είπε πράγματα, που δεν είναι κατορθωτά. 

Βέβαια δεν είναι κατορθωτά, αν ο άνθρωπος τα εφαρμόσει με τις δικές του δυνάμεις, αλλά γίνονται κατορθωτά με τη βοήθεια του Χριστού. 

Εξάλλου μας είπε ο Χριστός: «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν», δηλαδή χωρίς Εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα.

Και έλεγα στο Θεό: 

«Θεέ μου, δεν μπορώ να εφαρμόσω αυτήν την εντολή», 

και ξέρετε τι απάντηση με έδωσε ο Θεός; 

«Εσύ θέλεις;» 

Αυτό με ρώτησε ο Θεός, και η απάντησή Του, ομολογώ, ότι με κόλλησε στον τοίχο. 

Διότι το θέμα, δεν ήταν μόνο ότι δεν μπορούσα, αλλά και το ότι δεν ήθελα να αγαπήσω. 

Αισθανόμουν μίσος, αυτό ήταν το μυστικό.

Και ο Χριστός δεν μας ρωτάει αν μπορούμε, αλλά αν θέλουμε. 

Άρα η ευθύνη μας έγκειται, στο ότι δεν θέλουμε να αγαπήσουμε τους εχθρούς μας και όχι ότι δεν μπορούμε να τους αγαπήσουμε.

Το να μπορέσουμε ο Θεός θα μας βοηθήσει, το να θέλουμε, εμείς θα συμβάλλουμε. 

Και όταν εμείς θελήσουμε, ο Χριστός θα μας δώσει τρόπο τινά τέτοια φώτιση, που θα βλέπουμε τον άνθρωπο, που μας έκανε κακό, και αντί να τον μισούμε, θα τον λυπούμαστε και θα αισθανόμαστε οίκτο γι’ αυτόν. 

Θα μας φορέσει ο Χριστός ειδικά γυαλιά δικά του, από το «κατάστημά» Του και θα μπορέσουμε έτσι να έχουμε σπλάχνα οικτιρμών για τους εχθρούς μας.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

<>

Κάποιος Αμερικανός, είχε πάει στο μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου στην Αριζόνα με την παρέα του. Σε κάποια στιγμή εμφανίζεται ο γέροντας Εφραίμ να βγαίνει από το κελί όπου εξομολογεί τον κόσμο και να ρωτάει τον νεαρό Αμερικανό:

– Έχεις παιδί μου καλό κινητό, μοντέρνο, σύγχρονο;

– Γιατί ρωτάτε γέροντα, είπε με απορία ο νεαρός.

– Να θέλω να πάρεις τηλέφωνο στο Άγιο Όρος σε μια μονή, για να μιλήσω εκεί με ένα μοναστήρι, του απάντησε ο γέροντας.

Ο γέροντας έδωσε τον αριθμό της μονής και είπε στον νεαρό:

– Παιδί μου, πάρε τηλέφωνο σε μία ώρα περίπου και μόλις βγάλεις γραμμή, να μου δώσεις το τηλέφωνο, για να μιλήσω.

Πράγματι ο νεαρός μετά από μία ώρα πήρε τηλέφωνο στην μονή του Αγίου Όρους και στα Αμερικάνικα είπε στον μοναχό που σήκωσε το τηλέφωνο, ότι ο γέροντας Εφραίμ από την Αριζόνα ήθελε να τους μιλήσει. Καθώς τα έλεγε αυτά ο νεαρός Αμερικανός κατευθυνόταν στο κελί του γέροντα Εφραίμ, που εξομολογούσε, για να του δώσει το τηλέφωνο.

Ο μοναχός από το Άγιο Όρος παραξενεύτηκε από το τηλέφωνο και είπε στον νεαρό, ότι ο γέροντας Εφραίμ βρίσκεται στην μονή τους και μάλιστα ήθελε εκείνος, να του μιλήσει! Κόκκαλο ο νεαρός Αμερικανός!

Και ακούει από την άλλη γραμμή να του μιλάει ο γέροντας Εφραίμ και να του λέει:

– Έλα παιδί μου Τζον (έτσι έλεγαν τον νεαρό), γι’ αυτό σε είπα να πάρεις τηλέφωνο, για να μπορέσουμε να μιλήσουμε! Εγώ από το Άγιο Όρος και εσύ από την Αριζόνα! Για να δεις τι εστί Ορθοδοξία και τι είναι Χάρις Αγίου Πνεύματος! Θα τα πούμε σύντομα Τζον!.

Αυτά του είπε ο γέροντας και έκλεισε το τηλέφωνο.

Ο νεαρός Τζον συγκλονίστηκε! Έμεινε στήλη άλατος! Μόλις λίγο συνήλθε από το σοκ, πήγε και άνοιξε την πόρτα του εξομολογητηρίου και είδε ότι ο γέροντας Εφραίμ δεν ήταν μέσα….

Μετά πήγε στην παρέα του και άρχισε να εξιστορεί το βίωμά του στους φίλους του. Και όταν τελείωσε την διήγηση, βγαίνει από την πόρτα του εξομολογητηρίου ο γέροντας Εφραίμ και του λέει:

– Τζον έλα να σε δω!

– ……..

Αυτό το γεγονός έγινε η αιτία ο νεαρός να παρατήσει τα εγκόσμια και να γίνει μοναχός στο μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου!.

 

<>

Κάποτε μία σύζυγος, κήδεψε τον άνδρα της. Ο σύζυγός της, την άφησε πολλές εκκρεμότητες και χρέη, με αποτέλεσμα μερικές μέρες αργότερα, ο δικηγόρος της, την ενημέρωσε σχετικά.

“Προσέξτε, την είπε, διότι η υπόθεσή σας δεν είναι τόσο ρόδινη. Και αν δεν τακτοποιήσετε τα χρέη σας, μπορεί να γλυτώσετε την φυλακή, αλλά δεν μπορεί, να γλυτώσετε την κατάσχεση του σπιτιού σας και θα βρεθείτε έξω στους δρόμους οπωσδήποτε. Όταν ηρεμήσετε από την απώλεια του ανδρός σας, ελάτε από το γραφείο μου, για να δούμε τι είδους ρύθμιση μπορούμε να κάνουμε.”

Όμως η χήρα, αδιαφόρησε για την ρύθμιση αυτήν, δεν πέρασε από το γραφείο του δικηγόρου και έκανε τη ζωή της. Έτσι μία μέρα μετά από καιρό κατέφθασαν κλητήρες στο σπίτι. Σ΄ αυτήν την δύσκολη κατάσταση, αναγκάστηκε και πήγε στο γραφείο του δικηγόρου. Όμως δεν τον βρήκε, διότι ο δικηγόρος της, μετέφερε το γραφείο του, σε μία άλλη περιοχή. Έτσι έφθασε η υπόθεση στο δικαστήριο.

Εκεί βρέθηκε μπροστά σε μία έκπληξη: Βλέπει παραδόξως, ότι τη θέση του προέδρου, την κατείχε ο κάποτε δικηγόρος της! Ο δικηγόρος είχε προβιβαστεί και ήταν πιά πρόεδρος στο δικαστήριο. Όταν τον είδε, μέσα της έγινε μία πάλη. Αισθάνθηκε ναι μεν φόβο και ντροπή, αλλά και μία ελπίδα την διαπέρασε.

Έτσι πριν αρχίσει το δικαστήριο, τον πλησίασε για να τον μιλήσει. Και του λέει:

“Ξέρετε, είμαι η κυρία τάδε, που με είχατε πει να ρυθμίζαμε κάποια χρέη του ανδρός μου. Εγώ επιπόλαια χειρίστικα την υπόθεση και σήμερα ή φυλακίζομαι ή γίνεται κατάσχεση το σπίτι μου και θα βρεθώ στους δρόμους. Σας παρακαλώ βοηθείστε με!”

Και της λέει ο πρόεδρος: Είναι αλήθεια αυτό που λέτε, σας ενθυμούμαι. Γνωρίζετε ότι ήμουν συνήγοράς σας, όμως σήμερα είμαι δικαστής σας και θα αποδώσω δικαιοσύνη!

Αυτός είναι ο Χριστός! Και αλίμονο στον άνθρωπο που δεν αξιοποιήσει το έλεος του Θεού, στον κόσμο τούτο, δεν χρησιμοποιήσει το Χριστό συνήγορο στις αμαρτίες του, μέσω της εξομολογήσεως, διότι διαφορετικά, στον άλλο κόσμο θα τον κρίνει ανέλεα, αυστηρά και δίκαια. Δεν θα μας κρίνει ο Θεός με βάση το συναίσθημα, όπως κρίνουμε εμείς τα αγαπημένα μας πρόσωπα.

Δ. Παναγόπουλος)

<>

Πολ­λές φο­ρές επι­τρέ­πει ο Θεός να μας πι­κρά­νουν χω­ρίς να φταί­με διά­φο­ροι άν­θρω­ποι, προ­κει­μέ­νου να ξε­χρε­ώ­σου­με κά­ποια ”βε­ρε­σέ­δια” (αμαρ­τή­μα­τα) που οφεί­λα­με και μας δί­νει έτσι ο Θεός την ευ­και­ρία να ξε­χρε­ω­θού­με. 

Εί­ναι οι­κο­νο­μία Θεού, που βρί­σκον­ται ορι­σμέ­νοι άν­θρω­ποι και μας πι­κραί­νουν..

Όταν ένας ια­τρός προ­λέ­γει τον θά­να­το ενός ασθε­νούς, εί­ναι υπεύ­θυ­νος θα­νά­του ο ια­τρός και θα πε­θά­νει ο ασθε­νής, επει­δή το προ­λέ­γει ο ια­τρός ή διό­τι ο ασθε­νής όν­τας άρ­ρω­στος δεν έχει ελ­πί­δα ζωής και θα πε­θά­νει; 

Ή όταν προ­γνω­ρί­ζει κά­ποιος και προ­λέ­γει π.χ. το έγ­κλη­μα ενός αν­θρώ­που, εί­ναι υπεύ­θυ­νος ο προ­γνω­ρί­ζων ή ο μέλ­λων να δια­πρά­ξει το έγ­κλη­μα; Υπεύ­θυ­νος βέ­βαια εί­ναι ο κα­κούρ­γος και όχι ο προ­λέ­γων. 

Ακρι­βώς το ίδιο έκα­νε και ο Θεός στην πε­ρί­πτω­ση του Ιού­δα. 

Προ­εί­πε την προ­δο­σία του Ιού­δα, διό­τι σαν Θεός προ­εί­δε αυτή και υπεύ­θυ­νος για την προ­δο­σία του Χρι­στού ήταν απο­κλει­στι­κά ο Ιού­δας. 

Η Προ­φη­τεία δηλ. του Θεού, εξαρ­τά­ται από την προ­δο­σία του Ιού­δα και όχι η προ­δο­σία του Ιού­δα, από την Προ­φη­τεία του Θεού. 

Λέει χα­ρα­κτη­ρια­τι­κά ο Ιε­ρός Χρυ­σό­στο­μος: 

Δεν προ­φη­τεύ­τη­κε η προ­δο­σία του Ιού­δα, για να γί­νει προ­δό­της ο Ιού­δας, 

αλλά επει­δή επρό­κει­το να γί­νει προ­δό­της, προ­φη­τεύ­τη­κε η προ­δο­σία του.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Πράγματα που δεν μπορεί ο άνθρωπος να τα κάνει μόνος του, τον βοηθά ο Θεός. 

Πράγματα όμως που μπορεί μόνος του να τα κάνει, δεν τον βοηθά ο Θεός. 

Για παράδειγμα, ο Χριστός ανέστησε τον Λάζαρο, αλλά δεν του έλυσε και τα χέρια. Άφησε στους συγγενείς του Λαζάρου, να το κάνουν αυτό.

Για εκείνους που δεν πιστεύουν, ο Πανταχού Παρών Θεός, είναι πανταχού απών!

Όταν συμβουλεύεις και δεν πράττεις, κτίζεις με το ένα χέρι και γκρεμίζεις με το άλλο. 

Όταν όμως συμβουλεύεις αυτό, που ο ίδιος κάνεις (δηλαδή, με το παράδειγμά σου), τότε κτίζεις και με τα δυό σου χέρια!

Εάν στέκεστε μόνο στα χρόνια πολλά, πρέπει να ξέρετε ότι χωρίς την Ανάσταση του Χριστού, χρόνια πολλά δεν υπάρχουν!

Θα φάμε πολύ ξύλο εμείς οι Ορθόδοξοι, γιατί έχουμε την Αλήθεια και όχι μόνο δεν Την πιστεύουμε, αλλά Την πολεμάμε κιόλας με τον τρόπο ζωής που κάνουμε.

Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, παρά μόνο όταν μπει ο Χριστός μέσα τους!

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Κανένα άλλο έθνος πέρα του Ελληνικού, δεν αντιπροσωπεύτηκε στην κηδεία της Παναγίας, τιμής ένεκεν του ρόλου που θα παίξει το έθνος μας, μετά τον μεγάλο γενικό πόλεμο..

Θυμηθείτε τα λόγια μου: Μετά την τελευταία μεγάλη καταστροφή (Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος), θα χρησιμοποιηθούν οι Έλληνες, για να διαδώσουν το Ευαγγέλιο σε όλο τον κόσμο (οι Έλληνες μετανάστες είναι ήδη διασκορπισμένοι σε όλο τον κόσμο) και θα δείτε την αξία της Ορθοδοξίας, του Ελληνισμού και της Ελληνικής γλώσσας.

Διαβάστε το 66ο κεφάλαιο του Προφήτη Ησαϊα, ο οποίος γράφει αυτό που σας λέω τώρα.

Κατά την τελευταία αυτή εκκαθάριση, θα καθαριστούν μόνο τα ξερά και θα μείνουν μόνο τα χλωρά… τουλάχιστον στην Ελλάδα.

Όλοι θα καθαριστούν, θα πάνε στην θέση τους. 

Θα αδειάσει η πατρίδα μας από όλα τα φρούτα… μα κομμουνισμός λέγεται, μα αθεϊσμός λέγεται, μα, μα, μα… θα αδειάσει η πατρίδα μας και θα μείνουν καθαρόαιμοι Έλληνες, με γλώσσα Ελληνική, με ήθη και έθιμα Ελληνικά και με πίστη Ορθόδοξη.

Μεγάλη υπόθεση ο Ελληνικός λαός! 

Γι’ αυτό και στην κηδεία της Παναγίας παραβρέθηκαν, πέραν των Αποστόλων και 3 Έλληνες. 

Ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, 

ο Άγιος Ιερόθεος και 

ο Απόστολος Τιμόθεος.

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (✞ 13 Φεβρουαρίου 1982)

<>

Ο άνθρωπος που τον πιάνει το ”μάτι” είναι άοπλος, γιατί δεν έχει Χριστό πάνω του, δεν ζει την μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας μας.

Μοιάζει με έναν αδύναμο οργανισμό, που με την παραμικρή αφορμή αρρωσταίνει, γιατί δεν έχει τα ανάλογα αντισώματα.

Για να πιάσει το ”μάτι” σε κάποιον, θα πρέπει ο ίδιος να μην έχει τακτοποιήσει τα ζητήματα της ψυχής του. 

Αν όμως ο άνθρωπος τακτοποιεί την ψυχή του με την καθαρή εξομολόγηση, 

τότε και όλοι οι μάγοι του κόσμου να μαζευτούν, 

δεν μπορούν να τον κάνουν κακό..

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος +

<>

Άγιος Declan Επίσκοπος Ardmore της Ιρλανδίας (+5ος αιώνας)

24 Ιουλίου

Ο Άγιος Declan (Declan of Ardmore) είναι ένας από τους σημαντικότερους πρώιμους Ιρλανδούς αγίους, ο οποίος θεωρείται «προ-Πατρίκιος» ιεραπόστολος, καθώς κήρυξε τον Χριστιανισμό στη νότια Ιρλανδία πριν από την άφιξη του Αγίου Πατρικίου. Έζησε κατά πάσα πιθανότητα μεταξύ 4ου και 5ου αιώνα (περ. 350-450 μ.Χ.) και είναι ο προστάτης άγιος της φυλής Déisi στο Waterford. 

Γεννήθηκε σε ευγενή οικογένεια της φυλής Déisi (Desii) στο Munster της Ιρλανδίας. Σύμφωνα με την παράδοση, βαπτίστηκε από τον Άγιο Colman και εκπαιδεύτηκε πνευματικά, ταξιδεύοντας αργότερα στη Ρώμη για να χειροτονηθεί επίσκοπος.

Επέστρεψε στην Ιρλανδία γύρω στο 402 μ.Χ. και ίδρυσε το μοναστήρι του στο Ardmore (County Waterford), το οποίο αποτέλεσε ένα από τα πρώτα και σημαντικότερα κέντρα χριστιανικής διδασκαλίας στην Ιρλανδία, πιθανότατα πριν από το 416 μ.Χ..

Αν και η παράδοση τον θέλει να έχει ξεκινήσει το έργο του νωρίτερα, ο Declan συναντήθηκε με τον Άγιο Πατρίκιο, αναγνώρισε την αποστολή του και συνεργάστηκε μαζί του, καθιστώντας την Ardmore ένα κέντρο Χριστιανικής πίστης.

Σύμφωνα με την παράδοση, όταν ξέχασε την καμπάνα του στην Ουαλία, μια μεγάλη πέτρα (St. Declan's Stone) την μετέφερε θαυματουργά πάνω στα κύματα μέχρι τις ακτές του Ardmore. Η πέτρα αυτή, που βρίσκεται ακόμη στο Ardmore, θεωρείται θαυματουργή για θεραπείες πόνων στην πλάτη. 

Η διδασκαλία του επικεντρώθηκε στην ίδρυση μοναστικών κοινοτήτων, την εκπαίδευση των ντόπιων και τη μεταστροφή της φυλής Déisi στον Χριστιανισμό.

Ο Declan αντιπροσωπεύει την πρώιμη, "native" (γηγενή) ιρλανδική χριστιανική παράδοση, η οποία ενσωμάτωνε στοιχεία της κελτικής κουλτούρας πριν από την πλήρη επιβολή της Ρωμαϊκής εκκλησιαστικής διοίκησης.

Η διδασκαλία του τόνιζε την αγάπη προς τον Θεό, τη βοήθεια προς τον πλησίον, τη συνδρομή στους πενθούντες και τη νίκη του καλού έναντι του κακού.

Πέρα από το πνευματικό έργο, εισήγαγε νέες γεωργικές πρακτικές, όπως την καλλιέργεια της σίκαλης, βελτιώνοντας τη ζωή των ντόπιων.

Του αποδίδονται πολλά θαύματα, όπως η κατάπαυση επιδημιών μέσω προσευχής και νηστείας, καθώς και η θεραπεία ασθενών.

Το "St. Declan's Way", μια παλιά μοναστική διαδρομή από το Ardmore στο Cashel, συνδέει την ιεραποστολική του δράση με την πνευματική κληρονομιά της περιοχής. 

Η μνήμη του εορτάζεται στις 24 Ιουλίου.

<>

Οι άνθρωποι που ζούνε Χριστιανικά, είναι ”καρφί” στο μάτι των άλλων, που είναι ασεβείς και άπιστοι, διότι: 

α) η ζωή των Χριστιανών, ελέγχει την συνείδηση των απίστων και επειδή εκείνοι καίγονται και δεν αντέχουν τον έλεγχο, τους κάνουν πόλεμο, τους κοροϊδεύουν κ.λπ. και 

β) οι άπιστοι βρίσκονται υπό την επιρροή του σατανά, που τους υποκινεί να μισήσουν και να κάνουν κακό στους Χριστιανούς, για να τους ρίξουν και αυτούς στην αμαρτία. Θέλουν δηλαδή, το περιβάλλον τους να είναι σαν το δικό τους, ώστε να αναπαύονται…

Προσέξτε μην πέσετε στην παγίδα και υποσχεθείτε σε κάποιον που θέλετε να φέρετε στο δρόμο του Θεού, ότι ερχόμενος στον Χριστιανισμό θα του έρθουν τα πράγματα στη ζωή του ευνοϊκά και δεν θα έχει πειρασμούς και προβλήματα. 

Ο Θεός δεν υπόσχεται, ότι η ζωή του Χριστιανού στον κόσμο τούτο θα είναι παραδεισένια. 

Παράδεισο υπόσχεται στην άλλη ζωή…

Τρία πράγματα θα πεις τον άνθρωπο, που δεν γνωρίζει τον Θεό: α) θα του πεις γιατί ο Χριστός ήρθε στον κόσμο, για να γίνει άνθρωπος 

β) θα του πεις να προσεύχεται σωστά και να ζητάει την σωτηρία του από το Θεό και 

γ) θα του πεις τί πρόκειται να πάθει, από τότε που θα γίνει Χριστιανός...

Θέλεις να γίνεις Χριστιανός; 

Περίμενε ότι θα σε εμπαίξουν, θα σε λοιδορήσουν, θα σε σταυρώνουν με τα λόγια τους..

Και οι πρώτοι είρωνες που θα σε καρφώσουν, θα είναι οι δικοί σου άνθρωποι. 

Μπορεί να είναι ο πατέρας ή η μητέρα σου, μπορεί να είναι ο σύζυγος ή ο αδερφός σου..

Είναι μεγάλος ο αγώνας του Χριστιανού και θα φέρει έναν τέτοιο σταυρό. 

Γι’ αυτό ο Χριστιανός πρέπει να καλύπτεται πίσω από τον Χριστό, εάν θέλει να περάσει αυτό το κανάλι της προσωρινής ζωής..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

<>

Χτιζόταν στην Εκάλη ένα σπίτι από 2 άπιστους ανθρώπους. Και πετούσανε λίρες μέσα στα θεμέλια, στα τσιμέντα, να στερεωθεί το σπίτι στο χρυσό! Την τρίτη μέρα, πέθαναν και οι δύο! Δεν πρόλαβαν να το χτίσουν... και οι λίρες είναι μέσα στα τσιμέντα εκεί πέρα..... Γιατί; Γιατί δεν υπολόγισαν οι άνθρωποι, ότι υπάρχει και Άλλος από πάνω. Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι, που κάνουν Αγιασμό και θεμελιώνουν το σπίτι τους στην Πέτρα που λέγεται Χριστός!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Οι άνθρωποι αντικατέστησαν τον Πνευματικό με τον ψυχολόγο, γι’ αυτό και ο κόσμος δαιμονίστηκε.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ματαίως οι υπηρετούντες τα συμφέροντα του διαβόλου, επικαλούνται την Eυσπλαγχνία του Θεού.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Εμείς προσπαθούμε με τον δικό μας τρόπο να ευχαριστήσουμε τον Θεόν. Αλλά δεν ευχαριστιέται ο Θεός…

Κάποια κυρία που είχε το σύζυγό της άρρωστο μου είπε:

- Αχ κύριε Παναγόπουλε, έχασα τις επισκέψεις στις Φυλακές, τις επισκέψεις στα Νοσοκομεία, τα έχασα όλα!

Αυτή πήγαινε στα Ιδρύματα, παρηγορούσε, βοηθούσε, διακονούσε τους ανθρώπους εκεί. Και της λέω:

- Καλά, εσύ τώρα, το Νοσοκομείο και τη Φυλακή το έχεις στο σπίτι σου, γιατί παραπονιέσαι; Πρέπει να γίνει καλά ο άνδρας σου, γιά να πας στους άλλους. Ο άνδρας σου δεν είναι άνθρωπος του Θεού και δεν πρέπει να τον διακονήσεις;

Δυστυχώς, δεν στέκονται στα καλά τους οι άνθρωποι… Θέλουν με τον δικό τους τρόπο να υπηρετήσουν και να ευχαριστήσουν τον Θεόν. Λέει ο Χριστός: ''Εδώ που σε βάζω, είτε σου αρέσει, είτε δεν σου αρέσει, εδώ θα εργασθής!''. Και οι άνθρωποι το χαβά τους. Αυτό που αρέσει εμένα… Θέλουν με τον δικό τους τρόπο να αγιάσουν. Όχι αγαπητοί! Δεν θα αγωνισθούμε εκεί που θέλουμε εμείς, αλλά εκεί που θέλει Εκείνος!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο Θεός έχει αφήσει ένα κλειδί στον άνθρωπο, με δύο όψεις!  Στο ένα μέρος γράφει ''ΜΕΤΑΝΟΙΑ''. Και στο άλλο γράφει ''ΑΜΕΤΑΝΟΗΣΙΑ''. Στο ένα μέρος γράφει ''Παράδεισος''. Και στο άλλο γράφει ''κόλαση''. Αν ο άνθρωπος χρησιμοποιήσει την Μετάνοια, ανοίγει τη Θύρα του Παραδείσου. Αν χρησιμοποιήσει την αμετανοησία, ανοίγει τη θύρα της κολάσεως. Οι άνθρωποι που ΜΕΤΑΝΟΟΥΝ, δημιουργούν προϋποθέσεις Σωτηρίας. Οι άνθρωποι που ΔΕΝ μετανοούν, και ΔΕΝ εξομολογούνται, δημιουργούν προϋποθέσεις κολάσεως. Είναι στα χέρια του ανθρώπου και απ' αυτόν εξαρτάται η Σωτηρία του. Μη λοιπόν κατηγορήσουμε τον Χριστό εν τη Ημέρα εκείνη της Κρίσεως.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας (♰ 13 Φεβρουαρίου 1982)

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Κάποτε πῆγα νά μιλήσω στήν ὀρεινή Κυπαρισσία. Τό βράδυ, τήν παραμονή τῆς ὁμιλίας μου, ρώτησα τόν ἱερέα τῆς περιοχῆς ἐκείνης, ποιά ἁμαρτία ἦταν ἐκείνη πού πλεόναζε στήν περιοχή τους. Ξαφνιάστικα ἀπ᾽ τήν ἀπάντησί του: 

—Αὐτό πού μαστίζει τήν περιοχή κ. Παναγόπουλε, εἶναι ἡ ἀποφυγή τεκνογονίας. 

—Καί πῶς ἔφτασε ἡ μόδα αὐτή στήν περιοχή σας, τόν ρώτησα.

Καί μοῦ ἀπαντάει ὁ ἱερέας:

—Μιά Ἀθηναία, εἶχε ἔρθει πέρσυ στό χωριό μας, ἡ ὁποία ἔφερε τή μόδα αὐτή. Σέ μία παρέα γυναικῶν μίλησε γιά τόν τρόπο πού θά ἀπέφευγαν οἱ γυναῖκες νά μείνουν ἔγκυες. Καί αὐτό, ὅπως ἦταν φυσικό, διαδόθηκε σέ ὅλο τό χωριό. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι, νά μήν ὑπάρχει μωρό στό χωριό μας. 

Τήν ἄλλη μέρα, ἀνάμεσα στά ἄλλα πού εἶπα στήν ὁμιλία μου, ἦταν νά διαφωτίσω ἐκεῖ τούς χωρικούς, πῶς ἔχει τό θέαμα τῆς τεκνογονίας καί τό πόσο βαρειά ἁμαρτία εἶναι. Τήν ἄλλη χρονιά, ξαναπῆγα στό χωριό ἐκεῖνο καί εἶχαν γεννηθῆ 21 παιδιά! Εἶχαν καταλάβει οἱ χωρικοί, τί ἔγκλημα ἔφτιαχναν, μέ τό νά μήν τεκνογονοῦν καί ἔτσι πολλά ἀντρόγυνα ἀπόκτησαν καί ἀπό ἕνα παιδί. Καί ὅλα αὐτά γιά μία Ἀθηναία, ἡ ὁποία, αὐτά εἶχε στό μυαλό καί στήν καρδιά της καί αὐτά διέδιδε. Δέν ἤξερε κάτι ἄλλο νά πῆ! Ξέρετε τί λόγο θά δώση ἡ κυρία ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως; Ἀλίμονό της, ἄν δέν μετανοήση καί δέν ἐξομολογηθῆ!»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 17).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Μιλοῦσα στήν Παναγία τοῦ Χαϊδαρίου στήν Ἀθήνα. Ὁ ἐπίτροπος ἐκεῖ τῆς ἐκκλησίας 40 ἐτῶν, δέν εἶχε ἐξομολογηθῆ, ἀλλά καί οὔτε κοινωνήσει. Μίλησα 7 φορές ἐκεῖ. Στήν ἕβδομη ὁμιλία πού ἔκανα καί τήν ἄκουσε ὁ ἐπίτροπος, ἀναζήτησε Πνευματικό γιά νά ἐξομολογηθῆ, σάν τρελλός. Ἔτσι ἐξομολογήθηκε καί κοινώνησε καί μετά ἀπό 10 μέρες κοιμήθηκε!»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 19).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Μιλοῦσα στήν Ἁγ. Βαρβάρα στήν Ἀθήνα. Ἦταν περίοδος σαρακοστῆς καί πήγαινα τά ἀπογεύματα στούς Χαιρετισμούς τῆς Παναγίας καί μιλοῦσα.  Ἕνας ἀπ᾽ τούς ἐπιτρόπους τῆς ἐκκλησίας, πού ἦταν λεπρός, ἀπ᾽ τήν Κέρκυρα, εἶχε 37 χρόνια ἐκεῖ μέσα καί ποτέ δέν ἐξομολογήθηκε καί ποτέ δέν κοινώνησε. Ἔπειτα ἀπ᾽ τίς ὁμιλίες πού ἄκουσε, ἐξομολογήθηκε καί κοινώνησε. Καί ὅταν βρέθηκε τό φάρμακο κατά τῆς λέπρας, ἦταν ὁ πρῶτος πού ἔγινε καλά καί ἔφυγε γιά τήν πατρίδα του, τήν Κέρκυρα. Ἦταν χαρακτηριστικό αὐτό τό γεγονός, ὅτι ὁ Θεός τόν ἐλέησε, ἔπειτα ἀπ᾽ τή μετάνοια καί τήν ἐξομολόγησί του»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 19).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Μιά πνευματική γυναῖκα, μοῦ φανέρωσε μιά μέρα τήν ἀποκάλυψί της. Εἶχε πάει Μ. Πέμπτη στήν ἐκκλησία καί τήν ὥρα πού τό πλῆθος τοῦ κόσμου ἑτοιμαζόταν νά κοινωνήση, συλλογίστηκε τό ἑξῆς: “Ἄραγε, ποιοί ἀπό αὐτούς τούς ἀνθρώπους προετοιμάστηκαν καταλλήλως γιά τό Μυστήριο αὐτό;”. Μάλιστα γιά αὐτούς, πού δέν προετοιμάστηκαν καταλλήλως, προσευχήθηκε λέγοντας: “Θεέ μου, συγχώρεσέ τους!”.  Τότε, ὅπως λέει ἡ ἴδια, βλέπει τόν παππᾶ μέ τήν Ἱ. Λαβίδα νά κοινωνῆ τούς πιστούς. Καί συνέβαινε κάτι παράδοξο. Σέ πολλούς τήν ὥρα πού κοινωνοῦσαν, ἕνας ἄγγελος Κυρίου, ἔπαιρνε τή Θ. Μετάληψι ἀπ᾽ τήν Ἱ. Λαβίδα καί τήν ἐπέστρεφε στό Ἱ. Ποτήριο καί οἱ ἄνθρωποι αὐτοί λάμβαναν ἁπλά ἄρτο καί οἶνο καί ὄχι τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Παρατήρησε, ὅτι ἀπ᾽ τούς 100 πού πήγαιναν νά κοινωνήσουν, στούς 95 συνέβαινε αὐτό τό πράγμα. Προφανῶς αὐτοί προσέρχονταν στό Μυστήριο ἀπροετοίμαστοι καί οὐσιαστικά δέν κοινωνοῦσαν, ἄν καί στήν πράξι φαίνονταν ὅτι συμμετεῖχαν στό Μυστηρίο αὐτό»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 20).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Μιλοῦσα κάποτε σ᾽ ἕνα ἀκροατήριο καί ἡ αἴθουσα ἦταν ἀσφυκτικά γεμάτη. Ἦταν καί πολύς κόσμος πίσω μου, ὄρθιοι. Κάποια στιγμή τῆς ὁμιλίας μου, ἄκουσα πίσω μου μιά γυναικεία φωνή πού ἔλεγε:

—Ἄχ, νά ᾽χαν φτερά, αὐτά τά λόγια. 

Ἐγώ δέν γύρισα πίσω νά δῶ, ποιός εἶπε αὐτό τό πράγμα. Ὅμως, στό τέλος τό κράτησα αὐτό σάν κρατούμενο καί γύρισα πίσω μου καί ρώτησα: 

—Ποιός εἶπε κατά τή διάρκεια τῆς ὁμιλίας μου, αὐτά τά λόγια; 

Καί μιά γνωστή σέ μένα, πλουσιότατη κυρία, μοῦ λέει: 

—Ἐγώ τά εἶπα τά λόγια αὐτά, κ. Παναγόπουλε. 

—Μπορεῖς νά τά ἐπαναλάβης;, τή ρώτησα. 

Καί μοῦ λέει: 

—Ἄχ, νά ᾽χαν φτερά τά λόγια σου, νά πήγαιναν σέ ὅλο τόν κόσμο, γιά νά τά ἀκούσουν καί ἄλλοι. 

—Καί δέν ἔχουν φτερά;, τῆς λέω. 

Μοῦ λέει:

—Ὄχι δέν ἔχουν. 

Δέν ἔχουν τῆς ἀπάντησα, διότι ἐσύ τά ἔχεις μέσα στό πορτοφόλι σου. Στήν τσάντα σου τά ἔχεις. Ὅπως βλέπεις, γράφονται τά λόγια μου σέ μιά κασέτα καί ἄν ἐσύ ἤθελες νά ἀνοίξης τήν τσάντα σου, γιά νά πάρης 5.000 κασέτες καί νά τίς μοίραζες στόν κόσμο, τότε θά εἶχαν φτερά. Νά, ὅμως, πού τώρα κάθονται στήν τσάντα σου!»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 21).

Ἀναφέρει ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος ὁ ἱεροκήρυκας γιά κάποιον: «Ἔκανε καί μιά παράξενη ἀγαθοεργία. Διέθεσε τόν ἑαυτό του, κατά τόν ἑξῆς τρόπο: Ἦταν συνταξιοῦχος ἄνθρωπος, πού ἔπαιρνε κάθε μῆνα 10.000 δρχ.. Καί ὑπῆρχε μία χήρα μέ ἕξι παιδιά, ἡ ὁποία ζοῦσε σέ μιά παράγκα. Πῆγε, λοιπόν, αὐτός καί βρῆκε ἕνα μηχανικό πού ἔχτιζε πολυκατοικίες καί τοῦ ζήτησε νά τοῦ δώση ἕνα διαμέρισμα τῶν τριῶν δωματίων. Ἔδωσε 20.000 δρχ. προκαταβολικά καί θά ἔδινε 4.000 δρχ. τό μῆνα γιά νά τό ξεχρεώση. Καί πῆρε τή χήρα μέ τά παιδιά της καί τά ἔβαλε νά ζήσουν στήν πολυκατοικία ἐκείνη. Ἐκεῖνος, δέν ξέρω γιά πόσα χρόνια πλήρωνε τίς μηνιαῖες δόσεις καί τελικά τό ξεχρέωσε καί ἔμεινε τό διαμέρισμα στά χέρια τῆς χήρας καί τῶν παιδιῶν της»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 24).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Πρίν ἀπό μερικές μέρες κατέβαινα μέ τό ἀστικό τέρμα Παγκρατίου. Καί νά σου μία κυρία ἀνέβαινε στό ἀστικό μέ τό 16χρονο γυιό της. Μέ χαιρέτισαν καί προχώρησαν πιό κάτω. Ἐκεῖ ἡ μάνα ἐξηγοῦσε στό γυιό της, γιά τό ποιός εἶμαι καί ἄλλα παρόμοια, διότι ὁ γυιός της δέν μέ γνώριζε. Ἔφτασα στό Παγκράτι καί πῆγα στήν ἐργασία μου. Μετά ἀπό λίγη ὥρα, χτυπᾶ τό τηλέφωνο. Ἦταν ἡ μάνα πού εἶχα συναντήσει στό ἀστικό, καί μοῦ εἶπε:

—Κύριε Παναγόπουλε, τί μοῦ κάνατε σήμερα! Τί μοῦ κάνατε...!

—Μέ συγχωρεῖτε, τῆς εἶπα, πεῖτε μου τί σᾶς ἔκανα σήμερα, γιά νά σᾶς ζητήσω συγγνώμη. 

—Ξέρετε τί ἔπαθα μέ τό παιδί μου; Τό παιδί μου καπνίζει καί ἐγώ τοῦ ἔχω πεῖ ἐπανειλημμένως, νά τό κόψη, διότι εἶναι ἁμαρτία. Καί στό ἀστικό πού συναντηθήκαμε, εἶδε ἐσᾶς, πού τά μουστάκια σας ἦταν κίτρινα καί μοῦ εἶπε: “Ὁ Παναγόπουλος καπνίζει πού εἶναι τῆς θρησκείας, ἐγώ γιατί νά μήν καπνίζω;”. Τί μοῦ κάνατε κ. Παναγόπουλε σήμερα! Τί μοῦ κάνατε...! 

Ἀκοῦστε, ὅμως, πῶς ἔχει τό θέμα, καί τί μπορεῖ νά πάθη ἕνας ἄνθρωπος. Ἡ γυναῖκα μου εἶχε φτιάξει καροτόζουμο καί ἐγώ εἶχα πιεῖ καροτόζουμο ἐκείνη τήν ἡμέρα. Ξέχασα νά καθαρίσω τά μουστάκια μου, ἀπ᾽ τόν ἀφρό πού ἀφήνει καί γίνεται (φαίνεται) σάν νά καπνίζης. Ἄντε τώρα αὐτό νά τό βγάλης τοῦ νεαροῦ ἀπό μέσα του, ὅτι ὁ Παναγόπουλος δέν καπνίζει. Δέν ξέρεις ἀπό ποῦ θά σοῦ ᾽ρθη... Θέλει πολύ προσοχή!»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 26).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Μιλοῦσα στήν κλινική “Σωτηρία”. Καί κάποιος μορφωμένος στό ἀκροατήριο μέ ρώτησε κάτι. Ἐπί δέκα λεπτά ἀγόρευε γιά νά στοιχειοθετήση τό ἐρώτημά του. Τοῦ εἶπα τρία λόγια καί ὅταν τά ἄκουσε πῆρε τή συντροφιά του καί ἔφυγε ἀπ᾽ τήν αἴθουσα. Τό τί μοῦ εἶπε, δέν ξέρω! Τό τί τοῦ εἶπα, δέν ξέρω! Ἕνα μόνο ξέρω: Τήν ὥρα κατά τήν ὁποία μιλοῦσε, εἶπα μέσα μου: “Τώρα, Χριστέ μου, ἔμπλεξα! Τό τί λέει αὐτός, μέ τίς θεωρίες του, ἐγώ ἔχω μεσάνυχτα. Ἄν νομίζης, ὅτι γι᾽ αὐτούς πού ἦρθαν ἐδῶ, γιά νά μήν χάσουν τήν πίστι τους, γιατί αὐτοί αὐτόν τόν ἔχουν γιά μορφωμένο καί θά ἀκούσουν ἐκεῖνον καί ὄχι ἐμένα, πές μου σέ παρακαλῶ, τί νά πῶ. Ἀλλιῶς παραιτοῦμαι... Δέν ξέρω τί νά τοῦ ἀπαντήσω!”. Ὁ κόσμος πού τόν ἄκουγε, δέν πίστευε ποτέ ὅτι θά μποροῦσα ἐγώ νά τοῦ ἀπαντήσω. Καί ὅμως τοῦ εἶπα τρία λόγια καί σηκώθηκε καί ἔφυγε μέ τήν συντροφιά του! Τί μοῦ εἶπε καί τί τοῦ εἶπα, δέν ξέρω! Ἄμα δώσετε τόν ἑαυτό σας στό Θεό καί ἔχετε μέσα σας λίγο φιλότιμο, ὅτι Αὐτός πού θίγεται τώρα, εἶναι ὁ Σωτήρας σου, ἡ Παναγία καί οἱ Ἅγιοι, θά σοῦ ἀνοίξη ὁ Κύριος τό στόμα σου καί θά πῆς αὐτό τό ὁποῖο πρέπει. Ἐξάλλου τό ζήτημα δέν εἶναι νά εἶσαι μορφωμένος κοσμικά, ἀλλά μορφωμένος κατά Θεό»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 32).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Πρόσφατα (τέλη δεκαετίας τοῦ 1970) πῆγε στήν Ἀμερική καί στόν Καναδᾶ ὁ ἡγούμενος τῆς Μονῆς Φιλοθέου, ὁ π. Ἐφραίμ. Φωτισμένος ἄνθρωπος... Μέσα στά πολλά παράξενα πού τοῦ συνέβησαν ἐκεῖ, εἶναι καί τό ἑξῆς: Εἶχε πάει ὁ Γέροντας σ᾽ ἕνα σπίτι καί ἐξομολογοῦσε. Καί ἕνας ζεῦγος Προτεσταντῶν, στήν αἵρεσι τῶν “Βαπτιστῶν”, παρακολουθοῦσε τόν κόσμο πού εἰσερχόταν στό σπίτι γιά νά ἐξομολογηθοῦν. Καί ἕνας κληρικός δικός τους, μερίμνησε νά τούς ἀπομακρύνη ἀπό ἐκεῖ καί νά μή τούς ἐπιτρέψη νά μποῦν σέ ἐκεῖνο τό σπίτι. Ὅμως, ἡ σύζυγος παρακίνησε τόν ἄνδρα της νά μποῦν στό σπίτι καί νά μιλήσουν μέ τό Γέροντα, ὅπως κι ἔγινε. Ἡ σύζυγος ἔμεινε ἐνθουσιασμένη καί δήλωσε ὅτι δέν ἐπρόκειτο νά συνεχίζη νά ἀκολουθῆ αὐτή τήν ὁμάδα τῶν “Βαπτιστῶν”. Δημιουργήθηκε μιά ἐνδοοικογενειακή φασαρία στό ζεῦγος αὐτό καί τό βράδυ ἡ σύζυγος βλέπει στόν ὕπνο της, τό Γέροντα, ὁλόφωτο καί νά τῆς λέει: 

—Παιδί μου, φύγε ἀπ᾽ τό σκοτάδι καί ἔλα στό φῶς τοῦ Χριστοῦ! 

Ὅταν ξημέρωσε, διηγήθηκε ἡ γυναῖκα στόν ἄνδρα της τά καθέκαστα καί ἀνάμεσα στά ἄλλα, τοῦ εἶπε καί τά ἑξῆς: 

—Προσευχήθηκα στό Χριστό τό βράδυ καί Τοῦ ζήτησα νά μοῦ δέιξη ποῦ εἶναι τό φῶς καί ἡ ἀλήθεια καί μοῦ ἔδειξε ὁ Κύριος ποῦ εἶναι τό φῶς, λέγοντάς μου: “Αὐτοί (οἱ Ὀρθόδοξοι) ἔχουν τό φῶς, ἐσεῖς δέν τό ἔχετε!”. 

Καί ἔτσι ἡ σύζυγος ἄφησε τήν αἵρεσι καί προσχώρησε στήν Ὀρθοδοξία μέ αὐτόν τόν τρόπο»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 36).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Θυμᾶμαι ἕνα ἀρχιφύλακα, ὁ ὁποῖος γνώριζε, ὅτι ἡ γυναῖκα τοῦ διευθυντῆ του, ἐπρόκειτο τήν ἑπόμενη μέρα νά κάνη ἔκτρωσι. Τήν παραμονή στήν ὁμιλία μου, ἀνακοίνωσα στούς ἀκροατές μου, ὅτι κυκλοφόρησα ἕνα βιβλίο μέ τόν τίτλο: Θανάσιμο Ἁμάρτημα, ἡ Ἀποφυγή τῆς Τεκνογονίας. Ὁ ἀρχιφύλακας ἦταν παρών στήν ὁμιλία μου καί ἀμέσως μαζί μέ τήν ἀρραβωνιαστικιά του, πῆραν ἕνα βιβλίο, τό ὁποῖο ἤθελαν νά φτάση στά χέρια τῆς γυναίκας τοῦ ἀστυνομικοῦ διευθυντῆ. Ἔτσι ἀποφάσισαν καί πῆγαν στό σπίτι τους, (διατηροῦσαν οἰκογενειακή φιλία μαζί τους), ὅτι δῆθεν τυχαίως περνοῦσαν ἀπό ἐκεῖ καί χτύπησαν τό θυροτηλέφωνό τους. 

—Ναί ποιός εἶναι;, ἀκούστηκε ἀπ᾽ τό θυροτηλέφωνο. 

—Ἐμεῖς εἴμαστε καί περνούσαμε ἀπό ἔξω καί εἴπαμε νά σᾶς λέγαμε μιά καλησπέρα. Συγγνώμη γιά τήν ἐνόχλησι, διότι εἶναι περασμένη καί ἡ ὥρα. 

—Ὄχι, ὄχι, ἐλᾶτε ἐπάνω λίγο, γιά νά σᾶς δοῦμε! 

Αὐτό ἦταν! Αὐτό πού ἤθελαν τό πέτυχαν. Πῆγαν ἐπάνω, ἔκατσαν γύρω στά 15 λεπτά, καί ὁ ἀρχιφύλακας, ὅταν ἔφευγαν, ἄφησε μαζί μέ τήν ἐφημερίδα τήν ὁποία εἶχε πάρει μαζί του καί τό βιβλίο πάνω στό κομοδίνο τοῦ χόλ. Δῆθεν ὅτι τά ξέχασε ἐκεῖ πάνω.

Ὅταν ἔφυγαν, λοιπόν, βλέπει ἡ κυρία τήν ἐφημερίδα. Μᾶλλον θά τήν ξέχασαν σκέφτηκε. Σηκώνει τήν ἐφημερίδα καί ἀπό κάτω ἦταν τό βιβλίο, ἡ “ὀχιά”. Ὅταν εἶδα τόν τίτλο τοῦ βιβλίου, ταράχτηκε, ἀλλά δέν τόλμησε νά τό ἀνοίξη. Ἐπί 3 ὧρες βασανιζόταν νά τό ἀνοίξη ἤ νά μήν τό ἀνοίξη. Τελικά τό ἄνοιξε καί τό διάβασε ὅλο. Τά ξημερώματα τά μάτια της ἀπ᾽ τό κλάμα πρήστηκαν καί κοκκίνησαν. Ἔτσι δέν ἔκανε τήν ἔκτρωσι, τό παιδί γλύτωσε καί σήμερα εἶναι ἕνας 15χρονος λεβέντης. Χάρι στήν ἐφευρετικότητα καί στήν προσπάθεια τοῦ ζευγαριοῦ ἀποφεύχθηκε μία θανάσιμη ἁμαρτία. Καί οἱ πραγματικοί πιστοί δέν μένουν στόν ἑαυτό τους, ἀλλά προλαμβάνουν καί “διορθώνουν” τήν ἁμαρτία τοῦ ἄλλου»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 37).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Θυμᾶμαι, ὄτι τήν περίοδο τῆς κατοχῆς, μοῦ εἶχε πρηστῆ ἕνα δόντι. Πῆγα στό νοσοκομεῖο καί μέ εἶδε ἕνας ἰατρός. Βλέποντας ἐκεῖνος τό δόντι, ἀμέσως κιτρίνισε καί ἀμέσως ἔσπευσε νά μοῦ γράψη κάτι σουλφαμίδες. Τρέξε νά τίς πάρης, δύο κάθε τρεῖς ὧρες καί ἔλα αὔριο νά σέ ξαναδῶ. Ἐγώ δέν εἶχα ἐπίγνωσι τῆς καταστάσεώς μου καί οὔτε γνώριζα, τίς ἐπιπτώσεις τῶν σολφαμιδῶν στόν ἀνθρώπινο ὀργανισμό. Πῆρα τή συνταγή καί ἔφυγα. Βγαίνοντας ἀπ᾽ τό νοσοκομεῖο, κάποιοι μοῦ φώναξαν, ὅτι ὁ ἰατρός μέ ζητοῦσε. Γύρισα πίσω καί ὁ ἰατρός μοῦ εἶπε: “Πρόσεξε, μή φοβηθῆς καί διακόψεις τίς σουλφαμίδες, διότι τά οὖρα σου θά βγαίνουν κατακόκκινα σάν αἷμα. Ἐσύ θά συνεχίζης κανονικά νά τίς παίρνης, γιά νά δράσουν σωστά”. Καί αὐτό ἦταν πού μέ ἔσωσε, διότι μοῦ προεῖπε ὁ ἰατρός, τί ἐπρόκειτο νά μοῦ συμβῆ. Διότι ἐγώ ὅταν θά ἔβλεπα αἷμα στά οὖρα μου, θά μέ ἔπιανε φόβος καί θά σταματοῦσα τή λήψι τῶν σουλφαμιδῶν καί θά ἤμουν τώρα στά κυπαρίσσια. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει καί μέ τό θάνατο. Προλαμβάνει καί προλέγει ἡ Ἁγ. Γραφή, ὅτι ὁ θάνατος δέν εἶναι τέλος, ἀλλά ἡ ἀρχή μιᾶς ἄλλης ζωῆς»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 42).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Χθές ἐρχόμουν ἀπ᾽ τήν ἐπαρχία καί πέρασα μέσα ἀπ᾽ τό Περιστέρι. Ἡ περιοχή ἐκείνη τοῦ Περιστερίου, ἀνῆκε ὅλη, σ᾽ ἕνα καί μόνο ἄνθρωπο. Ἀρκεῖ νά σᾶς πῶ, ὅτι τή γύριζε μέ τό ἄλογο, γιατί ἦταν τόσο μεγάλη πού δέν μποροῦσε νά πάη πεζός. Αὐτός, λοιπόν, ὁ ἄνθρωπος πέθανε στήν ψάθα καί ὁ γυιός του, πού τά ἔφαγε ὅλα αὐτά, εἶναι πένης σήμερα. Καί ὅλα αὐτά, διότι δέν ἔδωσε ποτέ του, ἐμπιστοσύνη στό Θεό.

Ὁ διάβολος ὑπόσχεται στούς ἀνθρώπους νά κάνη τή ζωή τους γρήγορα καί μέ εὔκολο τρόπο εὐτυχισμένη. Ὅ,τι ἔκανε δηλαδή καί μέ τήν Εὕα»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 46).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Κατά τό κήρυγμα, τό Πνεῦμα τό Ἅγιο εἶναι παρόν, τό ὁποῖο ὁδηγεῖ τή γλῶσσα τοῦ ὁμιλητῆ, ὁσοδήποτε ἁμαρτωλός καί ἄν εἶναι, γιά τό συμφέρον τῶν ἀκροατῶν. Γι᾽ αὐτό πᾶς πολλές φορές σ᾽ ἕνα κήρυγμα καί σοῦ λέει ὁ ἄλλος: 

—Αὐτό ἦταν γιά μένα ἀπόψε! 

—Μά πῶς ἦταν γιά σένα, ἀφοῦ ὁ ὁμιλητής δέν σέ γνώριζε κἄν. 

Πρό ἐτῶν μιλοῦσα στήν πλατεία Κάνιγγος καί ὅταν τελείωσα, κατέβηκα ἀπ᾽ τήν ἕδρα καί μέ πλησίασε ἕνας κύριος καί κουνώντας τό χέρι του ἀπειλητικά, μοῦ εἶπε: 

—Θά μποροῦσα νά πῶ, ὅτι εἶστε ὅλοι ρουφιάνοι ἐδῶ μέσα, ἄν μέ γνωρίζατε! 

Κατάλαβα τί συνέβη... Καί τοῦ λέω: 

—Εὐτυχῶς πού δέν σᾶς γνωρίζουμε καί ἔτσι δέν εἴμαστε ρουφιάνοι. 

Αὐτός ἐπί ἔτη, τόν παρακαλοῦσε ἡ γυναῖκα του, νά ἔρθη ἔστω καί σέ μία ὁμιλία μου καί δέν ἐρχόταν. Ἔφερνε τή γυναῖκα του μέ τό αὐτοκίνητο νά ἀκούση τήν ὁμιλία καί ὁ ἴδιος τήν περίμενε ἔξω σέ μία ταβέρνα, ὅπου ἔπινε τίς μπύρες καί ἔτρωγε τά σουβλάκια του. Μετά ἀπό πέντε χρόνια πείστηκε καί ἦρθε στήν ὁμιλία. Εἶπε μέσα του: “Δέν πάω νά δῶ, τί κάνουν καί λένε οἱ βλάκες ἐκεῖ μέσα;”, (θεωροῦσε τόν ἑαυτό του ἔξυπνο διότι ἦταν διευθυντής στήν Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος). Μπῆκε στήν αἴθουσα πού ἦταν σχεδόν γεμάτη καί ἔμεινε ὄρθιος κάπου στή μέση. Ὅταν ξεκίνησα τήν ὁμιλία μου, ἄρχισα νά μιλῶ γι᾽ αὐτόν, χωρίς κἄν νά τόν ξέρω. Ἀλλά αὐτά πού ἔλεγα, ἦταν γι᾽ αὐτόν! Αὐτός τά ᾽χασε, “αὐτός μέ γνωρίζει”, εἶπε μέσα του καί νόμισε ὅτι ἡ γυναῖκα του μίλησε σέ μένα γι᾽ αὐτόν. Καί πῆγε νά φύγη ἀπ᾽ τήν αἴθουσα. Ἀλλά ποῦ νά πάη; Ὁ κόσμος ἦταν τόσο πολύς πού δέν μποροῦσε νά φύγη, ὡστόσο ζήτησε θέσι νά κάτση, γιά νά μή τόν βλέπω...! Καί μιλοῦσα μία ὥρα καί δέκα λεπτά γι᾽ αὐτόν! Ὅλα αὐτά μοῦ τά διηγήθηκε ὁ ἴδιος ἐκ τῶν ὑστέρων καί ἦταν ἔργο τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου. Διότι τό Πνεῦμα τό Ἅγιο οἰκονομεῖ τά πράγματα καί ὄχι ἡ ἁγιοσύνη τοῦ ὁμιλητή»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 50).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ἕνας μικρός ἔγραψε ἕνα γράμμα στό θεῖο του στήν Ἀμερική, νά τοῦ στείλη λίγα χρήματα, γιά νά πάρη ἕνα βιβλίο πού ἤθελε, γιατί ἡ μητέρα του ἦταν φτωχή. Καί ὁ θεῖος δέν ἀπάντησε. Αὐτό ἀνησύχησε τή μητέρα, γιατί ὁ θεῖος ἦταν πάντα τακτικός καί ἀπαντοῦσε στά γράμματα. Ἀποδείχτηκε ἐκ τῶν ὑστέρων ὅτι ὁ μικρός ἔγραψε τήν ἐπιστολή σ᾽ ἕνα τετράδιο καί ξέχασε νά κόψη τή σελίδα καί νά τή βάλη στό φάκελλο τοῦ γράμματος. Ἔτσι τό γράμμα δέν περιεῖχε τίποτε καί προφανῶς ὁ θεῖος μόλις τό παρέλαβε, τό ἐξέλαβε σάν μιά πλάκα τοῦ μικροῦ καί δέν ἀπάντησε. Πολλοί ἀπό μᾶς, μοιάζουν μέ τό μικρό τῆς παραπάνω ἱστορίας, στό θέμα τῆς προσευχῆς. Ναί μέν προσευχόμαστε καί στέλνουμε τό “γράμμα” μας στόν οὐρανό, ἀλλά ὄχι καί τήν καρδιά μας μαζί. Ἡ ἐπιστολή μας εἶναι ἄδεια, διότι ἠ προσευχή μας δέν εἶναι καρδιακή, μέ ἀποτέλεσμα νά μήν παίρνουμε ἀπάντησι ἀπ᾽ τό Θεό»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 55).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Κάποτε, σέ μιά περιοχή γιά καιρό δέν εἶχε βρέξει καθόλου. Ὁ ἐφημέριος τοῦ χωριοῦ κάλεσε τούς πιστούς γιά λιτανεία, καί νά στείλη ἔτσι ὁ Θεός βροχή. Ἀνάμεσα στούς πιστούς ἦταν καί ἕνα κοριτσάκι, πού κρατοῦσε μία ὀμπρέλα, πιό μεγάλη ἀπ᾽ τό μπόι της. Παραξενεμένος ὁ παπποῦς τῆς εἶπε:

—Κορούλα μου, μέ τέτοια λιακάδα κρατᾶς ὀμπρέλα;

Τό ἀθῶο κοριτσάκι, τόν κοίταξε στά μάτια καί τοῦ εἶπε:

—Μά, παπποῦ μου, δέν ἤρθαμε νά προσευχηθοῦμε νά βρέξη; 

Κόκκαλο ὁ παπποῦς!»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 56).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Κάποιος Προτεστάντης, μελετοῦσε τήν Ἁγ. Γραφή καί τήν ἑρμήνευε μέ τό δικό του τρόπο, ὅπως κάνουν ὅλοι οἱ Προτεστάντες. Κάποια μέρα, ἔφτασε σ᾽ ἕνα ἐδάφιο καί σκόνταψε. Δέν μποροῦσε νά τό ἑρμηνεύση. Ὅσους Προτεστάντες ρώτησε, κανένας δέν μποροῦσε νά τοῦ ἀπαντήση. Ἔτσι κατέφυγε στήν προσευχή καί παρακαλοῦσε τό Χριστό, νά τοῦ δώση τήν ἑρμηνεία τοῦ ἐδαφίου. Μόλις γυρνοῦσε ἀπ᾽ τή δουλειά του καί γιά 2 ὧρες ἐπί 82 μέρες προσευχόταν γιά τό θέμα αὐτό. Τήν 82η μέρα, ἐκεῖ πού ἦταν γονατιστός καί προσευχόταν, τοῦ παρουσιάζεται ἕνας ψηλός κύριος (προφανῶς ἄγγελος διότι χάθηκε ἐκ τῶν ὑστέρων), πού τόν ρώτησε, γιά ποιό λόγο προσεύχεται.

—Προσεύχομαι γιά τήν ἑρμηνεία ἑνός ἐδαφίου, ἀπάντησε ἐκεῖνος. 

—Σέ πληροφορεῖ ὁ Κύριος, τοῦ εἶπε ὁ ἄγγελος, ὄτι τήν ἑρμηνεία αὐτή, νά τή ζητήσης στή Γῆ! Δέν ἔρχεται ἀπ᾽ τόν Οὐρανό... Δέν ἔχει, ὀ Μέγας Βασίλειος καί ὁ Ἱ. Χρυσόστομος, ἑρμηνεύσει τό ἐδάφιο αὐτό; Μή τήν περιμένεις, ἐγωϊστή, τήν ἑρμηνεία τοῦ ἐδαφίου αὐτοῦ ἀπ᾽ τόν Οὐρανό. 

Αὐτό τό γεγονός, ἔγινε ἡ αἰτία, νά μεταστραφῆ ὁ Προτεστάντης στήν Ὀρθοδοξία. Καί μπορεῖ νά εἶναι καί ἀνάμεσά μας μέσα σέ αὐτή τήν αἴθουσα...»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 57).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Γιά νά προσευχηθῆ ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά πεθάνη. Ὅ,τι γίνεται στό θάνατο, πρέπει νά γίνη καί στήν προσευχή, γιά νά ἔχη κάποια ἀποτελέσματα. Στό θάνατο τό σῶμα μένει κάτω καί τό πνεῦμα ἀνεβαίνει πάνω. Αὐτό ἀκριβῶς πρέπει νά γίνη καί στήν προσευχή. Ὅταν, ὅμως, ὁ ἄνθρωπος, ἔχει τό νοῦ στά γήινα καί ρεμβάζει, δέν εἶναι δυνατόν ἡ προσευχή του νά ἔχη κάποιο ἀποτέλεσμα. Ἐμπαίζει τό Θεό καί τόν ἑαυτό του»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 60).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ὁ λόγος πού δέν εἶναι ἀπόρροια προσευχῆς, εἶναι σάν τήν ξερή λάσπη. Δέν κολλάει πουθενά, ὁσοδήποτε σοφία καί σύνεσι ἄν δείχνη ὅτι ἔχει. Ὁ λόγος, ὅμως, πού εἶναι ἀπόρροια προσευχῆς, “κολλάει” καί μπαίνει σφήνα στό μυαλό τοῦ ἄλλου καί ἔτσι βοηθιέται...»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 61).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ὁ Θεός πολλούς τρόπους ἐπιστρατεύει καί προϋποθέσεις δημιουργεῖ, ὥστε ὁ ἄνθρωπος νά διορθωθῆ, νά μετανοήση καί τελικά νά σωθῆ!

Οἱ ἄνθρωποι ἀντί νά ἀντλοῦν δύναμι ἀπ᾽ τό Χριστό, ἀντλοῦν ἀπ᾽ τόν ἑαυτό τους καί ἐξαντλοῦνται»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 62).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ἐγώ εἶμαι ὑποχρεωμένος νά σᾶς πῶ, πόσο ὕψος ἔχει ὁ Ὄλυμπος. Τώρα ἐσεῖς πόσο ψηλά θά τόν ἀνεβῆτε, εἶναι δικό σας θέμα»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 63).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ὅταν ὁ Θεός βλέπει τόν ἄνθρωπο, ὅτι βλέπει πάνω, τότε βλέπει ὁ Θεός κάτω σ᾽ αὐτόν»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 66).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Οἱ περισσότεροι ἀπό μᾶς, προσευχόμαστε γιά ὑλικά πράγματα καί ὄχι γιά τίς ἁμαρτίες καί τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας. Μοιάζουμε μέ ἐκεῖνον πού πάει σ᾽ ἕνα κατάστημα γιά νά ἀγοράση ἕνα μηχάνημα καί ἀντί γιά τό μηχάνημα, ἀγοράζει τά ἀνταλλακτικά του. Ἀστεῖα πράγματα... Τό μηχάνημα, συνοδεύεται ἀπ᾽ τά ἀνταλλακτικά καί δίνονται δωρεάν, ἐνῶ τά ἀνταλλακτικά δέν συνοδεύονται ἀπ᾽ τό μηχάνημα. Ἔτσι καί ἐμεῖς ἄν προσευχόμαστε γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς μας, ὁ Θεός θά μᾶς δώση καί τά ὑλικά ἀγαθά τά ὁποῖα ἔχουμε ἀνάγκη»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 67).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ἄν ἤμουν Πνευματικός, δέν θά ἔβαζα νηστεία στά πνευματικά μου τέκνα. Νά μή φᾶτε λάδι, νά μή φᾶτε κρέας... Θά ἔβαζα νηστεία γλώσσας. Νά μή μιλήσετε. Νά δῆτε τί κόπος εἶναι! Πεῖτε ὅτι τή Μ. Παρασκευή θά φᾶτε κρέας, ἀλλά νά μή μιλήσετε καί θά δῆτε τί θά γίνη! Ὅλα τά συντάγματα καί οἱ διάβολοι ἀπ᾽ τό λεκανοπέδιο τῆς Ἀττικῆς, θά μαζευτοῦν στή γλώσσα τή δική σας, γιά νά μιλήσετε. Εἶναι μεγάλο ζόρι, νά κρατήσουμε τή γλώσσα μας ἁγνή. Βέβαια μόνο μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ, μποροῦμε νά πετύχουμε κάτι τέτοιο»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 80).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Βάδιζαν ἕνας ἱερέας καί ἕνας κουρέας. Βρέθηκαν σέ μία συνοικία, στήν ὁποία ὑπῆρχαν σπίτια-τρῶγλες καί ἄνθρωποι, πού ἀγρίευες ὅταν τούς ἔβλεπες. Μπροστά σέ αὐτό τό θέαμα ὁ κουρέας ρωτάει τόν ἱερέα:

—Αὐτός εἶναι ὁ Θεός σας, πού κηρύτετε; Πῶς ἀνέχετε ὁ Θεός σας τά χάλια πού ὑπάρχουν στήν συνοικία αὐτή καί νά βρίσκωνται οἱ ἄνθρωποι, στή δυστυχία αὐτή; Τί Θεός ἀγάπης εἶναι, ὅπως λέτε, ὅτι εἶναι; Τέτοιο Θεό, ἐγώ ποτέ δέν τόν πιστεύω! 

Ὁ ἱερέας δέν μίλησε καί ἔτσι προχώρησαν πιό κάτω. Ἐκεῖ συνάντησαν ἕνα ἄνθρωπο ἄπλυτο, ἀτημέλητο, μέ μακρυά γένια καί μαλλιά. Δέν φαίνονταν κἄν τά μάτια του, ἀπ᾽ τήν τρίχα. Ἦταν ἕνας πραγματικός ἀγριάνθρωπος! Μέ ἀφορμή αὐτόν τόν ἄνθρωπο, λέει ὁ ἱερέας στόν κουρέα:

—Δέν σέ βρίσκω ἐντάξει. Ἐσύ πῶς ἀνέχεσαι αὐτόν τόν ἄνθρωπο, πού εἶναι ἀκούρευτος καί βρίσκεται σέ αὐτά τά χάλια; 

—Γιατί μέ κατηγορεῖς, εἶπε μέ παράπονο ὁ κουρέας. Ἦρθε αὐτός σέ μένα νά τόν κουρέψω καί ἐγώ δέν τόν περιποιήθηκα;, συμπλήρωσε.

Καί τοῦ λέει τότε ὁ ἱερέας:

—Ἐσύ μοῦ κατηγόρησες τό Θεό προηγουμένως γιά τά χάλια τῆς συνοικίας, ὅτι φταίει ὁ Θεός. Νόμιζα καί ἐγώ, ὅτι θά φταῖς καί ἐσύ τώρα βλέποντας αὐτόν τόν ἄνθρωπο ἀκούρευτο. Ὅμως, ὅπως ὁ ἀκούρευτος δέν ἦρθε σέ σένα, ἔτσι καί οἱ ἄνθρωποι, πού δέν πῆγαν στό Θεό, βρίσκονται σέ ἐκεῖνα τά χάλια. Δέν φταῖς οὔτε ἐσύ, ἀλλά οὔτε καί ὁ Θεός γιά τά χάλια αὐτά...

Ἔσκυψε ὁ κουρέας τό κεφάλι του καί ἔφυγε χωρίς νά πῆ κουβέντα»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 80).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ρωτοῦσε ἕνας μαθητής τόν καθηγητή του: 

—Καί, τό Θεό ποιός Τόν δημιούργησε; Τί εἶναι Θεός; 

Καί ὁ καθηγητής τοῦ ἀπάντησε:

—Εἶναι μεγάλο τό θέμα αὐτό, παιδί μου, καί πρέπει μιά ἄλλη μέρα νά σοῦ ἀπαντήσω.

Ὁ μαθητής θεώρησε, ὅτι ἤθελε ὁ καθηγητής νά τόν ἀποφύγη, γι᾽ αὐτό καί τοῦ ἀπάντησε ἔτσι. Ὅμως, μιά μέρα ὁ καθηγητής τόν κάλεσε σπίτι του. Κατέφθασε μέ μεγάλη χαρά ὁ μαθητής στό σπίτι του καί ἀφοῦ ἀπόθεσε τό καπέλο καί τήν καρντερόμπα του, κάθισε, στό σαλόνι. Τοῦ λέει σέ μιά στιγμή ὁ καθηγητής:

—Φέρε μου σέ παρακαλῶ τό καπέλο σου καί ἄφησέ το πάνω στό τραπέζι.

Τό ἔκανε ὁ μαθητής. Τοῦ δίνει τότε ὁ καθηγητής δύο μαντήλια καί δύο πετσέτες καί τοῦ λέει:

—Βάλτα αὐτά μέσα στό καπέλο.

Τά ἔβαλε. Τοῦ δίνει μετά καί ἕνα σεντόνι νά βάλη στό καπέλο. Ἀλλά τό σεντόνι δέν χωροῦσε στό καπέλο, ὅσο κάι νά προσπάθησε. 

—Ὥστε τό καπέλο εἶναι ὁρισμένης χωρητικότητος, τοῦ εἶπε τότε ὁ καθηγητής.

—Ναί, συμφώνησε ὁ μαθητής.

—Καί τό κεφάλι σου, εἶναι ὁρισμένης χωρητικότητος καί δέν χωράει τό Θεό, τοῦ ἀπάντησε ἀφοπλιστικά ὁ καθηγητής»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 81).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Κάποτε μιλοῦσε ἕνας ἱεροκήρυκας, γιά τό θαῦμα τό ὁποῖο ἔκανε ὁ Χριστός στήν Κανά τῆς Γαλιλαίας, μετατρέποντας τό νερό σέ κρασί. Ὅταν τελείωσε τό κήρυγμα, δύο πρόσωπα πού παρακολούθησαν τήν ὁμιλία, εἶχαν μία συζήτησι καί ὁ ἕνας ἐξέφραζε τή δυσπιστία του στόν ἄλλο, λέγοντάς του:

—Ἐγώ κ. Σπύρο, δέν τό πιστεύω αὐτό τό θαῦμα, ὅτι ὁ Χριστός ἔκανε τό νερό κρασί. 

Ἔτυχε τά λόγια αὐτά νά τά ἀκούση ἕνας πού ἦταν δίπλα καί τοῦ εἶπε:

—Μέ συγχωρεῖτε πού ἐπεμβαίνω στή συζήτησι, ἀλλά ἐμένα ὁ Χριστός, μοῦ ἔκανε μεγαλύτερο θαῦμα. Μετέτρεψε τό κρασί, σέ καρέκλες καί τραπέζια! Ἐκεῖνος μόλις τό ἄκουσε αὐτό γέλασε καί τόν ρώτησε:

—Πῶς ἔγινε αὐτό;

—Ἄκου, τοῦ εἶπε. Ἐγώ ἔπινα καί δέν εἶχα σπίτι μου, οὔτε καρέκλα γιά νά κάτσω. Γιά καρέκλα εἶχα ἕνα τενεκέ. Ὅμως, ἀπό τότε πού ἐξομολογήθηκα, μετανόησα καί ἄλλαξα ζωή, ἔκοψα τό ποτό. Μοῦ περίσσευαν ἔτσι χρήματα καί ἀγόρασα καρέκλες καί τραπέζια γιά τό σπίτι. Σέ μένα ἔγινε τό θαῦμα αὐτό ἀπ᾽ τό Χριστό, μέ τό κρασί πού δέν μποροῦσα νά ἀποχωριστῶ. Πῶς, λοιπόν, ἐσύ ἀμφιβάλλεις, γιά τό θαῦμα τό ὁποῖο ἔκανε ὁ Χριστός στήν Κανά;»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 85).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Μιά φτωχιά χήρα, πού ἐπαιτοῦσε ἀπό σπιτι σέ σπίτι, κάποτε χτύπησε καί τήν πόρτα ἑνός πολύ πλουσίου. Τῆς ἄνοιξε ὁ πλούσιος καί ἡ χήρα τοῦ εἶπε:

—Μέ συγχωρεῖτε, εἶμαι χήρα καί ἄρρωστη! Ἔχω καί τρία παιδιά. Ἄν νομίζετε καί μπορεῖτε, βοηθεῖστε με, σᾶς παρακαλῶ...!

Ὁ πλούσιος ἔψαξε νά τῆς δώση κάτι, ἀλλά δέν βρῆκε τίποτε. 

—Μέ συγχωρεῖτε, τῆς εἶπε, ἀλλά δέν κρατῶ τίποτε στό σπίτι.

Ἡ χήρα τόν εὐχαρίστησε καί πῆγε νά φύγη, ὅταν ὁ πλούσιος τῆς εἶπε:

—Περίμενε!

Πῆγε μέσα στό γραφεῖο του καί πῆρε μία ἐπιταγή, τή συμπλήρωσε καί δίνοντάς την, τῆς εἶπε:

—Πήγαινε σέ ὁποιαδήποτε τράπεζα μέ αὐτή τήν ἐπιταγή, γιά νά εἰσπράξης τό ποσό. 

Ἡ χήρα ἦταν ἀγράμματη (δέν γνώριζε ἀπό ἐπιταγές), πῆρε τήν ἐπιταγή καί εἶπε μέσα της: “Μέ κορόιδεψε, μοῦ ἔδωσε ἕνα ἁπλό χαρτί”. Οἱ μέρες περνοῦσαν καί αὐτή δέν πήγαινε στήν τράπεζα, διότι ντρεπόταν καί φοβόταν, νομίζοντας ὅτι τό χαρτί πού τῆς ἔδωσε ὁ πλούσιος, ἦταν κάτι τό ψεύτικο. Μία μέρα τόλμησε καί τό ἔδειξε σέ μία φίλη της καί ἐκείνη τῆς εἶπε:

—Αὐτό τό χαρτί τό ὁποῖο κρατᾶς, εἶναι μία ἐπιταγή γιά τήν τράπεζα. Πήγαινε νά δῆς.

Πράγματι τότε, ἡ χήρα ἀναθάρρεψε καί πῆγε στήν τράπεζα. Ἐκεῖ ἀφοῦ ρώτησε, πῆγε στόν ταμία νά τήν  ἐξυπηρετήση. Μόλις τό εἶδε ὁ ταμίας, τῆς εἶπε, ὅτι εἶναι νά εἰσπράξη 50 χρυσές λίρες! Ἐκείνη ἐξεπλάγη, διότι ἦταν μεγάλο τό ποσό. Κάποιο λάθος θά ἔκανε ὁ ἄνθρωπος, σκέφτηκε, καί ἔτσι ζήτησε νά πάρη πίσω τήν ἐπιταγή, χωρίς νά τήν ἐξαργυρώση. Τήν πῆρε καί πῆγε κατευθείαν, στό σπίτι τοῦ πλουσίου καί τοῦ εἶπε:

—Μέ συγχωρεῖτε, ἀλλά εἶναι πολλά τά λεφτά πού γράψατε στήν ἐπιταγή. Ἐγώ δέν ἀξίζω τόσα λεφτά! Καί σκέφτηκα, ὅτι θά κάνατε λάθος.

Μόλις τό ἄκουσε αὐτό ὁ πλούσιος, τῆς εἶπε:

—Πράγματι ἔκανα λάθος! 

Πῆρε τήν ἐπιταγή καί συμπλήρωσε πίσω ἀπ᾽ τό 50 ἕνα μηδενικό καί οἱ 50 χρυσές λίρες ἔγιναν 500! Τῆς τήν ἔδωσε καί τῆς εἶπε:

—Πήγαινε τώρα στήν τράπεζα καί γνώριζε, ὅτι δέν ἔχω κάνει λάθος! 

Αὐτά εἶναι τά ἀποτελέσματα τῆς ταπεινώσεως! Ἄν ἄνθρωπος ἐνεργῆ ἔτσι σέ συνάνθρωπο, ὁ Θεός σκεφτεῖτε τί κάνει!»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 88).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ὁ ἐθνικός μας ποιητής, Διονύσιος Σολωμός, πίστευε πολύ στό Χριστό. Καί μιά μέρα, πού περπατοῦσε σ᾽ ἕνα κῆπο γεμάτο λουλούδια, κάποιος φίλος του πού βρέθηκε ἐκεῖ τόν ρώτησε:

—Μιλᾶς γιά τό Χριστό τόσο συχνά, μπορεῖς νά μοῦ πῆς, τί σοῦ ἔκανε ὁ Χριστός, στή ζώη σου;

Τότε ὁ Σολωμός κοντοστάθηκε κάι δείχνοντάς του ἕνα ὄμορφο καί ὡραῖο λουλούδι, τοῦ εἶπε:

—Ὅ,τι καί ὁ ἥλιος στό λουλούδι αὐτό!»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 90).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ἐγώ, αὐτή τήν ὥρα, παίζω ἕνα ρόλο αὐλακιοῦ. Ἐσεῖς εἶστε τά δέντρα πού ἐπικοινωνοῦν μέ τό αὐλάκι. Αὐτός, ὅμως, πού τροφοδοτεῖ τό αὐλάκι γιά νά ποτιστοῦν τά δέντρα εἶναι ὁ Χριστός. Καί ὁ Χριστός ξέρει τίς ἀνάγκες τοῦ καθενός καί ποῦ χωλαίνει ὁ καθένας μας»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 93).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Στόν Ἱ. Ναό τῆς Εὐαγγελίστριας τῶν Πατρῶν, πρό ἐτῶν, ἔλαβε χώρα τό ἑξῆς γεγονός: Τό πρωΐ ἔπιασε πυρκαγιά στήν εἴσοδο τοῦ ναοῦ (ἡ πόρτα πού ὁδηγοῦσε στό κουδουνοστάσιο πιάσαν φωτιά κάτι τσουβάλια) καί κάλεσαν τήν πυροσβεστική, ἡ ὁποία κατέσβησε τή φωτιά. Μέσα στόν κόσμο πού ἦταν ἀπ᾽ τό πρωΐ στήν ἐκκλησία, ἦταν καί ἕνας γέρος, ὁ ὁποῖος πάντα στεκόταν μπροστά, στό δεξιό ἀναλόγιο, κοντά στό τέμπλο. Ὅταν τελείωσε ἡ Θ. Λειτουργία καί περνοῦσε ὁ κόσμος ἀπ᾽ τήν εἴσοδο τοῦ ναοῦ, γιά νά βγῆ ἀπ᾽ τήν ἐκκλησία, ἔβλεπε ὁ κόσμος τά νερά κάτω καί τήν μαυρίλα πού ἄφησε ἡ πυρκαγιά. Ρώτησε τότε ὁ γέρος ἔκπληκτος, τί συνέβη ἐκεῖ; 

—Καλά ἐσύ ποῦ ἤσουν;, τοῦ εἶπαν οἱ ἄλλοι. Δέν πῆρες χαμπάρι ὅτι πῆρε φωτιά; Ὅλος ὁ κόσμος κατάλαβε τί ἔγινε καί ἐσύ δέν κατάλαβες τίποτε;

—Ὄχι δέν κατάλαβα, εἶπε τότε μέ ἀφέλεια καί περισσή εἰλικρίνεια ὁ γέρος. 

Ἦταν τόσο πολύ ἀφοσιωμένος στή Θ. Λειτουργία καί στήν προσευχή πού δέν κατάλαβε τίποτε! Μαζεύτηκε ὅλη ἡ Πάτρα ἔξω ἀπ᾽ τό ναό γιά τήν πυρκαγιά καί ἐκεῖνος δέν κατάλαβε τίποτε! Αὐτοί εἶναι οἱ πραγματικοί Χριστιανοί!»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 100).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Μαμά, μαζί μέ τά ἄλλα πού θά μοῦ στείλεις, νά μοῦ στείλης καί ἕνα καθρεφτάκι. Τό ἤθελε ἡ κόρη γιά νά φτιάχνη τό μαλλί της καί νά περιποιῆται τό πρόσωπό της. Πράγματι ἡ μητέρα τῆς ἔστειλε ἕνα διπλωμένο καθρέφτη. Καί ὅταν ἡ κόρη ξεδίπλωσε τόν καθρέφτη, εἶδε τήν Παναγία, καί τῆς ἔγραφε ἡ μάνα της: “Μέ βάσι αὐτόν τόν καθρέφτη νά φτιάχνεσαι, παιδί μου!”.

Νά καθρεφτίζεται πάντα μέ βάσι καί πρότυπο τήν Παναγία μας»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 102).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ἔγραψα κάποτε ἕνα βιβλίο: Θανάσιμο Ἁμάρτημα ἡ Ἀποφυγή τῆς Τεκνογονίας. Καί εἶχα πάρει ἀπ᾽ τόν ἰατρικό σύλλογο, ὅλα τά ὀνοματα τῶν μαιευτήρων τῆς Ἑλλάδας (ἦταν γύρω στούς 1000) καί ἔστειλα ἕνα βιβλίο στόν καθένα. Τό βιβλίο αὐτό τό παρέλαβε καί ἕνας μαιευτήρας ἀπ᾽ τήν Ἄρτα. Τό διάβασε ἐκεῖνος καί τήν ἄλλη μέρα πῆγε ἀεροπορικῶς στήν Ἰταλία γιά ἐπαγγελματικό λόγο. Ὅπως καθόταν στό ἀεροπλάνο, ἀποκοιμήθηκε. Καί βλέπει στόν ὕπνο του, πολλά μικρά παιδιά, νά ἔρχωνται μέ λόγχες κατά πάνω του, νά τοῦ βγάλουν τά μάτια! Αὐτός πάλευε στόν ὕπνο του νά τά διώξη καί δέν μποροῦσε νά ξυπνήση. Ἔβλεπαν οἱ ἐπιβάτες στό ἀεροπλάνο, ὅτι αὐτός ὑπέφερε ἀπό κάποιον ἐφιάλτη, ἀλλά δέν μπόρεσαν νά τόν ξυπνήσουν. Ὅταν ἔφθασαν στή Ρώμη, τότε μόνο ξύπνησε καί ἦρθε στόν ἑαυτό του. Τοῦ εἶπαν οἱ ἄλλοι, τό τί εἶδαν καί ἄν εἶναι καλά. “Τίποτε, τίποτε...”, τούς εἶπε. “Εἶμαι καλά, ὅλα καλά!”. Τό ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς ἐμπειρίας του ἦταν νά ἀλλάξη εἰδικότητα καί ἀπό μαιευτήρας, ἔγινε παθολόγος. Τώρα, ἄν ἐξομολογήθηκε γιά τίς ἐκτρώσεις τίς ὁποῖες εἶχε κάνει, δέν τό ξέρω, ἀλλά θά ἦταν καλό γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς του»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 106).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Τό 1942 στό El Alamein τῆς Αἰγύπτου ἔλαβε χώρα τό ἑξῆς περιστατικό: Στήν περιοχή ἐκείνη, ὑπάρχει καί μία ράτσα καμηλῶν, μέ χρῶμα λευκό. Οἱ καμῆλες αὐτές εἶναι περιζήτητες, διότι τό λευκό δέρμα τους, ἔχει δεκαπλάσια ἀξία, ἀπ᾽ τό δέρμα τῶν καφέ καμηλῶν. Καί κοιτάζουν ἐκεῖ οἱ κάτοικοι νά πολλαπλασιάσουν τό εἶδος αὐτό τῆς λευκῆς καμήλας γιά ἐμπορικούς λόγους. Ἕνας καμηλιέρης εἶχε μία τέτοια λευκή καμήλα-μάνα καί τό ἀρσενικό καμηλάκι της. Καί προσπαθοῦσε, προκειμένου νά κερδίση χρήματα, νά ζευγαρώση τό ἀρσενικό καμηλάκι μέ τή μάνα του. Ὅμως, τό καμηλάκι δέν πήγαινε καί ἀπόφευγε πάντα αὐτό τό ζευγάρωμα. Ὁ καμηλιέρης προσπάθησε πολύ καιρό, χωρίς ἀποτέλεσμα. Μιά μέρα, ὅμως, πῶς τό κατάφερε καί τό ξεγέλασε, ἔδεσε τά μάτια τοῦ ἀρσενικοῦ καί τό ἔβαλε νά ζευγαρώση μέ τή μητέρα του. Ὅταν ζευγάρωσαν, ἔβγαλε ὁ καημιέρης τό κάλυμμα ἀπ᾽ τά μάτια τοῦ ἀρσενικοῦ. Καί ὅταν εἶδε τό καμηλάκι ὅτι ζευγάρωσε μέ τή μητέρα του, ὅρμηξε πάνω στόν καμηλιέρη, τόν ἔβαλε κάτω καί τόν σκότωσε! Τό χτύπησαν οἱ ἄλλοι τό καμηλάκι μέ καρέκλες, μέ ξύλα γιά νά ἀφήση τόν καμηλιέρη, ἀλλά τίποτε! Ἦταν τόση ἡ μανία του, πού ἀνεπηρέαστο ἀπ᾽ τό ξύλο πού ἔτρωγε, σκότωσε τόν καμηλιέρη, διότι τόν θεώρησε ὑπεύθυνο γιά τήν αἱμομιξία αὐτή. Ἀλίμονο στούς αἱμομίκτες!»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 112).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Πικράθηκες μέ κάποιον, γιά κάποια λόγια πού σοῦ εἶπε; Ἔρχεται τότε ὁ σατανᾶς καί σοῦ βάζει ἕνα ἀναμμένο κάρβουνο μέσα σου. Αὐτό τό κάρβουνο γιά νά προκαλέση πυρκαγιά μέσα σου, πρέπει νά προστεθοῦν ξύλα. Καί ξύλα εἶναι τά λόγια (καί οἱ λογισμοί) κατηγορίας πού λέμε γι᾽ αὐτόν, πού μᾶς πίκρανε. Ἄν, ὅμως, φτύσουμε τό κάρβουνο καί δέν μιλήσουμε, τότε ἐκεῖνο θά σβήση»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 114).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ὅταν κάποιος θελήσει νά κατηγορήση τό Χριστό καί τήν Ὀρθοδοξία, θά πάρη γιά παράδειγμα τού γλυκανάλατους καί χλιαρούς Χριστιανούς. Δέν θά κατηγορήση κάποιον πού βλασφημάει καί δέν πιστεύει, αὐτόν δέν θά τόν φέρη γιά παράδειγμα. Θά κατηγορήση αὐτόν πού λέει ὅτι πιστεύει, ἀλλά οἱ πράξεις του, δέν εἶναι ἀνάλογες»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 116).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Εἶναι τολμηρό νά διορθώση κανείς τόν πίνακα, ἑνός μεγάλου ζωγράφου. Καί ἀκόμα ποιό τολμηρό εἶναι νά διορθώση κανείς τό Θεό, ὅτι δέν τόν ἔφτιαξε καλό καί ὑποκινούμενος ἀπ᾽ τό σατανᾶ, νά πηγαίνη σέ ἰνστιτοῦτα καλλονῆς. Ἐκεῖ θά τόν διαθέση ὁ διάβολος καί θά τόν κάνη κατάλληλο γιά τό δικό του παλάτι καί ὄχι γιά τό παλάτι τοῦ Θεοῦ. Ποῦ πᾶς, ἄνθρωπε, καί διορθώνεις τό Θεό, ἀφοῦ ἔτσι ὅπως σέ ἔφτιαξε, εἶσαι κατάλληλος γιά τό παλάτι Του; Ἀλλά ποῦ νά τό καταλάβη ὁ ἄνθρωπος!...»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 116).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ὅλες οἱ πράξεις ὅλων τῶν ἀνθρώπων, εἶναι γραμμένες σέ τρία βιβλία: στό βιβλίο τοῦ σατανᾶ, στό βιβλίο τῆς συνειδήσεως καί στό βιβλίο τοῦ ἀγγέλου φύλακά μας. Τό βιβλίο τοῦ σατανᾶ, ἔχει μόνο τίς ἁμαρτίες τοῦ ἀνθρώπου»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 121).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ὅταν ἀφήνουμε τίς εὐκαιρίες τῆς ζωῆς μας ἀνεκμετάλλευτες, μοιάζουμε μέ τό ἱστιοφόρο πού δέν ἐκμεταλλεύεται τόν οὔριο ἄνεμο, καί ὅταν ἀργότερα καταλαγιάσει ὁ ἄνεμος, τό ἱστιοφόρο δέν μπορεῖ νά μετακινηθῆ. Ἐμεῖς ἀφήνουμε ἐνεκμετάλλευτες τίς εὐκαιρίες, δέν ἀξιοποιοῦμε τό χρόνο καί τό ἱστιοφόρο μας δέν φτάνει στόν προορισμό του»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 122).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Δέν κρατάει ὀ Χριστός τόν ἄνθρωπο, ἀλλά ὁ ἄνθρωπος κρατιέται ἀπ᾽ τό Χριστό. Ὁ Χριστός εἶναι μιά χειρολαβή ἀπ᾽ τήν ὁποία κρατιέται ὁ ἄνθρωπος, γιά νά μήν τσακιστῆ»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 123).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Γιατί φεύγουμε ἀπό αὐτόν τόν κόσμο, χωρίς νά πάρουμε τίποτε μαζί μας; Γιατί ἐκεῖ πού θά πᾶμε, δέν θά μᾶς χρειαστῆ τίποτε ἀπό αὐτά»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 123).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Δέν εἶναι ἐδῶ ἡ κόλασι καί ὁ παράδεισος, ἀλλά ἀπό ἐδῶ ἀρχίζει ἡ κόλασι καί ὁ παράδεισος»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 123).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Οἱ ἄνθρωποι ἀναρωτιοῦνται καί δέν μποροῦν νά καταλάβουν, πώς στή Θ. Κοινωνία, ὁ ἄρτος γίνεται Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί ὁ οἶνος γίνεται Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Καί σᾶς ρωτῶ: Ἔχετε πάει ποτέ σας στόν ἰατρό; Καί ἄν εἶστε λίγο εὔσωμοι, τί σᾶς εἶπε ὁ ἰατρός νά μειώσετε στήν διατροφή σας, ὥστε νά χάσετε κάποια κιλά; Τό ψωμί! Καλά, τό ψωμί πού τρώω γίνεται σάρκα καί αἷμα μου; Ὥστε ἄν βγάλω τό ψωμί ἀπ᾽ τό συσσίτιό μου θά πέσουν τά κιλά, μου; Ἀσφαλῶς θά πέσουν! Ὥστε ὁ ὀργανισμός μου μπορεῖ νά μεταβάλλη τόν ἄρτο, σέ σάρκα καί αἷμα. Καί ἐντούτοις οἱ ἄνθρωποι, πού ὁ ὀργανισμός τους μυστηριωδῶς μεταβάλλει τόν ἄρτο τοῦ φούρνου τόν ὁποῖο τρώει σέ σάρκα καί γίνονται κιλά καί τόν οἶνο τόν ὁποῖο πίνει τόν κάνει αἷμα, οἱ ἴδιοι νά ἀμφισβητοῦν, ὅτι αὐτό δέν μπορεῖ νά τό κάνη ὁ Ἴδιος ὁ Θεός, στό Μυστήριο τῆς Θ. Κοινωνίας! Καί ἐφόσον, ταλαίπωρε ἄνθρωπε, δέν μπορεῖς νά ἐξηγήσης πῶς τό ψωμί τό ὁποῖο τρῶς γίνεται σάρκα σου, πῶς ζητᾶς νά ἐξηγήσης καί νά καταλάβης αὐτό τό Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας;»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 127).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ἔξω ἀπό ἕνα χωριό τῶν Τρικάλων, ζοῦσε μία χήρα γυναῖκα, ἡ ὁποία γνώριζε ὅτι καμμία ἀπ᾽ τίς γυναῖκες τῶν γύρω χωριῶν, δέν καταδεχόταν νά φτιάχνη προσφορά γιά τήν Ἐκκλησία. Ἐκείνη, ὅμως, παρά τή φτώχεια της, ἔφτιαχνε 10-12 πρόσφορα κάθε Κυριακή καί τά μοίραζε στούς ναούς τῆς περιοχῆς. Καί κάποια μέρα, τῆς ἐμφανίζεται ἡ Παναγία στόν ὕπνο της καί τῆς βάζει ἕνα χρυσό δαχτυλίδι στό χέρι της, καί τῆς λέει: “Αὐτό τό χέρι, πού κάνει αὐτή τή δουλειά, ἀξίζει αὐτό τό βραβεῖο!”. Ἡ χήρα ὅταν ξύπνησε, εἶδε στό χέρι της, τό χρυσό δαχτυλίδι. Καί τρομαγμένη ὅπως ἦταν, ἔτρεξε στό κοντινό μοναστήρι τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, γιά νά ἀναγγείλη τό γεγονός αὐτό. Μεγάλη εὐλογία εἶναι ὅσες φτιάχνουν πρόσφορο γιά τήν Ἐκκλησία! Μεγάλο πρᾶγμα!»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 130).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Λέγεται ὅτι στά ἐγκαίνια τοῦ Ἰσθμοῦ τῆς Κορίνθου τό 1893 παραβρέθηκε καί ὁ τότε πρωθυπουργός τῆς Ἑλλάδος Χαρίλαος Τρικούπης. Ἦταν περίοδος νηστείας τήν ἡμέρα ἐκείνη καί παρουσίαζαν νηστήσιμα ἐδέσματα, στή γιορτή πού ἔγινε. Καί ὅταν στόν Τρικούπη, τοῦ προσφέρθηκαν τά ἐδέσματα αὐτά, ἐκεῖνος εἶπε: “Ἐγώ, δέν νηστεύω γιά ἕνα Ἑβραῖο!”. Μετά ἀπό λίγο καιρό, ὁ Τρικούπης ἀρρώστησε καί ἦρθε ἡ ὥρα τοῦ θανάτου. Καί πῆγε ὁ ἱερέας μέ τό Ἅγ. Ποτήριο, νά τοῦ προσφέρη τό “Εἰσητήριο”, τή Θ. Κοινωνία, ἔστω τήν τελευταία στιγμή. Καί παρότι ψυχορραγοῦσε ὁ Τρικούπης, βρῆκε τή δύναμι νά ἀνασηκωθῆ στό προσκέφαλο τοῦ κρεββατιοῦ καί νά πῆ: “Ἔξω ὁ Ναζωραῖος! Γιά τόν κόσμο, ἦταν ἕνας πετυχημένος πολιτικός, ἀλλά γιά τόν ἑαυτό του ἦταν ἕνας ἄφρων, διότι καταδίκασε αἰώνια τήν ψυχή του”»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 131).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ὁ ἄνθρωπος πού δέν Κοινωνεῖ τακτικά εἶναι ζωντανός-νεκρός, καί μοιάζει μέ ἐκεῖνον πού περιποιεῖται ἕνα αὐγό κλούβιο»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 132).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ἡ Θ. Κοινωνία εἶναι ὁ “μαστός” τῆς Ἐκκλησίας, ἀπ᾽ τόν ὁποῖο τρέφονται τά παιδιά της»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 133).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Νά βλέπουμε ὄχι τί κάνει ὁ Ἱερέας, ἀλλά τί στέλνει σέ μᾶς ὁ Θεός διά τοῦ Ἱερέως!»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 133).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ὅταν ὁ ἄνθρωπος γυρίση στό Χριστό, στήν ἀρχή, ὁ Θεός τόν βοηθάει πολύ! Στήν παραμικρή του προσευχή, “ἰδού Ἐγώ”. Ὅ,τι ζητήσει, τοῦ τό δίνει. Στή συνέχεια, ὅμως, ὅταν μπῆ μέσα στό Χριστιανισμό, τότε ἀποσύρεται διακριτικά ὁ ἄγγελος φύλακάς του καί ἀρχίζει νά τρώη τίς “γροθιές” καί δίνει τίς ἐξετάσεις του. Καί ὅταν ἀντεπεξέλθη στίς ἐξετάσεις αὐτές καί παραμείνει πιστός, τότε ὁ Θεός τόν ξαναβγάζει σέ “ἀναψυχή” καί βοηθάει ξανά ὁ ἄγγελός του. Κάτι παρόμοιο συνέβη στό Χριστό, πού μετά τίς “ἐξετάσεις” πού ἔδωσε στό διάβολο, ἦρθαν ἄγγελοι νά τόν διακονήσουν»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 134).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ἐμεῖς πολλές φορές πᾶμε καί ἐξομολογούμαστε, τί κάνουν οἱ ἄλλοι. “Ὡραῖα” ἔκανε ἕνας ἱερέας κάποτε, πού κάποια πῆγε νά ἐξομολογηθῆ καί κατηγοροῦσε τόν ἄνδρα της. Ὅταν διάβασε ὁ πάτερ τή συγχωρητική εὐχή, εἶπε: “τοῦ δούλου Σου Γεωργίου” καί ἐκείνη ἀντέδρασε, λέγοντας:

—Ὄχι πάτερ, Κατίνα μέ λένε!

—Μά ἐσύ γιά τό Γεώργιο ἐξομολογήθηκες!, τῆς ἀπάντησε ὁ πάτερ»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 135).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Στήν ἐδῶ προσωρινή δοκιμαστική ζωή μας ὁ Χριστός εἶναι συνήγορός μας, στή μέλλουσα θά εἶναι ὁ δικαστής μας, καί ἀλίμονο στόν ἄνθρωπο πού δέν ἀξιοποίησε τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, διά μέσου τῆς ἐξομολογήσεως»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 137).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Κάποτε σέ μιά μάχη, πιάστηκαν αἰχμάλωτοι κάποιοι ἀξιωματοῦχοι τοῦ ἐχθροῦ. Καί ἀκριβῶς ἐκείνη τή στιγμή περνοῦσε ἀπό μπροστά τους ὁ βασιλιάς. Οἱ ἀξιωματοῦχοι προκειμένου νά τόν ἐξευμενίσουν, ὑποκλίθηκαν μπροστά του καί τόν χειροκρότησαν. Ἐκεῖνος, ὅμως, γυρίζει καί τούς λέει μέ σοβαρότητα: “Δέν ἐπιθυμῶ κύριοι τίς τιμές καί τά χειροκροτήματά σας. Ἐπιθυμῶ τά σπαθιά σας!”. Ἔτσι λέει καί ὁ Χριστός! “Δέν μέ ἐνδιαφέρουν τά λιβάνια καί οἱ προσφορές σας. Τίς ἁμαρτίες σας θέλω! Ἐγώ δέν σταυρώθηκα γιά λιβάνια καί προσφορές, ἀλλά γιά τίς ἁμαρτίες σας!”. Καταλάβατε; Ὄχι ὅτι δέν δέχεται τά λιβάνια καί τίς προσφορές, ἀλλά πρῶτα θέλει τίς ἁμαρτίες μας. Θέλει τή μετάνοιά μας»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 137).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Λέει ὁ Ἅγ. Φίλωνας: “Ὁ πονηρός μοιάζει μέ τό χαμαιλέοντα, πού ἀλλάζει τόσα χρώματα ἀνάλογα μέ τό περιβάλλον του, γιά νά μπορῆ νά κρύβεται. Μπορεῖ νά πάρη ὅλα τά χρώματα ἐκτός ἀπό ἕνα: τό λευκό. Ἔτσι καί ὁ πονηρός ἄνθρωπος, ὅλα μπορεῖ νά τά κάνη ἐκτός ἀπό ἕνα: Δέν μπορεῖ νά γίνη εὐθύς”»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 138).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Κάποτε μιά συντροφιά ὀρειβατῶν ἔφτασε σ᾽ ἕνα ψηλό μέρος, πού θεωρεῖτο πραγματική ὄασι. Εἶχε πλούσια βλάστησι, μέ πανέμορφα λουλούδια καί ὡραῖο κῆπο. Νά, ὅμως, πού τώρα ὅλα αὐτά εἶχαν ξεραθῆ! Δέν ἦταν ἐκείνη ἡ ὀμορφιά πού εἶχαν στό μυαλό τους. Παραπέρα ὑπῆρχε καί μία βρύση καί ὅταν πῆγαν νά πιοῦν δροσερό νερό  ἀπ᾽ αὐτή, διαπίστωσαν ὅτι ἦταν ξερή καί δέν ἔβγαζε νερό. Ἀπόρησαν ὅλοι... “Τί ἔγινε;”, ἀναρωτήθηκαν ὅλοι. Κάποιος ἀπ᾽ τήν παρέα, πού γνώριζε καλά τήν περιοχή, τούς εἶπε πώς θά πήγαινε μόνος του πιό ψηλά, ὅπου ὑπῆρχε μιά μεγάλη λίμνη, ἀπ᾽ τήν ὁποία διοχετεύονταν ἡ βρύση καί ὅλη ἡ περιοχή, γιά νά δῆ πῶς ἔχει τό θέμα. Πηγαίνει, λοιπόν, πάνω καί βλέπει ἄφθονο καί γάργαρο νερό, τό ὁποῖο ὅμως παραδόξως, δέν διοχετευόταν στήν περιοχή πού βρίσκονταν οἱ φίλοι του. Διαπίστωσε, ὅτι στήν ὀπή μέσῳ τῆς ὁποίας διοχετευόταν τό νερό, ὑπῆρχαν φύλλα καί ξύλα, τά ὁποῖα ἔφραζαν τήν ὀπή καί παρεμπόδιζαν τή δίοδο τοῦ νεροῦ. Ἐκεῖ πάνω ὑπῆρχε ὁλόκληρη λίμνη, καί κάτω εἶχαν ξεραθῆ τά πάντα. Τά φύλλα καί τά ξύλα εἶναι οἱ ἁμαρτίες τοῦ ἀνθρώπου πού μπαίνουν καί φράττουν τήν ὀπή, ἀπ᾽ τήν ὁποία “ἀρδεύεται” ὁ ἄνθρωπος ἀπ᾽ τό Θεό, καί ἔχουν ὡς ἀποτέλεσμα νά μαραζώνεται ἡ ὡραιότητα τῆς ψυχῆς του»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 139).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ὁ διάβολος μᾶς ραντίζει μέ ἕνα spray, γιά νά μᾶς προκαλέση μιά ζαλάδα καί ἕνα πονοκέφαλο καί νά μή μποροῦμε νά ἀνοίξουμε τά μάτια μας, ὥστε νά μᾶς κρατήση μακρυά ἀπ᾽ τό καθῆκον μας (πνευματικό καί ὑλικό). Χρειάζεται τότε ὁ ἄνθρωπος νά διακρίνη, ὅτι εἶναι τέχνασμα αὐτοῦ, νά κάνη τό σταυρό του κάι νά πῆ: “Θεέ μου, βοήθησέ με!”»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 140).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ἕνας μικρός μιά μέρα ἔκλεψε ἕνα πορτοφόλι. Ὁ γέροντας ἀνακάλυψε, ὅτι ὁ μικρός Γιῶργος ἔκλεψε τό πορτοφόλι καί τοῦ λέει:

—Γιῶργο, γιατί τό ἔκλεψες τό πορτοφόλι;

—Δέν ἤξερα παπποῦ, ὅτι ἦταν δικό σου.

Καί τοῦ λέει ὁ γέροντας:

—Τό ὅτι δέν ἦταν δικό μου, δέν τό ἤξερες. Τό ὅτι δέν ἦταν δικό σου, δέν τό ἤξερες;

Καταλάβατε; Ἔτσι εἴμαστε ἐμεῖς. Μᾶς μιλάει ἡ συνείδησί μας καί ἐμεῖς μέ διάφορες δικαιολογίες, προσπαθοῦμε νά τήν κοιμήσουμε»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 141).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Οἱ ἄνθρωποι πού καθοδηγοῦνται ἀπ᾽ τήν σάρκα τους, δέν μποροῦν νά ἔχουν σχέσι μέ τήν πνευματική ζωή. Διότι ἡ σάρκα ζητάει πάντα τά ἀγαθά τοῦ κόσμου τούτου, τά ὁποῖα εἶναι φθαρτά καί δέν ἀντέχουν νά περάσουν πέραν τοῦ τάφου. Καί ἔτσι παρουσιάζονται στήν ἄλλη ζωή χωρίς “συνάλλαγμα”. Μοιάζουν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί μέ τό μετανάστη ἐκεῖνο, πού πηγαίνει στή Γερμανία, ἀλλά δέν μερίμνησε νά ἐξαργυρώση τίς δραχμές του σέ μάρκα, μέ ἀποτέλεσμα τά χρήματά του νά εἶναι ἄχρηστα»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 141).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ὁ Χριστός δέν ζητᾶ λογαριασμό ἀπ᾽ τόν ἄνθρωπο γιά νά πληρώση τίς ἁμαρτίες του, ἀλλά ζητᾶ λογαριασμό γιά νά τοῦ τίς χαρίση, καί ὁ ἄνθρωπος δέν πηγαίνει νά ἐξομολογηθῆ, γιατί τόν ξεγελάει ὁ σατανᾶς»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 142).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Κάθε τί πού κάνει ὁ ἄνθρωπος, θά πρέπη νά ἔχη ὡς ἀποτέλεσμα, τή δόξα τοῦ Θεοῦ καί τήν ἐξυπηρέτησι τοῦ συνανθρώπου»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 143).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ἡ οἰκογένεια πού κάνει τό σπίτι της οὐρανό, νά εἶναι βεβαία ὅτι θά κάνη τόν οὐρανό σπίτι της»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 143).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ἡ μεγαλυτέρα φιλοσοφία καί θεολογία, εἶναι τό θέμα τοῦ θανάτου. Καί ἐντούτοις οἱ περισσότεροι πολιτεύονται στή ζωή τους σάν τόν σαλίγκαρο, ὁ ὁποῖος ὅταν τόν ψήνουν τραγουδάει!»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 143).

‘ ̓

“” 

«»().

Η μεγάλη πλάνη των καλών ανθρώπων: 

Από την μία προσέχουν να μην πατήσουν και σκοτώσουν ακόμα και τα μυρμήγκια, 

και από την άλλη σκοτώνουν τον εαυτό τους, μένοντας μακριά από τον Χριστό. 

Αυτός είναι ο λόγος που οι καλοί άνθρωποι δεν σώζονται, αλλά κολάζονται. 

Σώζονται μόνο οι πραγματικά Χριστιανοί, οι ΜΕΤΑΝΟΗΜΕΝΟΙ Χριστιανοί. 

Εκείνοι που έχουν οργανική και μυστηριακή σχέση (εξομολογούνται, κοινωνούν) με τον Χριστό..

Ο κόσμος έχει σκληρυνθεί. Είναι γύρω από τον χρυσό! 

Τον απασχολεί το σκληρότερο μέταλλο, όπως ξέρετε ο χρυσός είναι το σκληρότερο μέταλλο και όποιος καταπιάνεται με αυτό σκληρύνει και δεν βλέπουν ούτε ψυχή, ούτε συνάνθρωπο, 

ούτε Θεό, ούτε τίποτα και χάνονται οι άνθρωποι.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Διά­βα­ζα ένα πα­τε­ρι­κό βι­βλίο και μέσα στα άλλα, είχε και μία απο­κά­λυ­ψη. 

Μι­λού­σε για μία τάξη ψυ­χών, οι οποί­ες λόγω της άσχη­μης και άστα­της ζωής που έκα­ναν (πιο­τό, ξε­νύ­χτια, γυ­ναί­κες, αυ­το­κτο­νία, τρέ­λες), έφυ­γαν νω­ρί­τε­ρα από τον κό­σμο τού­το και δεν έζη­σαν όσα χρό­νια τους προ­ό­ρι­ζε ο Θεός να ζή­σουν. 

Αυ­τές οι ψυ­χές, θα ζή­σουν τα χρό­νια που υπο­λεί­πον­ταν να ζή­σουν στη γη, σε ξένη, ει­δι­κή κα­τη­γο­ρία, πέ­ραν του τά­φου. 

Και όταν συμ­πλη­ρω­θούν τα χρό­νια αυτά, τότε έρ­χον­ται εις κρί­ση. 

Για πα­ρά­δειγ­μα, έχει εμέ­να ο Θεός φυ­σιο­λο­γι­κά να ζήσω 80 χρό­νια. 

Όμως εγώ έκα­να άσχη­μη ζωή, με απο­τέ­λε­σμα να συν­το­μεύ­σω τη ζωή μου και την έκα­να 45 χρό­νια. 

Τα 35 χρό­νια, θα τα ζήσω ξε­χω­ρι­στά, σε ει­δι­κό ''κο­πά­δι'' και μό­λις συμ­πλη­ρω­θούν, τότε θα έρ­θει ο Κύ­ριος να με κρί­νει. 

Πα­ρά­ξε­να πράγ­μα­τα... 

Δεν έχου­με δι­καί­ω­μα επί του εαυ­τού μας!.

Ακούς τον άλ­λον να λέει: Να πε­θά­νω για να ησυ­χά­σω! 

Σο­βα­ρά; 

Σου έχουν στρω­μέ­νο κρε­βά­τι εκεί που θα πας! 

Και ποιός σου είπε, ότι εί­ναι τέρ­μα η ζωή; 

Αυτή η ζωή, έχει τέ­λος. 

Η άλλη ζωή δεν έχει τέ­λος. 

Αυτή η φι­λο­σο­φία δεν υπάρ­χει δυ­στυ­χώς σή­με­ρα στους πε­ρισ­σο­τέ­ρους και πο­ρεύ­ον­ται μέσα στο σκο­τά­δι.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Ο μεγαλύτερος άνθρωπος ο Τίμιος Πρόδρομος, όπως λέει ο ίδιος ο Χριστός, δεν καλοπέρασε στη ζωή του και δεν απόλαυσε στη ζωή του.

Ζούσε στη έρημο και τρέφονταν με αγριέμελο και ακρίδες. Και εμείς που θέλουμε να λεγόμαστε Χριστιανοί, θέλουμε να καλοπερνάμε και να μην έχουμε θλίψεις;

Ο Τίμιος Πρόδρομος δεν ήταν μόνο Πρόδρομος του Χριστού επί της γης, 

αλλά ήταν και Πρόδρομος του Χριστού επί του Άδη,

αφού κήρυξε και σε εκείνες τις ψυχές,

για να δεχθούν το Χριστό έπειτα,

όταν επρόκειτο και Εκείνος να τους κηρύξει αργότερα,

όταν ο Χριστός κατέβηκε 33 ώρες στον Άδη.

Γι' αυτό στις βυζαντινές εικόνες, ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, παρουσιάζεται με φτερούγες Αγγέλου. 

Βέβαια δεν ήταν Άγγελος, αλλά σε σχέση με την διακονία του εδώ στον κόσμο, ως αγγελιοφόρος και Πρόδρομος του Χριστού, φέρει τις φτερούγες Αγγέλου. Γιατί οι Άγγελοι είναι και αγγελιοφόροι.

Ρωτάει ο άλλος:

Τον Τίμιο Πρόδρομο, ποιός τον Βάπτισε;

Το αίμα του, τον Βάπτισε, όταν αποκεφαλίστηκε από τον Ηρώδη.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Υπάρχουν άνθρωποι που στις βλασφημίες των άλλων, άλλοι θυμώνουν και άλλοι τους καταριούνται. 

Βλασφημεί κάποιος π.χ. το σταυρό και λέει ο άλλος: “να σου βγάλει τα μάτια!”. 

Βλασφημεί κάποιος τον Χριστό και λέει ο άλλος: “να σου κόψει τη γλώσσα!”. Αυτά δεν είναι λύσεις…

Για να βλασφημήσει κάποιος τον Θεό, πρέπει να είναι κατοικητήριο του σατανά 100 %. 

Μόνος του δεν μπορεί κάποιος να βλασφημήσει τον Θεό, αλλά πρέπει πρώτα να έχει επιτρέψει να μπει μέσα του ο σατανάς και ο σατανάς στη συνέχεια ξεστομίζει διαμέσου του προσώπου αυτού, τη βλασφημία κατά του Θεού.

Γι’ αυτό αυτός που βλασφημεί πρέπει να τύχει αγαθής αντιμετωπίσεως από εμάς τους λεγομένους Χριστιανούς 

και να προσπαθήσουμε για τη διαφώτισή του, εφόσον πρώτα προσευχηθούμε και πούμε: 

”Φώτισε με Κύριε, να του πω δύο λόγια…”.

Με πήγαινε ένα ταξί για το Παγκράτι. Σε μια στιγμή κάποιος πέρασε μπροστά μας και ο ταξιτζής τον βλασφήμησε. Δεν του είπα τίποτα. 

Λίγο πριν φτάσουμε του είπα:

– Γιατί τον βλασφήμησες;

– Μα δεν ειδες;

– Ναι είδα, όμως με το να τον βλασφημήσεις τι διόρθωσες;

– Ξέρεις εγώ δεν είμαι βλάσφημος..

– Ναι το είδα, δεν είναι ανάγκη να μου το πεις.

– Ναι αλλά σε αναγκάζουνε..

– Όταν σε αναγκάζουνε, πρέπει να προσέξεις. Αλίμονο αν βλασφημείς αν δεν σε αναγκάζουνε, γιατί τότε πρέπει να πας στο τρελοκομείο.

Και άρχισα να τον αναπτύσσω το θέμα και να τον διαφωτίζω περί τίνος πρόκειται και στο τέλος μου είπε:

– Σε δηλώνω, ότι από σήμερα κόβω τη βλασφημία!

Τον διαφώτισα. Διότι απέναντι στον βλάσφημο δεν πρέπει να αδιαφορήσουμε, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να του μιλήσουμε, εφόσον αυτός πρώτα ηρεμήσει και καταπραϋνθεί ο θυμός του.

Δημήτριος Παναγόπουλος o ιεροκήρυκας +

 

<>

Στους πε­ρισ­σό­τε­ρους αν­θρώ­πους η με­τά­νοια έχει τρο­πο­ποι­η­θεί σε εξο­μο­λό­γη­ση. Εξο­μο­λο­γούν­ται, υπο­κλέ­πτουν μια ευχή από τον πνευ­μα­τι­κό και Κοι­νω­νούν, χω­ρίς με­τά­νοια, χω­ρίς να διορ­θώ­νουν τη ζωή τους, αφού μετά κά­νουν πάλι τα ίδια..

Ο γε­ωρ­γός ξέ­ρει πότε θα σπεί­ρει το χω­ρά­φι του. Ο κη­που­ρός ξέ­ρει πότε θα πά­ρει τον καρ­πό της καλ­λιέρ­γειάς του. Και ο Θεός ξέ­ρει πότε θα ''συλ­λά­βει'' κάθε άν­θρω­πο, προ­κει­μέ­νου να έρ­θει σε με­τά­νοια..

Μην αφή­σε­τε τον εαυ­τό σας να πι­στέ­ψει, ότι εί­στε εν με­τά­νοια, για­τί συ­νε­χώς αμαρ­τά­νου­με..

Όταν ο άν­θρω­πος γυ­ρί­σει στο Χρι­στό, στην αρχή, ο Θεός τον βο­η­θά­ει πολύ! Την πα­ρα­μι­κρή του προ­σευ­χή, ''ι­δού Εγώ''. Ό,τι ζη­τή­σει, του το δί­νει ο Κύ­ριος. 

Στην συ­νέ­χεια όμως, όταν μπει μέσα στον Χρι­στια­νι­σμό, τότε απο­σύ­ρε­ται δια­κρι­τι­κά ο άγ­γε­λος φύ­λα­κάς του και άρ­χι­ζει να τρώ­ει τις ''γρο­θιέ­ς'' και δί­νει τις εξε­τά­σεις του. 

Και όταν αν­τα­πε­ξέλ­θει στις εξε­τά­σεις αυ­τές και πα­ρα­μεί­νει πι­στός, τότε ο Θεός τον ξα­να­βγά­ζει σε ''α­να­ψυ­χή'' και βο­η­θά­ει ξανά ο άγ­γε­λός του. 

Κάτι πα­ρό­μοιο συ­νέ­βη στο Χρι­στό, που μετά τις ''ε­ξε­τά­σει­ς'' που έδω­σε στην έρη­μο από τον διά­βο­λο, ήρ­θα­νε άγ­γε­λοι να τον δια­κο­νή­σουν.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Δημήτριος Παναδόπουλος:

Η Εκκλησία κάθε βράδυ κλίνει με μια ωραία προ­σευχή. «εν μετανοία και εξομολογήσει παράλαβε». Έτσι δέεται ο ιερεύς για την εκκλησία και ο άνθρωπος ο οποίος δεν είναι εις θέση ανά πάσαν στιγμήν να σταθή εις κρίση δεν μπορεί να πη ότι θρησκεύει απόλυτα. Θέ­τω το ερώτημα στον εαυτό μου πρώτον και έπειτα σε ε­σάς. Αν αυτή την στιγμή πει ο Κύριος STOP, μέχρι ε­δώ, ελάτε για λογαριασμό. Ερωτώ αυτούς που θρησκεύουν, δεν λέγω τους άλλους που δεν ξεκίνησαν ακό­μη ή που παρακολουθούν από μακρυά το γεγονός. Είναι εις θέση να σταθούν ενώπιον του φοβερού βήματος, που θα κρίνει απροσωπόληπτα, που θα κρίνει χωρίς συναι­σθήματα και χωρίς ψευδομαρτυρίες; Είμεθα εις θέση να σταθούμε; Θα πούμε οι περισσότεροι από ταπεινολογία, όχι, και οι υπόλοιποι από ταπείνωση, όχι.

Ποιος είναι αυτός που μπορεί να σταθεί, και γιατί δεν μπορούμε να σταθούμε; Είμεθα αμαρτωλοί, θα δοθή η απάντησις, και τι κάνεις έναντι της αμαρτίας; Και πο­νοκέφαλο έχεις αλλά παίρνεις ασπιρίνη, και πυρετό κά­νεις και παίρνεις αντιβιοτικά, και ασθενής είσαι και πηγαίνεις στο νοσοκομείο. Αναφορικώς, όμως, με την α­μαρτία, τι κάνεις; Ποιο είναι το φάρμακο της αμαρτίας; Έπαθες μια ζημιά από ένα φαγητό, ξανά το τρως; Όχι. Ημάρτησες άπαξ, γιατί ξαναμαρτάνεις; Πού είναι η λογική, η απλή λογική; Άσε την Θεολογία στην άκρη, πού είναι η απλή λογική; Θέλω, λοιπόν, απόψε το βράδυ να μιλήσω για αυτό το θέμα.

Ποιος νομίζει ότι είναι εις θέση απόψε να κριθή; Δεν νομίζω να μπορή κανένας να μου παρουσίαση συμ­βόλαιο από τον Χριστόν ότι αυτός έχει περιθώριο να μετανοήση, ότι έχει περιθώριο να ζήση και να τακτοποίη­ση τα θέματά του, εφόσον αναβάλει σήμερον και δεν ενδιαφέρεται. δεν νομίζω να έχη κανείς να μου επιδείξη, να μου πη. Κύριε εγώ έχω 20 χρόνια μπροστά μου. Δεν ξέρω τι του λέει ο διάβολος στο κεφάλι. Ο Χριστός τι του λέει. τον ρώτησες τον Χριστό; Ο Χριστός δεν υπόσχεται ζωή εδώ, εκεί υπόσχεται. Υπάρχει ψευδαίσθηση σε πολλούς ανθρώπους ότι έχουν καιρόν. Αυτό είναι ένα μεγάλο τέχνασμα του σατανά, του εμπείρου αυτού προ­σώπου των 8.000 ετών ο οποίος γνωρίζει να κλέβη το παρόν και να υπόσχεται το μέλλον. Να κλέβη το σήμε­ρον και να υπόσχεται την αύριον, και όταν η αύριον γίνη σήμερον, να του την κλέβη και αυτήν και να του υπόσχεται την πάρα κάτω.

Αναφέρεται εις το Γεροντικόν, ότι κάποτε πήγε ένας σατανάς και ηπείλησε έναν μοναχόν και του είπε. πού θα μου πας, δεν σ' έβαλα στο χέρι μέχρι τώρα, αλλά στα 40 χρόνια που θα ζήσης ακόμα, θα σε βάλω, δεν θα μου γλυτώσης, και έφυγε. Ο μοναχός επήρε στο νου του τα 40 χρόνια. 40 χρόνια ακόμη, τότε έχω περιθώριο. Έχω 40 χρόνια, είναι αρκετά, δεν πάω μέχρι το χωριό να ιδώ, υπάρχει κανένας από τους δικούς μου; Και έρχομαι; 40 χρόνια ακόμη, πόσο θα κάμω, 5 μέρες, 10 μέρες. Έχω 40 εδώ και 40 ακόμη 80, δεν χάθηκε ο κόσμος για 5-10 μέρες. Ας πάω να δω, μήπως υπάρχει η μητέρα μου, υ­πάρχει κανένας από τους συγγενείς μου, άνθρωποι του Θεού και αυτοί, να τους πω και δυο λόγια, άλλωστε. Δικαιολογία όμορφη του σατανά, να τον βγάλει από τον τόπον του, βέβαιος ότι θα τον βγάλει και από τον τρό­πον του. και δεν έβλεπε πότε να ξημερώση ο γέροντας. Το πρωί επήρε το σακουλάκι του και το ραβδί του και άρχισε να κατηφορίζη. Ο Θεός τον λυπήθηκε και τον έστειλε έναν άγγελο μπροστά και τον λέγει. «για πού με το καλό;». «Να, πηγαίνω κάτω». «Γύρισε πίσω, σε λυπή­θηκε ο Θεός και μ' έστειλε να σου πω ότι σ' εξηπάτησε ο σατανάς». Ήρθε στον εαυτό του αυτός και επέστρεψε κλαίγοντας για το πάθημα. και την τρίτην ημέραν απέ­θανε. Τα 40 χρόνια του σατανά ήσαν 3 ημέρες στου Θε­ού τον λογαριασμό.

Σου είπε ο γιατρός ότι στέκεσαι καλά. Έκανες τσεκ-απ και είσαι εντάξει, και είσαι τακτοποιημένος κ.τ.λ. και αύριο είσαι για τα κυπαρισάκια. Σου 'πε κανείς; Ένα αυτοκίνητο ήρθε στο πεζοδρόμιο και σε παρέσυρε και ε­σένα και το παιδί σου. Ο θάνατος είναι κλέφτης, εν νυκτί μάλιστα, που δεν ξέρεις πότε θα έρθη, πούθε θα έρθη και πώς θα έρθη. Ουδείς γνωρίζει, είναι δαμόκλειος σπάθη η οποία κρέμεται σε κάθε κεφαλή, πού η λογική αυτή του ανθρώπου, αν απόψε φύγω, εάν με καλέσει μ' ένα δυ­στύχημα, ή με μίαν ασθένειαν εγώ πάω, σε ποια κατά­σταση θα είμαι; Αυτή, λοιπόν, η αμέλεια γύρω από την ετοιμασία της αναχωρήσεως ανά πάσαν στιγμήν όλων των ηλικιών, είναι θανάσιμο αμάρτημα. Αυτή η αδιαφο­ρία, που δεν είμεθα ανά πάσαν στιγμήν με το εισητήριο στο χέρι, είναι θανάσιμος κίνδυνος. Διότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι σαν τον άνθρωπον που μέλει να ταξιδέψει για το εξωτερικόν και περιμένει το τηλεφώνημα από το πρακτορείο, ότι το καράβι περνάει την τάδε ημέρα, και δεν μπορεί ο άνθρωπος αυτός να πάει εξοχή, και δεν μπορεί να πάει κρουαζιέρα, και δεν μπορεί να πάει πουθενά, ούτε αναλαμβάνει καμία επιχείρηση αναμένοντας ανά πάσαν στιγμήν την ειδοποίηση από το πρακτορείο, ότι το καράβι φεύγει, περνάει την τάδε ημέρα.

Υπάρχουν θρησκεύοντες Χριστιανοί που, εάν αυτή την στιγμή, εκεί που είναι στο υπερώο αυτό και στο επά­νω υπερώο και κάτω, θελήσει ο Κύριος να τους εξομο­λόγηση στην πόρτα, καράβια αμαρτίες θα φορτωθούνε, που πιστεύουν στον Χριστό, που πιστεύουν στην ορθό­δοξο πίστη, που πιστεύουν στα μυστήρια, που πιστεύουν εις τον κλήρον, που ανάπτουν κεριά, που νηστεύουν, που κάνουν, θα φορτώσουν καράβια αμαρτίες. Είναι ανεξομολόγητοι, είναι άνευ θείας κοινωνίας. Εκκλησιάζο­νται χωρίς να κοινωνούν. Θρησκεύουν με τον τρόπο τους. Έχουν φτιάξει θρησκεία των μέτρων τους. Έχουν φτιάξει τον Χριστό τόσον, που να χωρούν όπως είναι, φορτωμένοι σαν τον σκαντζόχοιρο με τις σταφυλόρογες στην πλάτη. διότι έτσι είμεθα οι περισσότεροι με τις α­μαρτίες μας.

Έχετε ιδεί σκαντζόχοιρο να μεταφέρη σταφυλόρο­γες στα παιδιά του; Τις ρίχνει κάτω και κυλιέται επάνω, και πηγαίνει σαν πολυέλαιος. Καταλαβαίνετε τώρα τι μέρος πρέπει να είναι ανοιχτό να τις περάσει αυτές. Έ­τσι είμεθα οι περισσότεροι, δεν χωράμε στην στενή και τεθλιμμένη πύλη, που έχει ο Χριστός, για τους πιστούς. Είναι πλαδαρή η ζωή μας, δεν βιάζεται η ζωή μας, δεν αγωνιζόμεθα έναντι των αισθήσεών μας που είναι φορείς και καταστρέφουν την ψυχή μας. Δεν προσέχουμε την γλώσσα μας, δεν προσέχουμε τα μάτια μας, τα αυτιά μας, την αφή μας. Βομολοχούμε πολλάκις και αστειαζόμεθα πολλάκις, αλλά και βλασφημούμε ακόμη, καταρώμεθα. Είναι δυνατόν να λέγεται ποτέ αυτός Χριστιανός, και εί­ναι δυνατόν να συγκαταριθμηθή στην εκλεκτή ποίμνη του Κυρίου, εφ' όσον αυτός ο άνθρωπος δεν είναι έτοι­μος ανά πάσαν στιγμήν για να φύγη; Θα ετοιμαστώ. Ε­γώ πιστεύω. Θα έχης τον χρόνο να ετοιμαστής; Είθε να σου προσθέσει τον χρόνον, αλλά μήπως εξαντληθεί το όριον, μήπως μέχρι τώρα ο χρόνος που προσθέτει δεν εί­ναι στην μακροθυμία του και στην χρηστότητά του; Τον εδικαιούσο τον χρόνο μέχρι σήμερα. Μήπως η χρηστό­τητά Του και η μακροθυμία Του δεν σου τα προσέθεσε; Ποιος είσαι εσύ και ποιος είμαι εγώ, που θα με περιμένη, και Αυτός είναι υποχρεωμένος να με περιμένη να κά­νω εγώ τη ζωή μου με τον τρόπο μου; Ποιος είσαι εσύ, ποιος είμαι εγώ; Δεν το έχουμε λάβει σοβαρώς υπόψι. Για πηγαίνετε στα κοιμητήρια να δείτε πόσα αρνιά είναι εκεί. Για διαβάστε εφημερίδες να δείτε, πόσα ατυχήμα­τα, πόσα συμβάντα καθημερινώς στέλνουν τους ανθρώ­πους στην άλλη ζωή απροετοίμαστους.

Ενθυμείστε τι σας έλεγα προχθές πως είδανε το κοι­μητήριο της Αναστάσεως του Πειραιώς κατάμεστον από μαύρες σημαίες. Γιατί; αμετανόητοι και ανεξομολόγητοι, ακοινώνητοι, απροετοίμαστοι αυτοί οι ίδιοι και οι ι­δικοί των, τους αμπαλάρισαν εν τη απιστία των, δεν τους πήγαν παπά, δεν τους έκαμαν μυστήριο, δεν τους εκάλεσαν για εξομολόγηση, για θεία κοινωνία, έστω και την τελευταία στιγμή, και είναι με μαύρη σημαία, και θ' αναστηθούν βέβαια, διότι θα ανοίξουν οι τάφοι και οι μεν και οι δε, να αποδώσουν ότι τους εμπιστεύθη να φυ­λάξουν, αλλά θα αποδώσουν κόρακας ως αντιλαμβάνε­σθε, διότι κόρακα τους εδόθη να φυλάξουν. Ο άνθρωπος να φοβάται, να φοβάται όταν ζει, διότι δεν ξέρει αν πίσω του είναι ο θάνατός του, δεν ξέρει αν η ημέρα αυτή είναι η τελευταία ή η βραδυά αυτή είναι η τελευταία.

Διάβαζα κάποτε έναν που έγραφε περί της ζωής του ανθρώπου και του θανάτου ως εξής: «ο άνθρωπος όταν γεννάται βρίσκεται μπροστά σ' έναν δρόμο ο οποίος εί­ναι γεμάτος από κεράκια αναμμένα. Κάθε μέρα παίρνει και ένα κερί και μειώνονται ως είναι φυσικό τα κεριά». Πού ξέρεις άνθρωπε τώρα αν ήταν το τελευταίο κερί που πήρες εσύ σήμερα το πρωί και δεν υπάρχει άλλο; Πού ξέρεις αν το κρεββατι σου το αναπαυτικό γίνει νεκροκρέββατό σου; Ποιος είναι αυτός που θα σου το πει; Εδώ ένας αδελφός πήγε να πλήρωση στην τράπεζα ένα γραμμάτιο και του λέγει ο υπάλληλος. να έρθης την Δευ­τέρα, επειδή έκλεισαν το μεσημέρι. «καλά, του λέει, πρώτα ο Θεός, θα έλθω τη Δευτέρα». «Πρώτα ο άνθρω­πος τον λέει αυτός, όχι ο Θεός», και έγινε μία συζήτηση και κοίταξε να τον πείσει, αλλά «πρώτα ο άνθρωπος, όχι ο Θεός». Δηλαδή εγώ πρώτα, εγώ θα κανονίσω πότε θα πεθάνω, εγώ θα κανονίσω αν ζήσω, τι μου λες «πρώτα ο Θεός;». Τέλος πάντων έφυγε, γιατί είδε ότι δεν έβγαινε τίποτε απ' τη συζήτηση εκείνη την ώρα. Αποτέλεσμα ο κύριος αυτός, που έλεγε πρώτα ο άνθρωπος, την άλλη μέρα το πρωί είχαν συνενοηθεί με την σύζυγον να κά­νουν μίαν επίσκεψη και είπε στην σύζυγο. «δεν ετοιμά­σθηκες ακόμη;», και κάθησε στο χώλ και πήρε την Κα­θημερινή και διάβαζε. Καλά θα ετοιμαστώ γρήγορα, λέ­ει. Όπως εκάθησε εκεί σε λίγο είχε πάρει ρόγχο. Ο ρόγχος αυτός ενόμισε η γυναίκα του ότι ήταν του ύπνου και είπε μονολογώντας, ενώ εκτενιζόταν εις τον καθρέ­φτη. «ακόμη δεν εκάθησες και αποκοιμήθηκες και βιάζε­σαι κι όλα;». Το αποτέλεσμα ήταν ότι αυτός απέθανε κά­τω από την Καθημερινή την εφημερίδα. Και την άλλη Δευτέρα δεν βρήκε αυτόν, αλλά βρήκε την αφίσα, ότι κηδεύεται. Αυτός είναι ο άνθρωπος. Πού η λογική λοι­πόν;

Έχουν την γνώμη, διότι είναι νέοι, ότι θα ζήσουν, αλλά και οι μεγάλοι έχουν την γνώμη ότι θα ζήσουν, ο σατανάς είναι τεχνίτης. Το μεγαλύτερο τέχνασμα του σατανά, του εμπείρου αυτού προσώπου των 8.000 ετών είναι αυτό. Λέγεται ότι κάποτε έγινε μια συνεδρία μεγά­λη εκ μέρους του Βεελζεβούλ με όλο το επιτελείο του, να αποφανθούν ο καθένας από την πείρα του τι μπορούν να κάνουν για να κολάζουν τους ανθρώπους, και ερωτήθησαν πολλοί σατανάδες που εθεωρούντο με πνεύμα. Ο ένας είπε θα κάνουμε αυτό, ο άλλος είπε θα κάνουμε πο­λέμους να σκοτωθούν οι άνθρωποι, να χωρίζουν τα αν­δρόγυνα, άλλος θα τους κάνουμε να βλασφημήσουν το Θεό, άλλος θα τους κάνουμε αιρετικούς. Δεν ικανοποιείτο όμως και τόσο ο μεγάλος από όλα αυτά τα οποία ήκουε. Ένας μικρός διαολάκος καθόταν σε μία άκρη και τον ερώτησε ο μεγάλος με τη σειρά του. «εσύ έχεις να μας πης τίποτα;». Λέει. «έχω και εγώ μία γνώμη, αλλά ε­δώ μίλησαν τόσοι μεγάλοι, εγώ τι να πω». Καλά, πες την να την ακούσουμε και την δική σου. «Εγώ έχω τη γνώμη, να μην κάνουμε τίποτε από αυτά που είπαν οι προγενέστεροι αλλά να πούμε στον κόσμο, ότι υπάρχει Θεός, ότι υπάρχει κόλαση και παράδεισος, ότι ο Χρι­στός σώζει. Όλα αυτά να τα πούμε στον κόσμο, αλλά μπορούμε να τους πούμε στο τέλος, πως έχουνε καιρό, μη βιάζονται». Αυτό θα γίνη, ενέκρινε ο μεγάλος. Αυτό είναι, και αυτό γίνεται και θα γίνεται. Ας μου πη μια μά­να που μίλησε στο παιδί της, ότι θα πεθάνει, και ας μου πη μια μάνα ότι ετοιμάζει το παιδί της, ότι θα πεθάνει. Αλλοίμονό της αν δεν του λέει ή αν δεν το ετοιμάζει, αλλά το βλέπει σαν αντικείμενο, το βλέπει εξωτερικώς, δεν το βλέπει εσωτερικώς.

Εζήτησε τίποτε ο Χριστός από τον άνθρωπο όταν ήρθε στον κόσμο; Του ζήτησε κεριά, του ζήτησε λιβά­νια, του ζήτησε λαμπάδες σαν το μπόι του. ζήτησε τέ­τοια πράγματα; Αμαρτίες εζήτησε, μετανοείτε είπε, τό­σον δια του προφήτου του όσον και ο Ίδιος. Δια μεν του προφήτου του, είπε. «μετανοείτε ήγγικε γαρ η βασι­λεία των ουρανών». Ο Ίδιος δε είπε, όταν εξήλθε στον δημόσιο βίο. «μετανοείτε ήγγικε γάρ η βασιλεία των ου­ρανών και πιστεύσατε εις το ευαγγέλιον». Ευαγγέλιο εί­ναι ο Ίδιος. Η επαγγελία, ότι «ο υιός του Θεού έγινε υι­ός της Παρθένου», για να πάρη τις αμαρτίες του κόσμου. «ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου».

Αυτό είναι το θέμα το σοβαρό, αν αυτό επιτευχθεί και ο άνθρωπος είναι συνεπής, ανά πάσαν στιγμήν μετα­νοημένος, εξομολογημένος και κοινωνημένος, έχει κλεί­σει το περισσότερο μέρος έξω, έχει πιθανότητες να σωθή. Ο Άγιος Αρσένιος 94 ετών άνθρωπος, με θαύματα και νεκραναστάσεις, έλεγε: «πρόσθες ημίν χρόνον, Κύ­ριε, ίνα βάλω αρχήν μετανοίας». Διότι σε κάθε αμαρτία, σε κάθε πτώση, χρειάζεται η μετάνοια, χρειάζεται η ανόρθωση. Έστω και μία αμαρτία να έχης, μετάνοια χρειάζεσαι και 100 αν εχης, μετάνοια χρειάζεσαι. Φάρ­μακο δωρεάν προσφερθέν και εύκολον δια τον καθέναν, αλλά είναι το εγώ και η σαρξ. Αυτά τα δύο εμποδίζουν τον άνθρωπο να ταπεινωθή και να ζητήση την χάρη του Θεού και την άφεση των αμαρτιών. Είναι ένα θέμα μέσα από τον παράδεισο αυτό. Τι λέτε, εάν ο Αδάμ και η Εύα δεν μετεβίβαζον την ευθύνη και έπαιρναν επάνω τους την αμαρτία δεν θα τακτοποιήτο το θέμα εκεί; Θα ετακτοποιήτο εκεί. Δεν υπήρχε λόγος αυτός ο Θεός να γίνη άνθρωπος και να υποστή όσα υπέστη και να φτάση μέ­χρι κοιλίας άδου. Θα ετακτοποιήτο εκεί. Αλλά δυστυ­χώς μετεβίβασαν την ευθύνη ο Αδάμ εις την Εύα, η Εύα εις τον όφιν και οι δύο εις τον Θεόν, διότι ο Θεός έφτια­ξε την Εύα, και ο Θεός έφτιαξε τον όφι. Πράγμα το οποίο κάνουμε και εμείς σήμερα. Όλοι μας πταίουν πλην του εαυτού μας. Φταίει ο κλήρος. Φταίει ο πατέρας, φταίει η μητέρα, φταίει ο διδάσκαλος, φταίει ο γείτονας, φταίει η κοινωνία, λένε ορισμένοι. Έγινες εσύ καλός μέσα και σε χάλασε η κοινωνία! Τι είναι η κοινωνία; Δεν είναι σύνολο ατόμων, οικογενειών; Τι είναι η οικο­γένεια; Δεν είναι σύνολο προσώπων; Εφόσον εσύ και ε­γώ που απαρτίζουμε την οικογένεια είμεθα πονηροί, τι θα είναι η οικογένεια και κατ' επέκτασιν η κοινωνία; Φτιάξε, λοιπόν, τον εαυτό σου εσύ και εγώ, να δης πώς η οικογένεια θα είναι χρηστή και πώς η κοινωνία παρά­δεισος. Εφ' όσον όμως εγώ είμαι πονηρός, τι θα είναι η οικογένεια, τι θα είναι η κοινωνία; Ζούγκλα ολόκληρος θα είναι, εφ' όσον απαρτίζεται από τέτοιους που βγαί­νουν έξω από την πόρτα. γιατί να μην βγαίνουν άγγελοι; Η κοινωνία είναι ικανή να αφομοίωση το καλό. Το κα­κό ουδέποτε είναι δυνατότερο του καλού, αν εμείς δεν το υποδουλώσουμε. Γιατί ο κακός να με κάνει εμένα κακόν, και εγώ ο καλός να μην κάνω αυτόν καλόν, ή να μένω στην θέση μου, εάν δεν θέλει να με ακολουθήσει; Γιατί; Διότι ουδέποτε ήμουνα σωστός, καλός, ουδέποτε ήμουν. Ήμουν έτοιμος να πέσω και γίνομαι αιτία να βλασφημήται ο Χριστός μας και βγάζω αδύνατο τον Χριστό μας. Και βλέπετε καθημερινώς πόσοι άνθρωποι φεύγουν από την ορθόδοξον πίστιν, πόσοι άνθρωποι εγκαταλεί­πουν τον Χριστιανισμό, διότι ουδέποτε υπήρξαν σωστοί και εμβολιασμένοι Χριστιανοί, ώστε να μη μπορούν ό­λοι οι πονηροί του κόσμου να τον μεταθέσουν. Και γνωρίζετε όσοι ηγίασαν, όσοι εμαρτύρησαν, ότι είχαν συλ­λάβει σωστά το θέμα και το ζούσαν. Ζούσε μέσα τους Χριστός, έφταναν μέχρι μαρτύριον. Έδωσαν και το σώ­μα τους, έδωσαν τα πάντα για να μη χάσουν την ψυχή τους, και δεν την έχασαν στην αιωνιότητα.

Αυτό, λοιπόν, θάθελα απόψε το βράδυ, λέγω, να εί­ναι το σύνθημα. Τι γίνομαι; Πώς συμβαίνει σ' εμένα, στην οικογένειά μου, πώς στέκονται; Γιατί εμείς μετρά­με με μια μεζούρα και μια ζυγαριά δική μας ανθρώπινη, που πολλές φορές του Χριστού το μέτρο και του Χριστού το ζύγι, όπως θα λέγαμε, δεν συμφωνεί. Βλέπεις μια μητέρα που έχει ένα γιο, που είναι καταστροφή όπου πά­ει. Μακάρι νάχανε και άλλοι παιδί σαν κι εμένα, λέει η μάνα. Ξέρεις τι καλή καρδιά έχει; Μα είναι βέβηλος, μα είναι μοιχός. Χώρισε την άλλη, είναι πόρνος, δεν εκ­κλησιάζεται, δεν εξομολογείται, δεν κοινωνεί, βλασφη­μεί, τι να την κάνεις την χρυσή καρδιά! Και με ποιο μέ­τρο, ποια λυδία λίθο έχεις που βγάζεις την χρυσή καρ­διά, ενώ είναι βρώμικη! Δεν είναι βόθρος, πες μου, πού το βρήκες το μέτρο αυτό; Κάτω από το φίλτρο της μητρότητος επήρες μέτρο το συναίσθημα. Για ρώτησε, ό­μως, το Χριστό που έχυσε το Αίμα Του και πάρε τα μέ­τρα τα δικά του να δούμε πώς θα τον βγάλει αυτός τον γιο, πώς θα την βγάλει αυτός την κόρη, πώς θα βγάλει τον εαυτό σου, τον εαυτόν μου, πώς τον σύζυγο, πώς την σύζυγο. Γι' αυτό πρέπει ο άνθρωπος να φοβείται, αυτό να τον συνέχη. Όχι τι λένε οι άλλοι για μένα αυτήν την ώρα, αλλά τι λέει ο Χριστός για μένα αυτήν την ώρα. Αυτό είναι το θέμα. Οι άλλοι λένει ναι, ο Χριστός λέγει ναι; Οι άλλοι λένε όχι, υπάρχει εκδοχή να είναι απειλή το όχι των άλλων, αν εγώ είμαι στο ναι; ΟΧΙ. Πολλοί λοιπόν, λέγω, εκ των θρησκευομένων δεν είμεθα εντάξει, δεν είμεθα έτοιμοι ανά πάσαν στιγμήν να αποθάνωμεν. Διότι δεν πιστεύομε ότι θα αποθάνουμε, αναβάλουμε, και η αναβολή αυτή πολλάκις μας βρίσκει με αμαρτίες.

Τι να κάνη, λοιπόν, ο Θεός, όταν ο χρόνος της χρηστότητος και της μακροθυμίας, που κατά τον Παύλον «Το χρηστόν του Χριστού εις μετάνοιαν σε άγει», που γράφει στους Ρωμαίους στο δεύτερο κεφάλαιο, δεν χρη­σιμοποιείται επ' αγαθώ για μετάνοια, για επιστροφή; Εύ­κολο πράγμα είναι ο άνθρωπος να σωθή και δύσκολο να κολαστή. Εάν κανείς δει την εις άδου κάθοδο του Χρι­στού, που έχει κατέβει και πατάει τον δράκοντα, τον σα­τανά και του παίρνει τον Αδάμ και την Εύα και ζωοποιεί όλους αυτούς που τον εδέχθησαν κατόπιν του κη­ρύγματος του Ιωάννου, του κηρύγματος του ιδικού Του, κατά την εις άδου κάθοδό Του τις 33 ώρες στον άδη. Ό­ταν δει, τίνι τρόπω έχει καταντήσει τον άδη. τους μοχλούς τους αιωνίους τους συνέτριψε. Θα δει ότι είναι πολύ κουραστικό για να πάη ο άνθρωπος στην κόλαση, εφ' όσον δεν υπάρχει πόρτα, εφ' όσον δεν υπάρχει κλει­δαριά, εφ' όσον δεν υπάρχει τίποτα να τον κλείσει μέσα. Πρέπει ο άνθρωπος νάναι τόσο αντίθετος, που θεληματι­κά να αναλάβη να φτιάξη πόρτες στην κόλαση, να βάλη κλειδαριά, να βάλη ρεζέδες και λοιπά, να μπη μέσα και να κλειδωθή. Χαλάλι του, αξίζει να πάη στην κόλαση, έχει δημιουργήσει τόσες ευκολίες. Δεν έχετε ακούσει τον σατανά που παραπονείται και λέει: «Εμείς μια αμαρτία κάναμε και μας έστειλε στα τάρταρα, εσείς κάθε μέρα τον βλασφημείτε κατά πρόσωπο και σας συγχωρεί ο ξυλοκαρφωμένος». Έτσι λέει ο σατανάς, και λέει αλήθεια και παραπονείται πως εμείς μία αμαρτία κάμαμε και μας έστειλε στα τάρτατα, εσείς κάθε μέρα τον βλασφημείτε και σας συγχωρεί. Μάλιστα έτσι εκφράζεται ο διάβολος και σήμερα. Το λαμβάνει, λοιπόν, αυτό υπ' όψιν του ο άνθρωπος; Μήπως αυτή η μέρα, μήπως αυτή η ώρα, αυ­τή η στιγμή είναι η τελευταία του και πού θα πάει; Αξί­ζει να χαθεί; Δεν έκαμε τίποτε στη ζωή του; Μα και τί­ποτα αν δεν έκανε αυτή η εγγύηση την οποία του δίδει ο Χριστός, αυτή η υπόσχεση τον περιμένει, εφ' όσον πάλ­λει ακόμη το στήθος του και αναπνέει. Τίποτε δεν αξίζει ο κόσμος μπροστά σ' αυτήν την ψυχή. αλλά, δυστυχώς εμείς, με την αμαρτία συνδεδεμένοι και προς την αμαρ­τία ρέποντες, αδιαφορούμε για τα καλά του παραδείσου και του Χριστού και γι' αυτή τη θυσία ακόμη και γινόμεθα, καθώς αντιλαμβάνεσθε, δις βλάσφημοι, αφ' ενός ε­ναντίον της ψυχής μας και αφ' ετέρου εναντίον της θυ­σίας που έκανε ο Θεός για μας τους ανθρώπους. Έχει το ωραίο εκείνο στα ευλογητάρια της νεκρωσίμου ακολου­θίας, που λέγει η Εκκλησία μας. «εικών ειμί, της αρρή­του δόξης σου, ει και στίγματα φέρω πταισμάτων. οικτείρησον, το σον πλάσμα, Δέσποτα...». Λόγια να του λυπήσουν την ψυχή του Θεού, την καρδιά Του και να ε­πιβλέψει. Ναι, να το κάμω, αλλά τόσα χρόνια που ήσουν; Τι ήταν αυτό που σε ανάγκαζε να μου το ζητάς τώ­ρα κεκοιμημένος δια του ψάλτου και δε μου το ζήτησες εσύ, όταν ήσουν ζωντανός; Γιατί τώρα; Αμφιβάλλω αν θα το εδέχεσο αν ήσουν ζωντανός. Ναι, αμφιβάλλω. Δεν μας δίδει καθημερινώς διάφορα περιστατικά για τα οποία μας ομιλεί να είμεθα εις ετοιμότητα;

Διαβάζετε στις εφημερίδες να λένε οι διάφοροι και εμείς εδώ, έγινε, λέγει, επιθεώρηση στο στρατό και ευ­ρέθη ότι είναι άξιος της αποστολής του, έχει ετοιμότη­τα, ότι είναι ανά πάσαν στιγμήν έτοιμος ν' αντιμετωπίση εχθρόν. Αυτό τούτο δια την αεροπορίαν, αυτό τούτο δια το ναυτικόν. δια τον άνθρωπον τι; Όλα ωραία και καλά είναι αυτά, αλλά δια τον άνθρωπον τι; Ενθυμείστε μια βραδυά που σας έλεγα, πώς κρίνουν οι άνθρωποι και πώς κρίνει ο Χριστός; Έχετε υπ' όψιν σας κάποια εται­ρία πετρελαιοειδών, δεν ξέρω τι έχει ανακαλύψει το οποίο βοηθάει τη μηχανή, και λέγει. βάλτε ένα τίγρη στη μηχανή σας. Έλαιον είναι; Βενζίνη είναι; Δεν ξέρω τι είναι; Να βάλω ένα τίγρη στην μηχανή, τι να τον κάνω να βάλω τίγρη στη μηχανή και έχω και τίγρη στο τιμό­νι; Πρέπει νάχω άνθρωπο στο τιμόνι. Άμα δεν έχω άν­θρωπο στο τιμόνι, τι να σε κάνω, λοιπόν, αν εσύ έφυγες και έγινες τίγρης δυνατός και σε φοβείται ο κόσμος, αλ­λά ταυτοχρόνως εσύ δεν είσαι άνθρωπος; Είσαι και εσύ τίγρης, τι γίνεται τότε; Αυτά είναι που πρέπει να συνέ­χουν τον άνθρωπο, όλους. Πλησιάστε, σας επαναλαμβά­νω, ανθρώπους αναγεγεννημένους, στους 100, πέντε θα βρείτε να φοβούνται τον θάνατο και την αμαρτία, οι υ­πόλοιποι τρέφονται με το αίσθημα της αναβολής, έχω καιρό. και στο έχω καιρό κτίζει ο σατανάς.

Όπως η σκιά ακολουθεί το σώμα, και όπου πηγαίνει ο άνθρωπος πηγαίνει και αυτή κοντά ή πηγαίνει προς τα εδώ και είναι συσχετισμένη, έτσι και οι αμαρτίες είναι συνδεδεμένες με τον άνθρωπο, τις έχουμε όπως την σκιά μας, που δεν μπορούμε να την αποχωριστούμε. Έτσι α­κριβώς είναι και οι αμαρτίες γύρω από τον άνθρωπο ποι­κίλες, αδιαφόρως αν εμείς δεν έχουμε την λυδίαν λίθον, όπως προείπα, για να δούμε το μέγεθος της αμαρτίας που είναι κάθε μία, που εμείς λέμε δεν είναι τίποτα. «Εναρ­γείς τας πράξεις εξεικονίζουσαι, ως γαρ τας μέλισσας καπνός φυγαδεύει και τας περιστεράς εξελαύνει δυσωδία ούτω και τον φύλακα της ψυχής ημών άγγελον και την χάριν του Πνεύματος του Αγίου η πολύδακρυς και δυσώδης αφίστησι αμαρτία». Αυτή η αμαρτία, που έρχεται κοντά σου και είναι συνδεδεμένη σαν τον ίσκιο σου, εί­ναι που φυγαδεύει τον άγγελο της ψυχής και την χάριν του Πνεύματος του Αγίου από πάνω σου, και θα βρεθής σκέτος σε στιγμή θανάτου, εάν σε πάρη ο φωτογραφικός φακός του θανάτου και είσαι αποχωρισμένος, εφ' όσον η μετάνοια τον άνθρωπο τον επανασυνδέει με τον Θεόν, τον ξανακάνει υιόν, τον ενδύει με το ένδυμα του γάμου, για να παρακαθήση στους γάμους και να μην φοβήται τον έλεγχο, ώστε να μην ακούση το. εταίρε πώς εισήλ­θες ώδε μη έχων ένδυμα γάμου;

Ο πρώτος άνθρωπος, ο οποίος ημάρτησε, παρουσιά­ζεται γυμνός. έχασε το θεοΰφαντο αυτό χάρισμα της εν­δυμασίας του Πνεύματος του Αγίου εν τη αμαρτία. Κάθε άνθρωπος απόγονος του Αδάμ έρχεται γυμνός εις το εί­ναι, καθ' ο «εξ ενός αίματος παν έθνος ανθρώπων», πά­ντες, κατά το δόγμα του Αποστόλου Παύλου εις την Πνύκα εδώ στας Αθήνας, που διαβάζουμε στο 17 κεφά­λαιο των Πράξεων. Έρχεται ο Χριστός εις τον κόσμον και ενδύει πάλιν τον άνθρωπο δια της χάριτος εν τω βαπτίσματι. «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε». «Χιτώνα μοι παράσχου φωτεινόν, ο αναβαλλό­μενος...», έτσι λέγει η ευχή που δίδεται στα λευκά ρούχα, που συμβολίζουν ότι ξαναενδύεται αυτός ο απότοκος του Αδάμ την χάριν του Πνεύματος του Αγίου. Αλλά όταν ο άνθρωπος μεγαλώνει, ξανά βγάζει το ρούχο αυτό της χά­ριτος και αν, ποτέ, μετανοήσει, ως ο άσωτος υιός, η πρώ­τη παραγγελία που θα δοθεί είναι δώστε του την στολή την πρώτη, για την οποία η Ορθόδοξος Εκκλησία κατά την μεγάλη εβδομάδα δέεται, παρακαλεί, παραπονείται και λέγει. «τον νυμφώνα σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον και ένδυμα ουκ έχω, ίνα εισέλθω εν αύτω. λά­μπρυνόν μου την στολήν της ψυχής...», ώστε να μπορέ­σω και εγώ να παρακαθήσω, και ακόμη επεκτείνεται μέ­χρι αυτού του σκηνώματος, μέχρι αυτού του λειψάνου, διότι και αυτό το σάβανο, που μας βάζουν μπρος-πίσω το λευκό, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μόνο μία ομολογία, ό­τι πράγματι είμεθα ενδεδυμένοι, πιστέψαμε στον Χριστό και μας ενέδυσε την χάριν και μπορούμε να παρουσια­στούμε μετά του ενδύματος αυτού, κρυμένοι πάντοτε πί­σω από τον σταυρό του Χριστού και το αίμα του Χριστού, να παρουσιαστούμε εις τον παράδεισο.

Ερωτώ, λοιπόν, πολλούς εξ υμών, εφ' όσον η αμαρτία διώχνει το ρούχο αυτό, βγάζει το ρούχο αυτό, πώς θα βρεθούν εν τη ημέρα του θανάτου ή εν τη στιγμή του θανάτου, αν δεν φορούν αυτό το ρούχο; Λέγεται για την Κλυτεμνήστρα ότι την ετιμώρησαν κόβοντάς της τα μαλλιά της και την ενετείχισαν, την έθαψαν ζωντανή και αυτή εφώναζε και έλεγε: «δώστε μου τα μαλλιά μου, πώς να παρουσιαστώ εις τον άδη», διότι της έλειπαν τα μαλλιά. πώς να παρουσιαστώ στον άδη, και εκούρεψαν μία των δούλων που είχαν και της επήγαν τα μαλλιά ε­κεί και έπειτα εσταμάτησε να διαμαρτύρεται και να φωνάζη. Μαλλιά της έλειπαν και δεν είχε πώς να παρου­σιαστή στον άδη, όχι στον θρόνο της Κρίσεως. Στον ά­δη δεν μπορούσε να παρουσιαστή, έτσι το ένιωθε. Εμείς γυμνοί και τετραχειλισμένοι, εργαζόμενοι τον σατανά από το πρωί μέχρι το βράδυ και από το βράδυ μέχρι το πρωί, υπακούοντας στα κελεύσματα αυτού και εξωτερικώς και εσωτερικώς συμμορφούμενοι κατά το πνεύμα αυτού, πώς είναι δυνατόν να λεγόμεθα Χριστιανοί; Πώς είναι δυνατόν να σταθούμε μπροστά Του; Λυπούμαι, να χαθούν Χριστιανοί. Να χαθούν αδιάφοροι είναι άξιοι της τύχης των, αλλά άνθρωποι που λέγουν ότι θρησκεύουν και άνθρωποι που λέγουν ότι στέκονται καλά και κατά κάποιον τρόπον επιδεικνύουν τον εαυτό τους εμμέσως ή αμέσως σαν μοντέλο στους άλλους, να κολα­στούν είναι κακό πράγμα και άσχημο.

Όταν ο Χριστός μας παρεπονέθη δια τον Ιούδα, του λέει. αν αυτό μου το 'κανε ένας άλλος, θα μπορούσα να το αναγνωρίσω, αλλά μου το κάνεις εσύ, αυτό δεν μπο­ρεί. Ναι και θα κολαστούμε εμείς πιο πολύ διότι η ζωή μας είναι τελείως αντίθετος από εκείνο που επαγγελόμεθα. Έχομεν έξω επιγραφήν Χριστιανού και ζωήν διαβό­λου, πώς είναι δυνατόν; Θέλεις τώρα να πας σ' ένα κατά­στημα που λέει απ' έξω κηροπωλείον και να βρης μέσα να πουλάη τούβλα. Βρε, εγώ ήρθα για κεριά εδώ πέρα. Ναι, τούβλα έχουμε. Μα τι γράφεις απ' έξω. Πού θα δού­με τώρα, την ταμπέλα θα κοιτάξω, ή τι έχει μέσα; Αυτό είναι, πολλοί από μας, δεν έχουμε τίποτα από τα γνωρί­σματα του Χριστιανού παρ' ότι λεγόμεθα Χριστιανοί και σεμνηνόμεθα στο επίθετο αυτό του Χριστιανού. Δεν ξέρω. Ίσως να είμαι υπερβολικός και εύχομαι να είμαι, και ψεύτης να είμαι αυτήν την ώρα, αλλά αν είμαι αλη­θής και πατώ επάνω σε πληγές ανοιχτές, που είναι και υ­πάρχουν, ας το προσέξουμε. Δεν είναι τυχαία τα λόγια, δεν είναι τυχαίο το μάθημα, δεν είναι τυχαίος ο ερχομός σας, δεν είναι τυχαία η ανοχή του Θεού η οποία μας πε­ριμένει ακόμη. Δεν μας έχει ανάγκη, τον έχουμε ανάγκη, αλλά από αγάπη κάνει έκκληση προς τους πάντας. Ά­κουσε τουλάχιστον εσύ που επαγγέλεσαι ότι είσαι δικός μου, μην έχεις τέτοιες αδυναμίες, σταμάτησε, τακτοποιήσου, διώξε την αμαρτία από κοντά σου, ασφαλίσου, πρό­σεξε την ψυχή σου, μην ακούς τόσο πολύ στο σώμα το οποίο σου λέει πράγματα αντίθετα από την ψυχή.

Είναι πολύ αστείο ο άνθρωπος να κάνη τόσες φρο­ντίδες για το σώμα και καμία σχεδόν για την ψυχή. Τι μέσα δεν έχει πάρει για την περιποίηση αυτού του σώ­ματος, από τα νοσοκομεία μέχρι κάτω-κάτω. Γιατί είσαι εσύ στιλβωτήριον; Είμαι να καθαρίζω τα υποδήματα του Κυρίου. Γιατί είσαι εσύ στεγνωτήριον ή καθαριστήριον; Είμαι για να καθαρίζω τα ενδύματα. Γιατί είσαι εσύ χαμάμ-λουτρό; Για να καθαρίζω αυτόν. Γιατί είσαι εσύ κουρείον, για να περιποιούμαι εκείνον. Γιατί είσαι εσύ ράφτη; Για να περιποιούμαι το σώμα. Γιατί είσαι εσύ μανάβη; Για να τρέφω το σώμα. Γιατί είσαι εσύ μπακά­λη; Γιατί είσαι εσύ ψαρά, γιατί, γιατί, γιατί όλα αυτά; Για το σώμα, με ιδρώτα, με πληρωμή. Εσύ γιατί είσαι Εκκλησία, εσύ γιατί είσαι παππά, εσύ γιατί είσαι εξομο­λόγηση; Εσύ γιατί είσαι Θεία Κοινωνία; Για την ψυχήν σου. Θέλεις χρήματα, όχι. Δεν έρχομαι σ' εσένα. Λογι­κός άνθρωπος, ανώτερος, έφτασε στη σελήνη. Τι κι' αν έφτασε στη σελήνη; Η σελήνη γι' αυτόν έγινε, και αν την καταπατήση δεν έκανε καμιά παλληκαριά. Αλλά αν αυτός ο οποίος προσεληνώθη δεν προσγειωθή να καταλάβη ποιος είναι, απέτυχε. καθ' ότι. «χους ει και εις χουν απελεύσεται». Ο άνθρωπος που δεν κατώρθωσε να αντιληφθή τι έχει εκεί, που το χέρι του Χριστού επήρε του τελώνου και χτυπούσε εδώ, στην καρδιά, διότι η αι­τία είναι η καρδιά του ανθρώπου. «εκ γαρ των καρδιών εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί, διχοστασίαι, μοιχείαι, πορνείαι» κ.τ.λ. Εκ των καρδιών, ο νους είναι αργυρόνητος της καρδίας και όσο εξυπνότερος είναι ο άνθρω­πος και πονηρότερος εις την καρδίαν, τόσο είναι επίφοβος. Γι' αυτό βλέπουμε και τους εγγραμμάτους μακρυά από τον Θεόν, που έχουν επιστήμην την αμαρτίαν, με μέθοδον. Εις την καρδίαν πρέπει να ανατρέξη ο άνθρω­πος να βρη αυτή την σφηκοφωλιά, τι έχει μέσα.

Την καρδιά του ο κάθε άνθρωπος θα πρέπει να την φανταστή σαν μία κυψέλη, σαν ένα σφουγγάρι που 'χει πολλές κυψέλες που, σε μία κυψέλη εδώ κρύπτεται η πορνεία, εκεί κρύπτεται η μοιχεία, εκεί κρύπτεται η βλα­σφημία, εκεί κρύπτεται η γαστριμαργία, εκεί κρύπτεται το μίσος, εκεί κρύπτεται η πολυλογία, εκεί κρύπτεται το ψεύδος, εκεί, εκεί και πρέπει να ανατρέξης μέσα σε κάθε σπηλιά να τα βγάλης από εκεί μέσα. Ποιος έχει κάνει αυτές τις λεπτομέρειες μέσα, την προσοχή επάνω στην αθάνατη ψυχή του, ποιος έχει καθαρίσει όλες τις σπη­λιές αυτές και δεν έχει αφήσει πουθενά να εμφολεύη ο διάβολος; Το έχουμε κάνει; Ούτε αυτοί, οι λεγόμενοι Χριστιανοί προχωρημένοι. Έχουν υπόλοιπα ακόμη, γι' αυτό πολλοί, αν δεν έχουν πολύ πυρετό ασθενείας, έ­χουν δέκατα, τα οποία όμως δέκατα είναι χειρότερα από του να έχεις εκδηλωμένο μεγάλο πυρετό. Όλα αυτά δυ­σκολεύουν την χάριν, περιορίζουν την χάριν, απομακρύ­νουν την χάριν, όπως πολύ σωστά αναφέρει η Μέγας Βασίλειος ο οποίος λέει. «ώσπερ γαρ τας μελίσσας κα­πνός φυγαδεύει και τας περιστεράς εξελαύνει δυσωδία, ούτω και τον φύλακα άγγελον και την χάριν του Πνεύ­ματος η πολύδακρυς και δυσώδης αφίστησιν αμαρτία». Αυτός είναι ο λόγος.

Ο άνθρωπος, λοιπόν, καλείται να εξετάζη καθημερι­νώς τον εαυτόν του, όχι με τον εαυτόν του. να εξετάζη τον εαυτόν του αλλά να παίρνη την μεζούρα του Χρι­στού. Τι λέγει ο Χριστός. λέγει στο ανδρόγυνο τεκνογο­νία, άσε την λογική, άσε τας μεθόδους των ανθρώπων τας πονηράς τας οποίας διδάσκουν και τας ποικίλας τας οποίας γράφουν. σταμάτησε, Θεός ομιλεί, ακολούθησε το δρόμο Του. Τι λέγει; Νηστεία, εφ' όσον υπάρχει υ­γεία, νηστεία, άσε την λογική, ασ' τις εξυπνάδες και τι λέει ο κόσμος. ακολούθησε αυτό που λέει ο Χριστός. Τι λέει στον νέο και στην νέα. παρθενία-αγνότητα. μη μου δογματίζεις ότι η πορνεία είναι φυσικόν πράγμα. Το κά­θε τι να μετριέται με τον νόμο του Θεού, με την μεζούρα του Θεού, όχι με την γνώμη του κυρίου τάδε και της κυ­ρίας τάδε. Τι είναι αυτοί. Απ' το ένα μέρος έχω Χριστό και Ευαγγέλιο και από το άλλο έχω έναν άνθρωπο πεπερασμένον και πολλάκις διεφθαρμένον στο σώμα και στην ψυχή, ποιον θα ακούσω; Ποιος λέει καλύτερα; Η λογική η απλή τι λέει; Και πώς διακρίνεις να μη βάζης το χέρι σου στην πρίζα, γιατί έχει ρεύμα και δεν διακρί­νεις αυτά που σου λέει ο διάβολος, που είναι χειρότερα, διότι αυτό θα σου θανάτωση το σώμα, αυτό θα σου θανά­τωση την ψυχή. Πού είναι η λογική; Και πώς δεν πίνεις ένα ποτήρι δηλητήριο, που σου δίνει ο άλφα και ευχαρί­στως καταπίνεις τα διεφθαρμένα, που λέει αυτός ο άχρη­στος; Πώς το κάνεις αυτό το πράγμα; Δεν χωράει λογική.

Είναι υποχρεωμένος ο άνθρωπος να καθήση να μετρήση τον εαυτό του αλλά με το μέτρο του Θεού. Διότι όταν οι άνθρωποι εμετρούσαν τον Βαλτάσαρ του έλεγαν. «Ζήθι. Βασιλεύ» και έπινεν οίνον αυτός ενώπιον 1000 παλακών καί μεγιστάνων. Το έχετε διαβάσει στο Ε' κεφ. του Δανιήλ, απλώς το υπενθυμίζω, και είχε κλειστεί μέ­σα εις το φρούριον της Βαβυλώνος βέβαιος ων από τα τρόφιμα, από τον εξοπλισμόν και την ασφάλεια, ότι για δύο έτη ο Δαρείος θα βασανίζεται απ' έξω. αλλά από την στιγμή που ασέβησε και πήρε και έφερε από μέσα τα Άγια δισκοπότηρα και τα υπόλοιπα σκεύη του Ναού και ηθέλησε να τα βεβηλώση και αυτά και να πίνουνε οι γυ­ναίκες οι διεφθαρμένες οίνον μετ' αυτών, εφάνηκε το χέ­ρι να γράφη στο κονίαμα. «μανή, θεκέλ, φάρες». Και όταν ήρθε ο Δανιήλ και του ερμήνευσε, του λέγει. Εμετρήθης βασιλεύ και ευρέθης ελλιπής. Εζυγίσθης και ευ­ρέθης ελλιπής. Απόψε το βράδυ η βασιλεία σου τελειώ­νει. Ο Δαρείος ο Πέρσης θα σε καταλάβει. Και τι έγινε; Μέσα από την Βαβυλώνα περνάει ο Εφράτης. Ο Δα­ρείος είχε διοχετεύσει τον ποταμόν έξω της Βαβυλώνος και μέσα από το ποτάμι το στεγνό, εισέρχεται και τον συλλαμβάνει και τον σφάζει εκείνο το βράδυ. Τι ρωτάς, λοιπόν, τι σου λέει ο κύριος τάδε και η κυρία τάδε. Τι λέει ο Χριστός, Αυτός τι λέει, και όπου Αυτός ομιλεί, πρόσεξε, διότι δεν είναι άνθρωπος, είναι Θεός, είναι αλάνθαστος. Γνωρίζει τις αδυναμίες, γνωρίζει τον σατα­νά, γνωρίζει τα πάντα και προσδιορίζει σαφώς και λέει. μείνε εν εμοί, έχω την δύναμιν να σε βοηθήσω, έχω την δύναμιν να σε αλλάξω. Το παραδέχομαι ότι αμαρτάνεις, το παραδέχομαι ότι θα πέσης, αλλά εγώ, όταν ανέστην την ίδια ημέρα το βράδυ, που βγήκα επάνω, τα πρώτα λόγια που είπα για σένα, παρηγορητικά άνθρωπε, είναι εναντίον αυτής της πτώσεώς σου. «Λάβετε Πνεύμα Άγιον», ήταν τα λόγια μου τα πρώτα. «αν τίνων (ανθρώ­πων) αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς, αν τίνων κρατήτε κεκράτηνται». (Ιω. 20, 22).

Το πρώτο μυστήριο το οποίο ο Κύριος μας εθέσπισε μετά την Ανάστασίν Του ήτο το φιλάνθρωπο μυστήριο της μετανοίας και της εξομολογήσεως, το οποίο πολλοί εξ ημών των λεγομένων Χριστιανών ούτε καν το χρησι­μοποιούν ή ορισμένοι το έχουν διχοτομήσει. Είναι λίγοι εκείνοι που το έχουν ολόκληρο γιατί έχουμε ανθρώπους μετανοημένους, αλλά ουδέποτε εξομολογημένους, και έχουμε ανθρώπους εξομολογημένους και ουδέποτε μετανοημένους. Είναι λίγοι οι μετανοημένοι και οι εξομολογημένοι. Το φιλάνθρωπο μυστήριο έφτιαξε ο Θεός το πρώτον δια τον άνθρωπον. Λέγει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος. «ουδείς απώλετο τω δραστικώ φαρμάκω της μετανοίας χρησάμενος». Δραστικό φάρμακο το λέει. και δεν γίνεται, καθώς ξέρετε και εσείς, ποτέ χαρά στον ου­ρανό για κανένα έργο ει μη μόνο για την μετάνοια. «Χαρά γίνεται εις τον ουρανόν επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι». Απεδεσμείται ο άγγελος και βγαίνει παράρτημα στον ουρανό ότι εγκατέλειψε ο άνθρωπος αυτός την αμαρτίαν και επέστρεψε στην Βασιλεία. Έσβησε και εμείωσε η βασιλεία του σατανά κατά έναν αριθμόν, κατά μίαν μονάδα, και ηύξησε την Βασιλεία του Θεού. Διότι όταν ο άνθρωπος μετανοήση και επιστρέψη τότε μειώνε­ται κατά μία μονάδα η βασιλεία του σατανά και αυξάνε­ται η βασιλεία του Χριστού. Λέγει ο Μ. Βασίλειος. «Άνθρωπε, ει μεν καλόν έστιν η αμαρτία, φύλασσε ταύ­την εις τέλος». Αν είναι καλή, φύλαξέ την σε προτρέπω, να είσαι μαζί της. «Ει δε βλαβερά τω ποιούντι, τι επιμέ­νεις τοις ολέθροις;». Εάν είναι κακή, όμως, και όλεθρος σ' αυτόν που κάνει την αμαρτία, πώς εσύ επιμένεις; Πού είναι η λογική σου, και εν τούτοις ο άνθρωπος θελημα­τικά πηγαίνει μόνος του και ζητάει την αμαρτία.

Έχει ένα ωραίο πάλιν δια την χρήσιν του νυν αιώ­νος, διότι πέρα ο άλλος αιών είναι κατάστασις. «Ουκ έστι, λέγει, τοις απελθούσι εν άδη εξομολόγησις και διόρθωσις». μη περιμένεις να τακτοποίησης τα θέματά σου πέραν του τάφου. «συνέκλεισε γαρ ο Θεός ενταύθα μεν βίον και πράξεις». Εδώ λέει, σου έδωσε να μετανοήσης και να το αποδείξης, «εκείσε δε, η των πεπραγμένων εξέτασις». Εκεί πηγαίνεις για κρίση, δεν πηγαίνεις για μετάνοια και για επιστροφή. Ο Άγιος Μάρκος ο ασκη­τής, λέει. «πυρ εστί καιόμενον η αμαρτία». Αμάρτησες, φωτιά έβαλες στον εαυτό σου. «Όσο αν περικόψης την ύλην τοσούτον μάλλον σβεσθήσεται». Άμα σταματή­σεις, λέει, περικόψεις την αμαρτία, θα σβήση η φωτιά, «και καθ' ο αν εμπρισθής τοσούτον καυθήσεται», αλλά όσο επιμένεις στην αμαρτία, τόσο θα πυρακτωθής, και τ' αποτελέσματα είναι ολέθρια της αμαρτίας. Ημάρτησε ο Ηρώδης με την Ηρωδιάδα. Ο Πρόδρομος ο Ιωάννης υ­πενθύμισε «ουκ έξεστι έχειν την γυναίκα του αδελφού σου» και κατ' επέκτασιν και εις αυτήν, ότι αυτό το κρεββάτι της μοιχείας πρέπει να κρημνισθή. Η αμαρτία, όμως, έχει δύναμη, και όπως τον Δαβίδ από τα μάτια του τον έκανε μοιχό και φονιά εκ προμελέτης, έτσι και σ' αυτήν προτιμά να προσθέση και φόνον και να μην εγκα­ταλείψη την μοιχεία, γιατί ενόμιζε ότι αποκόπτοντας την κεφαλήν, που είχε την τόλμη να την ελέγξη και να την υπενθυμίση, ότι τακτοποιεί τον εαυτό της, αλλά φω­τιά έβαζε στον εαυτό της.

Διαβάσατε τ' αποτελέσματα της αμαρτίας, που λέγε­ται μοιχεία, προ ημερών μ' έναν χωροφύλακα ή αστυφύ­λακα, ο οποίος και τα μυαλά του επέταξε και την άλλη την σκότωσε με δυο-τρία παιδιά. Μοιχεία στη μέση, φω­τιά βάζεις. Έβαλες το χέρι σου στην αμαρτία, έπεσες μέσα στο καμίνι και δεν μπορείς να μου πεις απ' αυτό το καμίνι θα βγης σαν τους παίδας εν τη καμίνω, διότι δεν θα είναι άγγελος να σε διακονήση, θα είναι σατανάς να σε διακονήση. να σου ρίχνει περισσότερο βενζίνη στο κεφάλι να σε κατακαύση γρηγορότερα. Διότι αυτός ήταν ο σκοπός και σ' έβαλε στο χέρι για ν' αμαρτάνης. «Φοβηθώμεν ουχί νόσου την έξωθεν». Μη φοβάσαι τόσο εν έχης έναν καρκίνο, αν έχεις μια φυματίωση εις το σώμα, αλλά αμαρτήματα... Νόσος είναι η αμαρτία. μήπως η ψυ­χή σου είναι καρκινωμένη; Τι να το κάνω το απ' έξω. Το απ' έξω θεραπεύεται, το από μέσα είναι εκείνο το οποίο δεν θεραπεύεται, και έχει ένα ωραίο ο Άγ. Νείλος ο α­σκητής παρηγορητικό, που λέγει. «Τοις αμαρτάνουσιν ουκ ευθύς επέξεισιν ο Θεός, αλλά δίδωσι χρόνον εις μετάνοιαν και την του σφάλματος ίασίν τε καί επανόρθωσιν». Τον άνθρωπον που αμαρτάνει δεν στέλνει την δικαιοσύνην του ο Θεός, ώστε να τον συλλάβη αμαρτάνοντα και να τον κεραυνοβόληση αλλά του δίδει χρόνον, λέγει, να μετανοήση, και το γνωρίζουμε καθαρότατα τι έκανε στον Αδάμ και στην Εύα. Τους άφησε όλη την ημέραν, σαν να λέμε σε όλη την ζωή μας, αντιμέτωπους της πτώσεως και της αποτυχίας για να ετοιμάσουν την μετάνοιά τους και την δικαιολογία τους και δεν μετενόησαν, αλλά μετεβίβασαν την ευθύνη, κατηγόρησαν τον Θεό. Ο Αδάμ τον κατηγόρησε ότι μούκανες τέτοια γυ­ναίκα και με πήρε στο λαιμό της. Η δε Εύα τον κατηγό­ρησε ότι έκανες φίδι και με πήρε στο λαιμό του. Δεν μετενόησαν. Τι έκανε εις τον Κάιν; Έσπευσε να τον βοηθήση να μη το κάνη αυτό. Δεν φταίει ο Άβελ αλλά φταίει η κακή προαίρεση η δική του, που δεν πρόσεξε, τι είναι αυτό που προσφέρει εις τον Θεό, και ο Κάιν δεν υπήκουσε, φόνευσε τον αδελφόν του. και πάλι θέλει την μετάνοιά του και σπεύδει και του λέει. Κάιν που είναι ο Άβελ ο αδελφός σου; Και η απάντηση ήταν. «μήπως εί­μαι εγώ φύλαξ του αδελφού μου;». Σαν να τούλεγε. να πας να τον βρης.

Αυτό τούτο γίνεται και σ' εμάς. Περιμένει ο Θεός με ποικίλους τρόπους. Δίδει ευκαιρία με διάφορα περιστα­τικά, μας υπενθυμίζει με πρόσωπα, με κηρύγματα, με α­σθένειες, με ναυάγια οικονομικά, κ.τ.λ. να μας δημιουργήση μετάνοια και να επιστρέψουμε και εμείς. Τίποτα α­πό αυτά. Εμείς χρησιμοποιούμε το έχομεν καιρόν, κατά την συνταγή που είπε το μικρό δαιμόνιο. Λέγουν ορισμένοι. Αυτό δεν είναι μεγάλο σφάλμα. Το μεγάλο σφάλμα στο απεικονίζω μ' έναν μεγάλο διάβολο. Είναι μικρό ε; Το μικρό, κατά συνέπεια, είναι ένα μικρό δια­βολάκι. Τον λέγω. παίρνεις ένα μικρό διαβολάκι στην α­γκαλιά σου, ή να σου δώσω ένα μάτσο μικρά, τα παίρ­νεις; Δεν τα παίρνεις, διάβολος είναι, και εν τούτοις ο λογικός αυτός άνθρωπος βρίσκεται πολλάκις στα χέρια του σατανά, διότι δεν προσέχει και δεν κάνει χρήσιν αυ­τών των οποίων ο Χριστός έχει δώσει.

Κλείνοντας λέγω το εξής: «Η μετάνοια είναι πρόξε­νος βασιλείας ουρανών και είσοδος παραδείσου και τρυφής αιωνίου απόλαυσις». Ο άνθρωπος πρέπει να το πιστέψη ότι είναι αμαρτωλός και εις την προσευχή του να φροντίζη κλαίγοντας να λέει: Κύριε είμαι αμαρτωλός. Βοήθησε με να μετανοήσω. πρόσθεσέ μου χρόνο να ο­λοκληρώσω, να τακτοποιηθώ για να πάη χαλάλι το αίμα σου το οποίον έχεις χύσει για μένα και έχεις καταθέσει εις την τράπεζα της δικαιοσύνης σου, για να το βρω εγώ και να γλυτώσω.

Δυστυχώς, όμως, και σ' αυτήν την προσευχήν δεν υ­πάρχει αυτή η προσευχή. η προσευχή μας είναι υλική, συναισθηματική, κοσμική, σατανική πολλάκις διότι δεν υπάρχει πένθος κατά την προσευχήν.

Οι άνθρωποι δεν πενθούν, έχουν την γνώμη ότι όταν βάλουν μαύρα πεν­θούν, και η αριστοκρατία μαύρα τα έχει και της μόδας, ποιος πενθεί τώρα και ποιος δεν πενθεί. Δεν είναι το μαύρο αυτό απ' έξω να το βάλης. Μέσα να πενθήσης, για τις αμαρτίες σου, να πενθήσης γιατί λυπείς τον Χρι­στό και θεωρείς το αίμα του Χριστού κοινόν και όχι ως σωτήριον, να ληπηθής διότι η οικογένεια είναι αμπαλαρισμένη και τακτοποιημένη για την κόλαση, να λυπηθής για το περιβάλλον. Να λυπηθής για τον Α, για τον Β, για τους πάντας. Χρειάζεται πένθος για να δημιουρ­γηθούν δάκρυα, διαφορετικά δεν γίνεται τίποτα. Βέβαια ορισμένοι νομίζουν ότι πρέπει να φύγουν εκ του κό­σμου, να πάνε κάπου σε μια άκρη να κλάψουν τις αμαρ­τίες τους. Αν το μπορούν ας το κάνουν, αλλά και αν δεν το μπορούν, εδώ μέσα να φροντίσουν να το κάμουν. Ό­ταν στέκονται στην προσευχή, να φροντίσουν να κλά­ψουν στην προσευχή, διότι τότε μόνον υπάρχει απορύπανσις, κάθαρσις.

Δεν ξέρω αν έχετε διαβάσει ποτέ σας αυτό το θέμα, το περί δακρύων. Λέγει ένας πατήρ της Εκκλησίας, ο Νείλος ο ασκητής, τα εξής: «Πρότερον περί λήψεως δα­κρύων προσεύχου ίνα, δια του πένθους, μαλάξης την ενυπάρχουσαν τη ψυχή σου αγριότητα, και εξαγορεύσας κατά σου τας ανομίας σου τω Κυρίω, της περί αυτού αφέσεως αίτησαι». Έχουμε εμείς δάκρυα; Δεν έχουμε. Κλαίμε γιατί μας έφυγε ο φίλος και μας εγκατέλειψε, γιατί μας έφυγε η φιλενάδα, γιατί χάσαμε το οικόπεδο, γιατί πάθαμε ζημιές, διότι εκοιμήθη ο πατέρας μας, εκοιμήθη η σύζυγος μας, γιά τέτοια πράγματα. Για αμαρτίες δεν κλαίμε, δεν πενθούμε. Και έλεγε ένας μικρός κάποτε σ' έναν γέροντα. τον ερωτούσε και του έλεγε: Γέροντα υ­πόδειξέ μου έναν τρόπο να κόψω την αμαρτία μου και τα ελαττώματά μου, κατ' εξοχήν να συγκρατήσω την γλώσ­σα μου και να αποφεύγω την παρρησία. Του είπε, λοι­πόν, ο γέροντας. θα επιτύχης τούτο, τέκνον μου, εφ' ό­σον θα πάρης σύντροφό σου το πένθος. Στην ψυχή το πένθος και αυτό θα σε διδάξη απόλυτα γι' αυτό που ζη­τάς.

Και πώς ημπορώ να κρατήσω εις την καρδίαν μου το πένθος, Αββά, αφού είμαι υποχρεωμένος να εξυπηρε­τώ και να συναναστρέφομαι τους ανθρώπους εις τον κο­σμον αυτόν; Απάντησις. θυσίαζε κάθε ημέρα, τέκνον μου, το δικό σου θέλημα, χάριν του θελήματος του Θεού και του πλησίον, «η αγάπη ου ζητεί τα εαυτής, αλλά τα του ετέρου», λέγει ο Παύλος, και μη προσέχης ποτέ τα σφάλματα των άλλων παρά μόνον τα ιδικά σου, και θα αποκτήσης το πένθος ζώντας ανάμεσα εις τους ανθρώ­πους.

Μα υπάρχει πένθος, αββά, χωρίς δάκρυα, ερωτά ο νέος. -Μα, τέκνον μου, δεν προκαλούν τα δάκρυα το πένθος-, αλλά το πένθος τα δάκρυα. Αν εσύ δεν κατορθώσης να πενθήσης ουδέποτε θα κλάψης. Διότι όταν οι λογισμοί σου είναι συμμαζεμένοι, όταν κοιτάζης κάτω φυλάττοντας την ρίζα, τους οφθαλμούς σου και τα αυτιά σου, όταν ενθυμήσε τας αμαρτίας σου και ότι δι' αυτών ελύπησες τον Θεόν, τότε αυτομάτως έρχεται το πένθος εις την καρδίαν σου και το κατανυκτικό δάκρυ στους οφθαλμούς σου, απήντησε ο γέρων, το οποίο σας εύχομαι εις αυτόν τον κόσμον. Αμήν

Δημητρίου Παναγοπούλου

Ποιος είναι έτοιμος;

Πηγή: Ποιος είναι έτοιμος;

Ένα δυναμικό κήρυγμα

ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

https://imverias.blogspot.com/2013/04/blog-post_8740.html#more

<>

Του μακαριστού Δημητρίου Παναγόπουλου

«Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται» 

(Ματθ. 5, 9)

 

Ο εργαζόμενος την αρετήν της ειρήνης προς τον Θεόν, τον πλησίον του και τον εαυτόν του ονομάζεται ειρηνοποιός και μακαρίζεται από τον Θεόν. Πρώτος Ει­ρηνοποιός είναι ο Ιησούς Χριστός ο Υιός και Λόγος του Θεού, διά του οποίου επέρχεται συνδιαλλαγή και συμφιλίωσις μεταξύ ανθρώπων και Θεού. Το πρώτον και κύριον έργον του Χριστού επί της γης ήτο να επιφέρη ειρήνην μεταξύ ανθρώπων και Θεού οι οποίοι ως εκ της αμαρτίας διέκειντο εχθρικώς προς τον Θεόν. Έφερε δε αυτήν διά της θυσίας επί του Σταυρού.

Και εάν πρώτος Ειρηνοποιός υπήρξεν ο Ιησούς Χριστός, το αντίθετον πρώτος σκανδαλοποιός υπήρξεν ο Διάβολος, διότι απέναντι μεν του Θεού είναι αποστά­της, απέναντι δε των Αγγέλων και των ανθρώπων είναι σκανδαλοποιός, διότι απέσπασε και διεχώρισε εκ της υ­ποταγής του Θεού το αγγελικόν τάγμα, διά δε του ψεύ­δους απάτησε τους πρωτοπλάστους και εχώρισεν αυτούς από του Θεού, αλλά και εξακολουθεί να υπάρχη τοιούτος φέρων σύγκρουσιν και διαμάχην μεταξύ των ανθρώ­πων, γνωρίζει δε ότι εάν ο άνθρωπος έχει μετά του Θεού φιλίαν είναι μακάριος και προσπαθεί, διά του ψεύδους και άλλων πονηρών μέσων, να αποπλάνηση αυτόν κρημνίζων εις την αμαρτίαν διά να παροργίση τον Θεόν ε­ναντίον αυτού. Ο θείος Χρυσόστομος λέγει: «Όπου έρις και φιλονικεία εκεί ακαταστασία και παν φαύλον, εκεί ο Διάβολος».

Πλησίον εις το κελλίον ενός γέροντος και του υποτακτικού του λέγεται ότι κάποιος νέος θέλησε να μονάση εκεί. Οι ευρισκόμενοι γύρω μοναχοί προθυμοποιήθησαν να τον φροντίσουν στις ανάγκες του με τρόφιμα κτλ. Ο γέρων βλέπων την περιποίησιν ζηλότυπος εγένετο αγανακτών ότι εις αυτόν ουδέποτε τοιούτον ενδιαφέρον έδειξεν κανείς και αποστείλας τον υποτακτικόν του, του παρήγγειλε να εγκατάλειψη το κελλίον διότι του εχρειάζετο (ήτο ιδιοκτησία του γέροντος), αλλά ο υποτα­κτικός του ελυπήθη τοιούτον σκληρόν λόγον να είπη εις αυτόν και την εκεί παρουσίαν του εδικαιολόγησεν ότι ο γέροντάς του τον έστειλε να μάθη διά την υγείαν του (καθ' ο τον καιρόν εκείνον υπήρχεν άρρωστος). Όταν επέστρεψεν αυτός, εις ερώτησιν του γέροντός του, απήντησεν ότι διεβίβασε την παραγγελίαν του. Ο γέρων ό­ταν εις ολίγας ημέρας επληροφορήθη ότι ο νέος εκείνος υπήρχεν ακόμη εκεί και πάλιν απέστειλε τον υποτακτι­κόν του με την εντολήν, με αυστηρώτερον ύφος να του υπενθύμιση ότι έπρεπε ήδη να είχεν εγκατάλειψη το κελλίον. Και πάλιν ο υποτακτικός δεν ηθέλησε να λύπη­ση αυτόν δείξας εις αυτόν αντί σκληρότητος ενδιαφέρον και αγάπην ερωτών εκ μέρους του γέροντός του διά την υγείαν του. Ο οποίος απήντησεν ότι δι' ευχών του βαί­νει εις ανάρρωσιν. Όταν και πάλιν ο γέρων εις την λειτουργίαν της Κυριακής επληροφορήθη ότι αυτός ακόμη υπάρχει εκεί, αυτήν την φοράν ηθέλησεν ο ίδιος να υπάγη προς αυτόν ώστε ευθύς να τον εξαναγκάση να εγκα­ταλείψη τον τόπον εκείνον. Ο υποτακτικός του γέρο­ντος πληροφορηθείς την απόφασίν του προέτρεξεν αυτού και φθάσας εκεί πρώτος λέγει εις τον νέον. Ο γέρο­ντας μου δεν σε είδεν σήμερον εις την ακολουθίαν και έρχεται ο ίδιος ανησυχήσας να πληροφορηθή διά την υγείαν σου. Αυτός τότε συγκινηθείς ηγέρθη της κλίνης του να προϋπάντηση τον αγαθόν γέροντα και πίπτων εις τας πόδας του είπε, ανάξιος είμαι να έλθης γέροντα προς εμέ, εγώ έπρεπε να έλθω προς σε να σε ευχαριστήσω δι' όσα δι' εμέ έδειξες αγαθά. Ο γέρων απόρησε διά την συμπεριφοράν του και καθησυχάσας αυτόν επέστρεψεν εις το κελλίον του. Εκεί καλέσας τον υποτακτικόν του τον ερώτησε απορώντας, πώς εις τόσον ολίγον χρόνον έφθα­σε αυτός εις τόσην τελειότητα και θελήσας να βεβαιωθή ερώτησεν εάν επακριβώς είχεν μεταβιβάσει ότι αυτός του είπε: Αυτός δε φοβούμενος και έχων τον προσήκο­ντα σεβασμόν εξομολογήθη την αλήθειαν εις αυτόν, δακρύσας δε τότε ο γέρων του είπε: «Παιδί μου απ' αυτήν την στιγμήν συ είσαι ο γέροντάς μου και εγώ ο υποτακτι­κός σου».

Ο Ιησούς Χριστός «Της Ειρήνης ει Θεός (λέγει ο θείος Χρυσόστομος) εάν δε οι μαθηταί αυτού μάχωνται ουκ έρουσιν ειρηνικού Θεού είναι μαθηταί» και πάλιν, «ώσπερ γαρ η ερις διαλυτικόν, ούτως η συμφωνία συγκροτητικόν». Ας αγαπήσωμεν την αρετήν της ειρήνης αγωνιζόμενοι πρώτον εναντίον του εαυτού μας ώστε ειρηνεύοντες με τον εσωτερικόν μας κόσμον δυνηθώμεν να διατηρήσωμεν και ειρήνην μετά του πλησίον και διά της καθαράς συνειδήσεως εξασφαλίσωμεν την ειρήνην μετά του Θεού, διά της μετανοίας και εξομολογήσεως, διά της αγάπης, συγχωρητικότητος και ανοχής μετά του πλησίον. Μεγάλη αρετή η ειρήνευσις χαρά δε στους επιδιώκοντας αυτήν.

Από ημάς εξαρτάται η ειρήνη, από ημάς δε και η εχθρότης. «Εάν φυσήσης σπινθήρα (λέγει ο σοφός Σειράχ) εκκαήσεται, και εάν πτύσης επ' αυτόν, σβεσθήσεται, αμφότερα εκ του στόματος σου εκπορεύεται» (κη' 12). Και πόσες φορές αντί να ανοίξωμεν το στόμα μας και να είπωμεν λόγια αγαθά ειρηνευτικά, ανοίγωμεν αυτό και εκστομούμεν λόγια πυρφόρα και εμπρηστικά; Μέγας λόγος θα δοθή εις τους εμπρηστάς της αγάπης και της ειρήνης, ως και μεγάλη ευλογία εις τους ειρηνοποιούς.

<>

Ο σατανάς ξέρετε πως έρχεται στον κόσμο; Μέσω της ψυχής κάθε ανθρώπου που γεννιέται. Κάθε άνθρωπος πού γεννιέται, φέρνει και διάβολο μες την ψυχή του.

Γι' αυτό η θεολογία η παλιά του λαού κάθε έναν κατ' αναλογία του γένους, έλεγε η δράκος ή δράκουλα. Δεν έλεγε μπέμπης που λένε τώρα ή αγγελάκι που λένε οι αμυαλες μανάδες οι σημερινές.

Αβαπτιστο παιδί και είναι αγγελάκι; Πήγες ποτέ σου να ακούσεις τους εξορκισμους που διαβάζει ο παπάς όταν πρόκειται να βαπτιστεί το παιδί;

Πήγες να ακούσεις την πάλη; Μάλιστα αν είναι παπάς που καταλαβαίνει τι κάνει, να δείτε πως παλεύει με τον διάβολο να βγάλει του παιδιού το σατανά μέσα από την καρδιά του.

Που το φυσάει, που το ξορκαει, του κοινοποιεί έξωση την ημέρα του βαπτίσματος για να το καθαρίσει. Μαύρη είναι η ψυχούλα του. Πεθαμένο έρχεται, νεκρό. Ζωντανό-νεκρό.

Γι'αυτό θαπτεται. Η κολυμβήθρα είναι τάφος. Δεν είναι κουμπαρια, ούτε να δείξει τα στήθη της πάνω η άμυαλη κουμπάρα και η άπιστη απάνω στην Αγία κολυμβήθρα. Δεν είναι αυτό.

Είναι μυστήριο και πάλη με τον σατανά. Να βγει ο σατανάς μέσα από το παιδί και να γίνει καινούργια ψυχή. Ένα κάρβουνο ψυχή, να γίνει κόκκινη ψυχή. Γι'αυτό και αμέσως το παιδί το παίρνουν και το πηγαινουν και το κοινωνουν.

Βαφτίσια δεν γίνονταν ούτε τα απόγευμα, ούτε τα μεσημέρια, ούτε ποτέ άλλοτε όπως τα κάναμε κοσμικά γεγονότα σήμερα. Τα βαφτίσια γίνονταν το πρωί στον Όρθρο και παρέμειναν οι νεοφώτιστοι εκεί και έστω μετά φόβου, ερχόντουσαν και κοινωνουσαν.

Γιατί ο σκοπός του βαπτίσματος είναι να μας καθαρίσουν από του διαβόλου τα έργα, αν είμαστε μεγάλοι και από το προπατορικό αμάρτημα και να μας συνδέσει με τον Χριστό, με το Αγιο Ποτηριο, με την Θεία Κοινωνία. Αυτός είναι ο σκοπός. 

Τι λοιπόν εάν σατανάς δεν υπήρχε, τι δουλειά έχει ο ιερέας στη μέση και τι θέση έχει το βάπτισμα. Αν σατανάς δεν υπήρχε, τι θέση έχει η εξομολόγηση. Αυτός είναι που λύνει. Ο ιερέας με την εντολή του Ιησού, τα αμαρτήματα του ανθρώπου. Ασθενησε κάποιος.

Ποιός την δημιουργεί την ασθένεια; Ο σατανάς δημιουργεί την ασθένεια. Ο Θεός είναι απείραχτος κακών. Ο Θεός έφτιαξε ευχέλαιο να γίνει, για να σηκωθεί ο καμνον, ο ασθενής. 

Γιατί αγιάζει το ύδωρ, κάνει τον αγιασμό και το παίρνεις εσύ νοικοκυρά και το παίρνω εγώ και το πηγαίνω στο σπίτι και αρχίζω και ραντιζω; Τι κάνω; Κοινοποιω έξωση απο τα δωμάτια στο διάβολο.

Να φύγει ο διάβολος από το σπίτι. Αυτό τον σκοπό έχει ο αγιασμός που πηγαίνει στο σπίτι. Θα πει κανείς. Οταν πηγαίνει ο αγιασμός στο σπίτι, φεύγει ο διάβολος; 

Αν υπάρχει αγιασμός στο σπίτι και ο αγιαζων εις την καρδίαν, φεύγει ο διάβολος.

Αν όμως υπάρχει μόνο αγιασμός και δεν υπάρχει ο αγιαζων είς την καρδίαν ο Χριστός, δεν φεύγει ο διάβολος. Δεν φοβάται τους Σταυρούς, δεν φοβάται τα θυμιαματα ο διάβολος.

Τον Χριστό φοβάται. Γιατί πολλοί άνθρωποι στέλνουν την πρώτη του μηνός και παίρνουν αγιασμό από την Εκκλησία, αλλά δεν έχουν σχέση με την Εκκλησία. 

Ούτε εξομολογούνται, ούτε Κοινωνουν, ούτε παιδιά κανουν, κλέβουν, ατιμαζουν, παρανομα ζουν, έχουν παρθεί ξαδέρφια, κουμπάροι, συγγενείς, έχουν αιμομιξία και τα λοιπά, εντούτοις παίρνουν αγιασμό και των φώτων. 

Τι βγαίνει από αυτό; Δεν φεύγει ο διάβολος. Έχει στρογγυλόκαθισει μάλιστα. Δεν πρόκειται να του κοινοποιήσει έξωση κανένας απο εκεί. 

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

<>

Θυμάμαι στην Αθήνα ζούσε ένα αντρόγυνο, που κάλεσε κάποτε έναν γέροντα, ο οποίος είχε Χάρη Θεού (είχε κάνει και κάποιον άλλον καλά) στο σπίτι τους, για να δει το τρίχρονο παράλυτο παιδί τους. 

Φθάνοντας στο σπίτι ο γέροντας, μόνος του τράβηξε προς το δωμάτιο της τραπεζαρίας, αγνοώντας τους γονείς, που τον έλεγαν ότι το παιδί είναι στο υπνοδωμάτιο και όχι στην τραπεζαρία. Καθίσανε στην τραπεζαρία και ρωτάει ο γέροντας τον πατέρα: 

- Από πότε έχεις να πας στην Εκκλησία; 

- Από τότε που με πήγαινε η γιαγιά μου, απάντησε ο πατέρας. 

- Πόσες φορές την ημέρα βλασφημάς την Παναγία; τον ξαναρώτησε ο γέροντας. 

Ψωμοτύρι το είχε αυτό και σιώπησε... 

- Πόσους έχεις αδικήσει και γιατί τον αδελφό σου, τον έκλεισες στο τρελάδικο για να του πάρεις την περιουσία; 

Κόκκαλο ο πατέρας! Του έκανε και μια σειρά από άλλες αποκαλύψεις, που ο πατέρας έπρεπε να τρελαθεί... 

Ο γέροντας στρέφεται στην μητέρα και της ρωτάει: 

- Ο πρώτος σου άνδρας είναι αυτός; 

- Ναι, απάντησε εκείνη. 

Ο γέροντας, ήξερε ότι τον έλεγε ψέματα, αλλά δεν της είπε τίποτα, για να μην την προσβάλει. 

- Από πότε έχεις να εξομολογηθείς; 

- Δεν θυμάμαι... έχω πολλά χρόνια! απάντησε εκείνη. 

- Πόσες εκτρώσεις έχεις κάνει; 

- Ίσα που ακούστηκε το 4 να ψελλίζει από το στόμα της. 

- Ποιός είναι τώρα παράλυτος; Το παιδάκι με την αγνή ψυχή ή εσείς; Εγώ βλέπω, ότι εσείς είστε οι παράλυτοι και όχι το παιδάκι, γι΄αυτό και δεν πήγα στο δωμάτιο του παιδιού και ήρθα κατευθείαν στο ''δικό'' σας δωμάτιο. Αν θέλετε να γίνει καλά το παιδί σας, πρέπει πρώτα εσείς να γίνετε καλά! Να πάτε να εξομολογηθείτε όλες τις αμαρτίες σας και αν σας επιτρέψει ο πνευματικός, να Κοινωνήσετε. 

Αυτά του είπε ο γέροντας και έφυγε. Τα λόγια του γέροντα, ξύπνησαν από τον λήθαργο τους γονείς και την επόμενη μέρα πήγαν και εξομολογήθηκαν. Κατά οικονομία, τους άφησε και να Κοινωνήσουν. 

Ήταν της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, που πήγαν στην Εκκλησία και Κοινώνησαν. Και γυρίζοντας στο σπίτι τους, βλέπουν το παιδί τους σηκωμένο από το κρεβάτι, να τους ανοίγει την πόρτα!...

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (1916 - 1982)

<>

Επί Τουρκοκρατίας ένας οικογενειάρχης πατέρας, είχε μια υπηρέτρια στο σπίτι του. Αυτή μια μέρα τον πρόδωσε στους Τούρκους, ότι είναι Χριστιανός. Το αποτέλεσμα ήταν, την άλλη μέρα πρωί - πρωί, ο πατέρας να οδηγηθεί στο απόσπασμα.    

Τον πήγαν στον τόπο της εκτέλεσης και στο δρόμο συνάντησε τυχαία την υπηρέτριά του. Βγάζει το δαχτυλίδι από το χέρι του και της λέει: - Πάρε αυτό το δαχτυλίδι μου, σου αξίζει! 

Αυτή ντράπηκε και κοκκίνισε. Και συνέχισε ο πατέρας: 

- Μην ελέγχεσαι, μην ντρέπεσαι, διότι εγώ για το καλό που μου κάνεις σήμερα, θα προσευχηθώ στον Κύριο, να σου συγχωρήσει. Ένα μόνο θέλω, αυτό το δαχτυλίδι που φορώ, να καταδεχτείς να το φορέσεις εσύ ως αμοιβή στο χέρι αυτό που έγραψε την καταγγελία εναντίον μου και μου δίνει την ευκαιρία σήμερα να συναντηθώ με τον Χριστό! 

Καταλαβαίνετε απάντηση; Έχουμε εμείς τέτοια ομοιότητα, ή θα αρχίσουν οι κατάρες και πότε να ξημερώσει, να βγάλουμε τα έντερα και τα μάτια εκείνου, που μας έκανε κακό; Στη συνέχεια πάμε στην Εκκλησία, ανάβουμε κεριά και κάνουμε μνημόσυνα, πιστεύοντας ότι είμαστε Χριστιανοί...

Δημήτρης Παναγόπουλος

<>

Κάποιος βοήθησε κάποιον να μετανοήσει και να έρθει στον Χριστιανισμό και από τότε έγινε εκείνος ένας θερμός πιστός.

Ωστόσο έπεσε ο ίδιος σε ένα μεγάλο θανάσιμο αμάρτημα και όταν πέθανε κολάστηκε. 

Μετά από κάποια χρόνια πέθανε και εκείνος που ελεήθηκε, ο οποίος πήγε στον παράδεισο.

Ο ελεημένος αδελφός στον παράδεισο, δεν βρήκε εκείνον που τον έβαλε στον Χριστιανισμό. 

Του φάνηκε τόσο παράξενο, αυτός να έχει σωθεί και η “γέφυρα” της σωτηρίας του, να μην έχει σωθεί. Ρώτησε τον Κύριο:

- Κύριε που είναι ο σωτήρας μου; Εσύ είσαι ο πραγματικός μου Σωτήρας, αλλά εκείνος που με έστειλε σε Σένα, που είναι; 

Πώς εγώ να βρίσκομαι εδώ και εκείνος εκεί (στην κόλαση); Να πάω και εγώ εκεί!

Και λέγεται, ότι αυτό τόσο συγκίνησε τον Κύριο, που έδωσε εντολή να του χαριστεί το θανάσιμο αμάρτημα που είχε υπεπέσει εκείνος και να τον φέρει και εκείνον στον παράδεισο. 

Νικήθηκε η δικαιοσύνη του Θεού σε στιγμή

κριτηρίου. Να γνωρίζετε, ότι αυτούς που έχουμε βοηθήσει και ελεήσει, θα είναι για εμάς μάρτυρες υπερασπίσεως εν ώρα κρίσεως.

~ Δημήτριος Παναγόπουλος 

Ἱεροκήρυκας 13.02.1982†

<>

“Μην αφήσεις τον νου σου ποτέ και πεις, ότι είσαι άξιος για κάτι. Πάντα να νιώθεις ότι είσαι ανάξιος. Έστω και αν είσαι άξιος... διότι και αν είσαι άξιος, δεν είσαι άξιος από δικά σου φόντα. Είσαι άξιος με δανεικά. Είναι τα χαρίσματα που σε έδωσε ο Θεός. Κατά συνέπεια πρέπει να ταπεινοφρονείς.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανικανότητος - Αναξιότητος (https://www.rimata-zois.gr/peri/anikanotitos-anaxiotitos)

<>

Ἕνας ἑλληνοαμερικανός, ἀποφάσισε νά ἐγκατασταθεῖ μόνιμα στήν Ἑλλάδα. 

Ἐκεῖ λοιπόν στό χωριό του, εἶχε καί ἕνα κόκκινο ἄλογο, μέ τό ὁποῖο ἔκανε ἱππασία, 2 ὧρες τήν ἡμερα. 

Μιά μέρα πέρασε ἔξω ἀπό τό σπίτι του ὁ παππᾶς τοῦ χωριοῦ, ὁ ὁποῖος βλέποντάς τον, ὅτι ἀσχολεῖται μέ τό ἄλογο, τόν ρώτησε: 

κ. Γιῶργο, πόσες ὧρες τήν ἡμέρα ἀσχολεῖσαι μέ τό ἄλογό σου; 

Καί ὁ ἑλληνοαμερικανός τοῦ ἀπάντησε:

Περίπου 2 ὧρες τήν ἡμέρα ἀσχολοῦμαι μέ τόν Ντορή (ἔτσι ἔλεγαν τό ἄλογό του), μερικές φορές μπορεῖ καί 3 ὧρες. 

Καί γιά τήν ψυχή σου, κ. Γιῶργο, πόσες ὧρες διαθέτεις τήν ἡμέρα, ρώτησε ὁ παππᾶς.

Ὤχ παππᾶ μου καί ἐσύ μέ τήν ψυχή, εἶπε δυνανασχετώντας ὁ ἑλληνοαμερικανός.

Καταλάβατε; 

Κατώτερη ἦταν ἡ ψυχή του ἀπό τόν Ντορή. 

Ξέρετε πόσοι τέτοιοι ὑπάρχουν ἀνάμεσά μας; 

Πάρα πολλοί.!

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος +

 

<>

Ο Δ. Παναγόπουλος μου είπε:

- Ήμουν στη κοσμική ζωή και στην αμαρτία. Η πρώτη πληροφορία ότι θα με ελεήσει ο Κύριος, την πήρα όταν ήμουν στρατιώτης. 

Είδα στον ύπνο μου, ότι πήγαινα στο χωριό μου. 

Βαδίζοντας προς τα εκεί, μου φώτιζε και με οδηγούσε στο δρόμο ένα δυνατό φως από τον ουρανό.

Όταν ξύπνησα, μου δόθηκε σαν εξήγηση, ότι το φως του Θεού θα με φώτιζε και θα με οδηγούσε στο δρόμο Του. 

Έτσι λίγο - λίγο με οδηγούσε ο Θεός στο δρόμου του...

Όταν όμως απολύθηκα, επί 4 συνεχόμενα χρόνια, δεν μπορούσα να βρω εργασία, όλο εμπόδια και αποτυχίες. Είχα φτάσει σχεδόν σε απελπισία και σκεφτόμουνα να αφήσω το δρόμο του Θεού και να επιστρέψω στον κόσμο και στην αμαρτία.

Τότε θυμάμαι, συνάντησα μια μέρα στο δρόμο, έναν γνωστό μου ευλαβέστατο συνταγματάρχη, στο οποίο άνοιξα την καρδιά μου και είπα τον πόνο μου. 

Και εκείνος μου είπε:

''Έτσι είναι Δημήτρη! 

Ο Θεός εκείνον που εκλέγει, τον υποβάλλει σε πολλές θλίψεις και πειρασμούς, μέχρι να τον κάνει σκεύος εκλογής. 

Πρέπει Δημήτρη να περάσεις αυτές τις θλίψεις και τους πειρασμούς και θα σου δώσει μετά ο Θεός πολλή Χάρη!''.

(Σε αυτό το σημείο της διήγησης ο Παναγόπουλος άρχισε να κλαίει).

Τον συνταγματάρχη ο Θεός τον έστειλε την κατάλληλη ώρα. Με παρηγόρησε με τα λόγια του και με απέτρεψε να εγκαταλείψω το δρόμο του Θεού.

Μία μέρα ήρθα σε έκσταση και είδα το εξής όραμα: είδα τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο να κρατάει ένα θυμιατό, το οποίο το έβαλε μέσα μου. 

Όταν συνήλθα, είχα τόσο έντονο πόθο για τα πνευματικά, που δεν περιγράφεται. Έτρεχα σε κηρύγματα, στις Εκκλησίες και σε αγρυπνίες. Φλεγόμουνα να μελετώ την Αγία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας.

Μια φωνή μέσα μου, με έλεγε, να βγω στα κηρύγματα και στην ιεραποστολή. Σκεφτόμουνα όμως: ''Ποιός είμαι εγώ, να αναλάβω τέτοιο έργο;''.

Ένα μεσημέρι ενώ προσευχόμουν, ήρθα σε έκσταση και είδα το εξής όραμα: Είδα τον Ιησού Χριστό! Είδα τον Κύριο! Γονάτισα αμέσως και πήγα να Του φιλήσω το χέρι. 

Εκείνος τράβηξε το χέρι Του και μου λέει:

''Δεν υπάρχει μεταξύ μας συγγένεια. Εγώ σε περιβάλλω με το έλεός Μου και σε έχω ολόκληρο μέσα στο έλεός μου και εσύ αντιδράς...''.

Και με έδειξε τότε μια σακκούλα ναϋλον που κρατούσε στα χέρι Του και ήταν γεμάτη με έλαιο και μέσα υπήρχε το ομοίωμά μου.

Μια άλλη φορά είχα γονατίσει να προσευχηθώ και ήρθα σε έκσταση και είδα τον Άγιο Δημήτριο, ο οποίος με είπε:

''Γιατί κρατάς το όπλο σου στο οπλοστάσιο και δεν το χρησιμοποιείς προς δόξα Θεού;''. 

Όπλο εννοούσε ο Άγιος Δημήτριος τον λόγο του.

Μία άλλη φορά, μου συνέβη κάτι φοβερό! Είδα πως θα γίνει η ανάσταση των νεκρών! Κράτησε λίγα λεπτά, αλλά δεν περιγράφονται με λόγια τέτοιες καταστάσεις. 

Αν ζήσει κάποιος μια τέτοια κατάσταση, δεν θα την άλλαζε με 1 εκατομμύριο χρόνια ζωής! Τέτοιες καταστάσεις χάριτος δεν πρέπει να τις ζητά ο άνθρωπος και τις δίνει ο Θεός όπου θέλει και όταν θέλει. 

Συνήθως δίνονται σε εκείνους που πρόκειται να ποιμάνουν και να οδηγήσουν πολλές ψυχές και σε εκείνους που αγωνίζονται πάρα πολύ και έχουν ταπείνωση.

Στους 1000 που αγωνίζονται, μόνο σε 2 - 3 δίνονται τέτοιες μεγάλες καταστάσεις Χάριτος.

Ο Παναγόπουλος με είπε και άλλα πράγματα κλαίγοντας εκείνη την ημέρα... έναν άνθρωπο που επέλεξε ο Θεός, για να φέρει πολλούς ανθρώπους εις μετάνοια.

Μαρτυρία Μοναχού Σάββα Φιλοθεϊτη

(Από Άγιοι Πάντες)

 

<>

Εμπιστεύομαι τον Θεό θα πει:

α) Κάνω τόσα παιδιά όσα μου δώσει ο Θεός και όχι όσα θέλω εγώ, παίρνοντας μέτρα αποφυγής τεκνογονίας, 

γιατί πιστεύω, ότι ο Θεός όσα και αν μου δώσει, θα μου δώσει και τη δύναμη και τον τρόπο να τα μεγαλώσω.

β) Όταν ο Θεός πάρει κάποιο αγαπημένο μου πρόσωπο, δεν βάζω μαύρα ρούχα, δεν βάζω μαύρα περιβραχιόνια, δεν γυρίζω τα κάδρα ανάποδα κ.λπ. και δεν λέω ότι «έχασα τον άνθρωπό μου» ή ότι «έφυγε νωρίς ο άνθρωπός μου», 

αλλά πιστεύω στην κοινή ανάσταση των νεκρών 

και ότι ο Θεός δεν κάνει ποτέ λάθος 

και ότι πήρε τον άνθρωπό μου την ώρα που έπρεπε να τον πάρει.

γ) Όταν με βρίζουν και με αδικούν, δεν αντιδρώ και δεν εκδικούμαι, 

αλλά πιστεύω ότι ο Θεός επέτρεψε αυτή τη δοκιμασία, για να μου λειάνει τις «εξοχές» του χαρακτήρα μου και ότι πληρώνω και ξεχρεώνω βερεσέδια του παρελθόντος.

δ) Στις θλίψεις που επιτρέπει ο Θεός – όχι αυτές που δημιούργησα μόνος μου, με τα χέρια μου – δεν γογγύζω και δεν τα βάζω με τον Θεό, 

αλλά πιστεύω ότι αυτό είναι το συμφέρον της ψυχής μου και ότι ο Θεός δεν επιτρέπει πειρασμό και θλίψη μεγαλύτερη από τις δυνάμεις μου.

ε) Κάνω ζωή ήρεμη και παραμένω πράος, χωρίς να αγχώνομαι και να μεριμνώ για το αύριο, 

γιατί πιστεύω, ότι ο Θεός που σταυρώθηκε και έχυσε το Αίμα Του για μένα, θα μεριμνήσει και για μένα.

στ) Δεν παίζω ”τυχερά παιχνίδια”, δεν αγοράζω λαχεία, δεν γυρίζω τα φλυτζάνια, δεν πηγαίνω στα μέντιουμ, δεν πιστεύω στα ζώδια κλπ. 

διότι πιστεύω μόνο στον Θεό και στην Πρόνοιά Του.

ζ) Εφαρμόζω τις εντολές του Θεού και δεν πιστεύω με τον τρόπο μου.

Εμείς εμπιστευόμαστε τον Θεό;

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Κάποτε κάποιος κυνηγός, πήγε στον π. Γερβάσιο Παρασκεύοπουλο για να εξομολογηθεί. 

Και ανάμεσα στα αμαρτήματα που είχε

κάνει, ανάφερε και ένα φόνο που είχε κάνει.  

Είχε πάει Κυριακή πρωί για κυνήγι και μέσα σε έναν καλαμώνα, που νόμισε ότι ήταν θήραμα, πέτυχε και σκότωσε μια γυναίκα. Μάλιστα η γυναίκα αυτή, ήταν έγκυος!

- Θα συγχωρεθώ πάτερ, γι' αυτό που έκανα; ρώτησε ο κυνηγός. 

Ο π. Γερβάσιος βρέθηκε σε δύσκολη θέση, γιατί δεν ήξερε πως να χειριστεί το

θέμα. Γι' αυτό του είπε:

- Έλα μετά από 15 μέρες, να σου πω...

Είχαν περάσει 15 μέρες και παρά τις προσευχές του, ο πάτερ Γερβάσιο, δεν είχε

λάβει απάντηση από τον Θεό, τί επιτίμιο να έβαζε τον κυνηγό. 

Όμως λίγες ώρες πριν έρθει ο κυνηγός στο εξομολογητήριο, εμφανίστηκε

άγγελος Κυρίου στον γέροντα και του λέει: 

- Για τον φόνο που έκανε ο κυνηγός, θα κάνεις χρήση το επιτίμιο που προβλέπει ο Μέγας Βασίλειος. 

Για το παιδί που σκότωσε, ο Κύριος θα τον κρίνει την ημέρα της κρίσεως!!! 

Θα πει τώρα κάποιος: Αφού ήταν φόνος εξ αμελείας. 

Και απαντάω: 

Ας πήγαινε Κυριακή πρωί στην Εκκλησία, γιατί τίποτα δεν είναι

τυχαίο. 

Οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν επιλήφτηκαν το θέμα των εκτρώσεων (φόνος αβαπτίστων), γι΄αυτό και δεν υπάρχουν κανόνες και επιτίμια γι' αυτήν την αμαρτία. Ο ίδιος ο Χριστός θα επιληφθεί του θέματος αυτού!!!

~ Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

<>

“Ο Χριστός έμεινε 33 ώρες στον άδη από τις 3 το απόγευμα της Παρασκευής έως τις 12 τα μεσάνυχτα του Σαββάτου, όσα ήταν δηλαδή τα χρόνια της επίγειας ζωής Του.

Αυτή είναι η ''πρώτη'' λεγομένη Ανάσταση και έχει σχέση με την κάθοδο του Χριστού στον άδη.

Εκεί ο Χριστός κήρυξε και όσοι Τον πίστεψαν και Τον δέχτηκαν τους Ανέστησε και πήγαν μαζί Του στον Παράδεισο.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανάστασης Του Χριστού (https://www.rimata-zois.gr/peri/anastasis-toy-christoy)

<>

“Οι άνθρωποι που ικανοποιούν τα θελήματά τους, αλλά τους λείπει ο Χριστός, θα είναι πάντα ανικανοποίητοι, ό,τι και αν κάνουν, ό,τι και αν πετύχουν στη ζωή τους.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανθρώπινου Θελήματος (https://www.rimata-zois.gr/peri/anthropinoy-thelimatos)

<>

“Εμείς θέλουμε τον Θεό να μας ευλογεί τις αδυναμίες μας. Έχουμε το δικό μας θέλημα και δεν ρωτάμε τον Χριστό, αν πρέπει να το κάνουμε αυτό ή όχι.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανθρώπινου Θελήματος (https://www.rimata-zois.gr/peri/anthropinoy-thelimatos)

<>

“Μπορεί να έχουμε πρόσωπο ανθρώπου, αλλά ανθρωπιά δεν έχουμε.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανθρωπιάς (https://www.rimata-zois.gr/peri/anthropias)

<>

“Όσο φέρνουμε στο νου μας, το τι κακό μας έκαναν, τι λόγο μας είπαν, πόσο μας αδίκησαν και πως μας συμπεριφέρθηκαν, τόσο απομακρύνουμε τον Θεό από τον εαυτόν μας. Όταν όμως διώχνουμε από τον νου μας αυτές τις σκέψεις, τότε διώχνουμε τους διαβόλους από κοντά μας.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανεξικακίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/anexikakias)

<>

“Μπροστά στη συνεχόμενη κακία του άλλου, πρέπει να σταθούμε βράχοι και ανεξίκακοι. Να προσευχόμαστε γι΄αυτόν και να περιμένουμε όχι να σταματήσουν οι δικοί μας πειρασμοί, αλλά να σταθεί εκείνος όρθιος. Μόνο έτσι θα έχουμε αγαθά αποτελέσματα. Εδώ ο Χριστός έβγαλε από το θάνατο ζωή, από το Σταυρό σωτηρία και από την κακία έλεος. Έβγαλε δηλαδή από τις πιο αναίσχυντες πράξεις, τα πιο αγαθά αποτελέσματα.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανεξικακίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/anexikakias)

<>

“Οι άνθρωποι που θέλουν να διαπιστώσουν, εάν έχουν προχωρήσει στον Χριστιανισμό, πρέπει να βάλουν ως μέτρο την ανεξικακία. Το πως δηλ. αντιμετωπίζουν την κακία των συνανθρώπων τους. Η ανεξικακία νικάει και αφοπλίζει τον άνθρωπο που αμάρτησε. Είχα πάει κάποτε, να ομιλήσω στην επαρχία. Και ήρθαν άνθρωποι με το κλαδευτήρι να με σκοτώσουν, γιατί τόλμησα να ομιλήσω στην περιοχή τους. Πήραν το κλαδευτήρι και είχαν σκοπό να με κόψουν το κεφάλι. Όμως, παρόλο αυτά, δεν πτοήθηκα και έκανα κανονικά την ομιλία μου. Την επόμενη φορά που ξαναπήγα να ομιλήσω εκεί, εκείνος που κρατούσε το κλαδευτήρι για να με σκοτώσει, ήταν ο πρώτος που με φίλησε το χέρι και με είπε: Να σε φιλήσω και τα πόδια! Γιατί έγινες μεγάλη αιτία με την ανεξικακία σου, να πιστέψω στο Χριστό. Εγώ το θηρίο!”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανεξικακίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/anexikakias)

<>

“Με την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού μας, θα αναστηθούν όλα τα σώματα των κεκοιμημένων και στην άλλη ζωή, σώμα και ψυχή θα είναι μαζί, με τη διαφορά, ότι οι άνθρωποι δεν θα έχουν φύλο. Τα σώματα όλων που θα αναστηθούν, θα έχουν την ηλικία του Χριστού δηλ. 33 ετών. Μάλιστα θα αναστηθούν πρώτα τα σώματα των δικαίων εις ανάσταση ζωής. Έπειτα των υπολοίπων, εκείνων που θα κολαστούν. Ξέρετε τι ποσοστό δικαίων υπάρχει στη γη; Πολλοί δεν πιστεύουν στην ανάσταση των νεκρών. Όμως ακόμα και η φύση, μας διδάσκει γι΄αυτό το γεγονός. Ο σπόρος που σπέρνουμε (θάβουμε), δεν βλαστάνει, παρά μόνο όταν σαπίσει. Και όταν βλαστήσει, εμφανίζεται πάνω από την επιφάνεια της γης. Ο ''νεκρός'' δηλαδή σπόρος ανασταίνεται, βλαστάνοντας.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανάστασης Των Νεκρών (https://www.rimata-zois.gr/peri/anastasis-ton-nekron)

<>

“Εμείς δεν θέλουμε (πιστεύουμε) να γίνει η ανάσταση, γιατί η ανάσταση προϋποθέτει δικαστήριο, προϋποθέτη κρίση και εμείς την φοβούμαστε, γιατί έχουμε λερωμένη τη φωλιά μας και δεν έχουμε καθαρή τη συνείδησή μας. Δεν πιστεύουμε στην ανάσταση, γιατί δεν μας συμφέρει να γίνει. Ο αθώος όμως, δεν φοβάται κανένα δικαστήριο.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανάστασης Των Νεκρών (https://www.rimata-zois.gr/peri/anastasis-ton-nekron)

<>

“Τα μόρια όλως των ανθρώπων, όλων των εποχών υπάρχουν στη γη, γιατί όπως και ανακάλυψε η σύγχρονη επιστήμη, η ύλη δεν χάνεται, αλλά αλλάζει μορφή. Αυτό, για όσους έχουν απορίες, για το πως θα αναστηθουν τα σώματα εκείνων, που έχουν π.χ. κατασπαραχθεί από άγρια ζώα.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανάστασης Των Νεκρών (https://www.rimata-zois.gr/peri/anastasis-ton-nekron)

<>

Οι ζωντανοί άνθρωποι είναι ζωντανοί για την σωτηρία της ψυχής τους και νεκροί για την αμαρτία, ενώ οι ζωντανοί-νεκροί είναι εκείνοι, που είναι ζωντανοί για την αμαρτία και νεκροί για την σωτηρία τους.

Θυμάστε κάποτε που κάποιος μαθητής ζήτησε άδεια από τον Χριστό να θάψει τον πατέρα του; 

Και ο Χριστός δεν του έδωσε άδεια, λέγοντάς του:

– Άσε τους νεκρούς να θάψουν το νεκρό πατέρα σου. Εσύ θα μείνεις μαζί Μου.

Οι συγγενείς του μαθητή ήταν ζωντανοί-νεκροί· έτσι τους χαρακτήρισε ο Χριστός! 

Οι ζωντανοί-νεκροί άνθρωποι είναι νεκροί διότι η ψυχή τους είναι [νεκρή], αφού είναι αποκομμένοι από τη Ζωή, από τον Χριστό.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †

 

<>

Λέει πολύ ωραία ο Απόστολος Παύλος:

Θα είσαι μέσα στους κλέφτες και δεν θα κλέβεις...

Θα είσαι μέσα στους ψεύτες, αλλά δεν θα ψεύδεσαι...

Θα είσαι μέσα στους άτιμους, αλλά δεν θα είσαι άτιμος...

Θα είσαι μέσα στους μοιχούς και δεν θα είσαι μοιχός ή μοιχαλίδα..

Θα πει τώρα κάποιος:

Μα είναι δυνατόν να μπορεί να γίνει αυτό, εφόσον βρίσκεσαι μέσα στη βρώμα του κόσμου; Ο κόσμος έχει τόσους πειρασμούς, που δεν μπορείς να αντισταθείς και να μην αμαρτήσεις. Πώς είναι δυνατόν μέσα στον κόσμο να αγιάσεις και να μην σε παρασύρει ο κόσμος; Δεν μπορείς να αγιάσεις...".

Είναι ψέμα αυτό! Θα πας να ρωτήσεις ένα ψάρι και αυτό θα σε απαντήσει:

- Πόσα χρόνια έχεις εδώ μέσα στη θάλασσα;

- Έχω 15 χρόνια...

- Καλά πως είσαι ανάλατο, εφόσον είσαι 15 χρόνια στη θάλασσα.

- Είμαι ανάλατο, διότι έτσι με έφτιαξε ο βασιλιάς και ο δημιουργός όλων μας, για να σε διδάξω, ότι και εσύ θα είσαι μέσα στην αλμύρα της κονωνίας και μπορείς να είσαι ανάλατος από την αμαρτία. Να είσαι μέσα στη βρώμα της κοινωνίας και να μη βρωμάς.

Είναι λοιπόν δυνατά όλα αυτά, αλλά εμείς δεν κάνουμε αγώνα. Πώς ο ιατρός και η νοσοκόμος περιποιείται κάποιον που έχει π.χ. τύφο ή κάποια άλλο μεταδοτικό νόσημα; Πώς; 

Κάνει εμβόλιο και περιποιείται έναν που ασθενή που έχει τύφο και δεν κινδυνεύει. Εσύ και ο εγώ, ποιά είναι τα εμβόλια που θα κάνουνε έναντι της κακίας και της διαφθοράς του κόσμου; 

Ποιός είναι το εμβόλιο; Είναι ο Χριστός! Έχεις σχέση με τον Χριστό και με την Εκκλησία του; Έχεις σχέση με τη Θεία Κοινωνία; Έχεις σχέση με την εξομολόγηση; Αν έχεις, τότε θα δεις, δεν θα σε πιάνει τίποτα από την διαφθορά του κόσμου. Αλλά εφόσον δεν κάνουμε κανέναν αγώνα, πώς είναι δυνατόν να το πετύχουμε;

Οι άνθρωποι για το ίδιο γεγονός σκέφτονται διαφορετικά. Ας παραδεχτούμε ότι βαδίζουμε σε μια εξοχή. Είναι σούρουπο και φτάνουμε σε ένα εκκλησάκι και βλέπουμε έναν νεαρό προς την εκκλησία. 

Περνάμε και λέμε:

- Τί να κάνει άραγε αυτός εδώ πέρα; Για κακό θα ήρθε δεν μπορεί... κανένα ραντεβού θα έχει...

Περνάει άλλος τον βλέπει και σκέφτεται:

- Κάποιον θα ληστέψει αυτός εδώ ή είναι κανένας άστεγος που θέλει να μπει στην Εκκλησία να κοιμηθεί... Σκέψεις δικές του, αυτουνού.

Περνάει ένας τρίτος τον βλέπει και σκέφτεται:

- Μπράβο στο παλικάρι! Φαίνεται θα άναψε τα καντήλια της Εκκλησίας. Μπράβο, μπράβο του! Και τα άλλα γυρίζουν με τις φιλενάδες τους στα παγκάκια και σύρονται από εδώ και από εκεί. Μπράβο στο νεαρό! Ο Θεός να τον βοηθάει!

Για το ένα και το αυτό πρόσωπο, πόσες γνώμες! Εν τη ελευθερία του ο άνθρωπος σκέφτεται όπως θέλει, βγάζει και αποφασίζει, δικάζει και αθωώνει. 

Στην ουσία όμως, όλοι έπρεπε να κάνουν τον εξής λογισμό:

- Δεν ξέρω τι κάνει αυτός εκεί πέρα. Ο Θεός να τον ευλογήσει! Μα για καλό, μα για κακό είναι εκεί, ο Θεός να τον ευλογεί...

Δημήτρης Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Ἕνας Ἑβραῖος εἶχε φίλο ἕναν Χριστιανό. Καὶ ὅταν ἔφευγε γιὰ νὰ πάει ἐμπόριο γιὰ ἀλλοῦ, ὅτι χρῆμα περίσσευμα εἶχε, πάντοτε τὰ ἔδινε σὲ αὐτόν, μὲ τὴν ἐμπιστοσύνη, ὅτι ὁ Χριστιανὸς δὲν κλέβει. 

Στὴν γυναῖκα του δὲν εἶχε ἐμπιστοσύνη νὰ τὰ ἀφήσει καὶ στὰ παιδιά του, στὸν Χριστιανὸ ὅμως τὰ ἄφηνε. Αὐτὸ εἶχε γίνει πολλὲς φορές. Κάποια φορά, τοῦ ἄφησε 500 χρυσᾶ νομίσματα.

Πῆγε στὸ ταξίδι του, ἐπέστρεψε καὶ πῆγε νὰ πάρει τὰ χρήματά του, ὅπως γινότανε πάντοτε.

Καὶ τοῦ λέει ὁ Χριστιανός: 

- Δὲν μοῦ ἄφησες τίποτα! 

- Δὲν σοῦ ἄφησα; Τί λές; 

- Δὲν μοῦ ἄφησες τίποτα! 

Συζήτηση κ.λπ. ἀλλὰ ὁ Χριστιανὸς ἀνένδοτος: 

- Δὲν μοῦ ἄφησες τίποτα!

Ὁ Ἑβραῖος ἤξερε, ὅτι οἱ Χριστιανοὶ φοβοῦνται τὸν ὅρκο καὶ τοῦ λέει: 

- Θὰ μοῦ ἐπιτρέψεις νὰ πᾶμε μέχρι τὸν Ἅγιο Μηνά, νὰ ὁρκιστεῖς ἐκεῖ, ὅτι δὲν σοῦ τὰ ἄφησα τὰ χρήματα καί... χαλάλι σου. 

- Νὰ πᾶμε... 

Παίρνουν τὰ ζῶα καὶ πηγαίνουν στὸν ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Μηνά. 

Φτάνουν στὸ ἐκκλησάκι καὶ ὁ κύριος Χριστιανὸς βάζει τὸ χεράκι του στὸ Εὐαγγέλιο ἐπάνω, ὅτι δὲν πῆρε χρήματα. 

Αὐτὸ δὲν τὸ περίμενε ὁ Ἑβραῖος, γιατί πίστευε, ὅτι εἶναι ἀδύνατον νὰ βάλει Χριστιανὸς τὸ χέρι του στὸ Εὐαγγέλιο καὶ νὰ ὁρκιστεῖ ψέματα. Καὶ ἐν τούτοις ὁ Χριστιανὸς ὁ δικός μας, ἔβαλε τὸ χέρι του ἐπάνω καὶ ὁρκίστηκε ὅτι δὲν τὰ πῆρε... 

Περίλυπος ὁ Ἑβραῖος. Χάθηκε ἡ ὑπόθεση! Τὸ τελευταῖο του ἀτοῦ ἦταν αὐτό! Βγῆκαν ἔξω, ἀνέβηκαν στὰ ἄλογά τους γιὰ νὰ πάρουν τὸν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς. 

Τὸ ἄλογο ὅμως τοῦ Χριστιανοῦ ἀγρίεψε. Ἀφήνιασε καὶ τὸν βρόντηξε κάτω! Δὲν τὸν συνέτριψε, ὅμως μὲ τὴν πτώση του, ἔχασε τὸ μαντήλι του, τὸ δαχτυλίδι του καὶ μιὰ χρυσῆ σφραγῖδα ποὺ εἶχε πάνω του. Χάθηκαν αὐτά. Ἔψαξε πάνω του, δὲν τὰ βρῆκε, πᾶνε...

Ἀνεβήκανε ἐν πάσῃ περιπτώσει καὶ ἀμίλητοι προχώρησαν καὶ ἔφτασαν στὰ μισὰ τοῦ δρόμου καὶ καθίσανε νὰ φᾶνε μαζί. Κουράγιο ὁ Χριστιανός, ἔ; 

Ἐκεῖ ποὺ τρώγανε, βλέπει ὁ Χριστιανὸς ἀπὸ ἐκεῖ, ὅτι ἔρχονταν καλπάζοντας, ὁ ὑπηρέτης τοῦ σπιτιοῦ του. Καὶ κρατοῦσε στὸ χέρι του, τὸ πουγκὶ μὲ τὰ 500 χρυσᾶ νομίσματα τοῦ Ἑβραίου! 

- Πῶς ἦρθες; Τί ἔγινε; τὸν ρώτησε ἔκπληκτος ὁ Χριστιανός. 

- Μὰ δὲν μᾶς παραγγείλατε; Δὲν στείλατε ἕναν καβαλάρη νὰ μὲ εἰδοποιήσει... μὲ τὸ δαχτυλίδι σας, μὲ τὴ σφραγῖδας σας τὴ χρυσῆ καὶ τὸ μαντήλι σας αὐτό, νὰ φέρω τὸ πουγκὶ τοῦ Ἑβραίου; 

Κόκκαλο ὁ Χριστιανός!

Εἶχε πάει ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος Μηνὰς στὸ σπίτι του καὶ τοῦ εἶπε! 

- Στείλτα αὐτὰ στὸν κύριό σου, διότι δὲν πρόκειται νὰ γυρίσει σῶος πίσω..

Καταλαβαίνετε τώρα τὸ τί ἔγινε! 

Ξέρετε πόσοι τέτοιοι εἴμαστε; 

Ἂν ἀποκαλυφτοῦν αὐτὰ ποὺ κάνουμε ἐμεῖς, θὰ τρίξει ὁ οὐρανός! 

Ἁπλῶς τὰ σταχυολογῶ αὐτὰ γιὰ νὰ σᾶς πῶ, ὅτι ἔχουμε εὐθύνη ἔναντι τοῦ Θεοῦ καὶ ἂς προσέξουμε μήπως εἶναι σκοτεινὰ τὰ ἔργα μας, νὰ τὰ μετατρέψουμε νὰ γίνουν φωτεινά.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Πήγε κάποτε μιά ἀδερφή, τόν δαιμονισμένο αδερφό της, στον Άγιο Γεράσιμο. Στήν μονή ἐκεῖ, τούς εἶχαν δώσει ἕνα κελί καί ἔμειναν μία βδομάδα. 

Αὐτή παρακαλοῦσε τόν Ἅγιο, νά τήν βοηθήσει για να πείσει τόν ἀδερφό της να πάει στήν Ἐκκλησία, ὥστε ὁ Ἅγιος, νά τόν ἀπαλλάξει ἀπό τό πονηρό πνεῦμα. 

Τοῦ ἔλεγε ἡ ἀδερφή του: 

Γιῶργο πές Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος ὁ Ἰσχυρός, Αγιος Αθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. 

Καί ὁ Γιῶργος ὁ ἀδερφός της, τήν ἔλεγε τήν προσευχή, ἀλλά δέν ἔλεγε μέ τίποτα τό ἐλέησον ἡμᾶς. 

Ἀναγνωρίζει δηλαδή τό δαιμόνιο τό Θεό, ὅτι εἶναι Ἅγιος καί Παντοδύναμος, ἀλλά δέν λέει ἐλέησον, δέν ταπεινώνεται καί παραμένει ἀμετανόητος καί δέν ἀφήνει νά μετανοήσει καί αὐτόν στόν ὁποῖον βρίσκεται μέσα του.

Γι' αὐτό καί πολλοί πού εἶναι στα χέρια τοῦ σατανὰ εἶναι ἀμετανόητοι. Μήν σᾶς κάνει αὐτό ἐντύπωση. Εἶναι ὑπό τήν ἐπήρεια τοῦ διαβόλου καί ἔχοντας δώσει πολλά δικαιώματα καί κάνοντας πολλές παραχωρήσεις στον σατανᾶ, βρίσκονται σε πλήρη ἀμετανοησία τώρα.

Μάταια ἡ ἀδερφή προσπαθοῦσε να πείσει τόν ἀδερφό της νά πεῖ τό ἐλέησον. Τότε μία, πού ἔβλεπε το όλο σκηνικό, πλησίασε τήν ἀδερφή καί τῆς εἶπε, νά πάει να ψήσει ἕναν καφέ καί μυστικά να βάλει λίγο ἁγιασμό στον καφέ, δίνοντάς της σέ ἕνα μικρό μπουκαλάκι λίγο ἁγιασμό.

Πῆγε ἡ ἀδερφή να ψήσει τότε καφέ γιά τόν ἀδερφό της, τόν Γιῶργο καί τήν ὥρα πού ἔβαζε λίγο ἅγιασμό στο καφέ, από μακριά ὁ Γιῶργος (στήν οὐσία ὁ διάβολος μιλοῦσε) τῆς λέει: Αὐτό πού βάζεις στον καφέ, δέν πρόκειται νά τό πιῶ!

Ποιός ἐνημέρωσε τό δαιμόνιο, ὅτι ἔβαζε ἡ ἀδερφή του στόν καφέ ἁγιασμό, ἀφοῦ τά πονηρά πνεύματα δέν εἶναι πανταχοῦ παρόντα; Ενα ἄλλο διαβολάκι τοῦ τό εἶπε καί τόν ἐνημέρωνε. 

Καταλάβατε; Είναι πολλοί οἱ διάβολοι πού δουλεύουν, εἶναι συνέταιροι, ἀλληλοβοηθιοῦνται καί ἀλληλοενημερώνονται.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας †

 

<>

Το 1967 είχε πάει μια επιτροπή επιστημόνων (ιατροδικαστών) για να εξετάσουν το λείψανο του Αγίου Γερασίμου και να δώσουν μια “επιστημονική” (αν μπορούσαν) λύση για την αφθαρσία του Ιερού Λειψάνου.

Κάθησαν αρκετές ημέρες και το εξέτασαν. Στο τέλος, συνέταξαν μια έκθεση που μεταξύ άλλων ομολογούσαν πως η αφθαρσία του Αγίου Λειψάνου είναι πάνω από την σφαίρα της επιστήμης.

Το θαυμαστότερο όλων όμως ήταν πως ο επικεφαλής τους ο οποίος ήταν ψυχρός και αδιάφορος ως προς την πίστη, επί είκοσι μέρες ήταν στο σπίτι του κλεισμένος και προβληματισμένος. 

Όταν αργότερα τον ρώτησαν γιατί, ομολόγησε πως καθώς εξέταζε το λείψανο, κάποια στιγμή, αισθάνθηκε στο χέρι του Αγίου σφυγμό (δείγμα ζωντανού ανθρώπου)!

Ιεροκήρυκα Δημητρίου Παναγόπουλου  +

 

<>

“Μετά Την Ανάσταση τού Χριστού, δεν ισχύει το «Μνήσθητι» πού είπε ο ληστής πάνω στο σταυρό.!!

Το «Μνήσθητι» ίσχυε στην Παλαιά Διαθήκη.!!

Μετά Την Ανάσταση άλλαξε ο τρόπος σωτηρίας τού ανθρώπου και υπάρχει το Βάπτισμα, η Εξομολόγηση και η Θεία Κοινωνία.!!

Πλανώνται λοιπόν όσοι λένε, ότι εγώ ένα «Μνήσθητι» θα πω στα τελευταία μου μιμούμενος τον Ληστή και έτσι θα σωθώ!!

Εξ' άλλου τι «Μνήσθητι» θα πεις άμα σε πατήσει αμάξι, τρελαθείς ή πεθάνεις ξαφνικά και ακαριαία;;”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανάστασης Του Χριστού (https://www.rimata-zois.gr/peri/anastasis-toy-christoy)

<>

Κάποτε ἐπισκέφτηκε κάποιος τόν Ἅγιο Νεκτάριο καί τοῦ εἶπε:

- Σεβασμιότατε, χρωστῶ 25 δραχμές (πολλά λεφτά γιά τήν ἐποχή ἐκείνη). Αὔριο τό γραμμάτιο λήγει καί πάω χαμένος... Δεκάρα δέν ἔχω καί σέ παρακαλῶ νά μέ βοηθήσεις.

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος καλεῖ τόν ταμία του καί τοῦ λέγει:

- Κωστῆ, δῶσε 25 δραχμές στόν ἄνθρωπο.

Καί φωνάζει ἀπό μέσα ὁ Κωστῆς στόν Ἅγιο καί τοῦ λέγει:

- Δέν ἔχουμε Σεβασμιότατε.

- Γιά κοίταξε Κωστῆ, γιατί εἶναι ἀνάγκη...

- Σεβασμιότατε, τό ταμεῖο ἔχει ὅλο καί ὅλο 25 δραχμές καί εἴμαστε στήν ἀρχή τοῦ μῆνα. Πῶς θά βγάλουμε το μῆνα;

- Δῶσε Κωστῆ καί ἔχει ὁ Θεός...

Ὁ Κωστῆς μουρμουρίζοντας ἔδωσε τίς 25 δραχμές καί ὁ ξένος ἔφυγε.

Δέν εἶχε ὅμως περάσει ἀρκετή ὥρα καί ἔρχεται μιά εἰδοποίηση ἀπό τήν Ἀρχιεπισκοπή πού ἔλεγε τά ἑξῆς:

«Παρακαλεῖτε ὁ Πενταπόλεως Νεκτάριος τό ἀπόγευμα τῆς ἰδίας ἡμέρας νά τελέσει γάμο (πλουσιοτάτης τῆς ἐποχῆς ἐκείνης οἰκογενείας), ἔχοντας μαζί τους 4 φοιτητές τῆς «Ριζαρείου» Σχολῆς γιά νά ψάλλουν Βυζαντινά, καθότι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀσθένησε ἐκτάκτως».

Πράγματι ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ἔκανε τή στέψη καί τό ἀποτέλεσμα ἦταν, ἀφοῦ τούς περιποιήθηκαν, τόσο τόν Ἅγιο ὅσο καί τούς ψάλτες καί στό τέλος τούς πρόσφεραν ἀπό ἕναν φάκελο. 

Ἄνοιξαν οἱ 4 φοιτητές τούς φακέλους τους καί βρῆκε ὁ καθένας τούς ἀπό 20 δραχμές μέσα δηλ. σύνολο 80 δραχμές. Ἄνοιξε καί ὁ Ἅγιος Νεκτάριος τόν φάκελό του καί βρῆκε μέσα 100 δραχμές.

Ἔλαβαν λοιπόν συνολικά 180 δραχμές, οἱ ὁποῖες παραδόθηκαν στόν Κωστῆ, στόν ταμία, ὁ ὁποῖος κατ' ὁμολογία τοῦ ἰδίου κατεπλάγη καί οὐδέποτε πλέον ἐξέφερε γνώμη στίς ἐντολές τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου.

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ἔκανε ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ ἔκανε ἕνα σοβαρό μάθημα, λέγοντας ἐπιγραμματικῶς στόν Κωστῆ:

- Κωστῆ ἐμεῖς δέν ἔχουμε. Ὁ Θεός ὅμως πάντα ἔχει καί πρόσεχε...

Αὐτά εἶναι καί γιά ἐμᾶς (τούς ολιγόπιστους), πού πνιγόμαστε σέ μιά κουταλιά νερό...

Δημήτριος Παναγόπουλος

<>

Κάποιος Επίσκοπος έκανε κάποιες παρατηρήσεις σε έναν κληρικό, για τον οποίο είχε πληροφορίες ότι συνήθιζε που και που να πίνει κανένα ποτήρι.

– Πιστέψτε με, του απάντησε ο ιερέας, ποτέ δεν ήπια εν ώρα υπηρεσίας, Δέσποτά μου.

– Εν υπηρεσία; του λέει ο Δεσπότης. 

Και πότε ο ιερέας και ο κάθε Χριστιανός, δεν βρίσκεται εν υπηρεσία;

Έτσι είναι! Ο καλός Χριστιανός πάντα και σε κάθε στιγμή βρίσκεται εν υπηρεσία και κάνει έργο Θεού, με ολόκληρη την ζωή του.

Είναι αυτό που έλεγε ο Κικέρων: Δεν υπάρχει στιγμή χωρίς καθήκον..

Το μέτρο, το μοντέλο κάθε Χριστιανού, για τον άνδρα είναι ο Χριστός και για τη γυναίκα η Παναγία..

Δεν μπορείς να γίνεις Χριστιανός, εάν δεν λαμβάνεις τον Χριστό δια της Θείας Κοινωνίας..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

<>

† Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

Ήταν μια γιαγιά από το Φάληρο, που η κόρη της εγκατέλειψε τον σύζυγο και της άφησε τα δύο παιδιά της. Εκείνη πήγε και παντρεύτηκε έναν άλλο και έκανε την ζωή της. Έβαλε η γιαγιά τα δύο εγγόνια της, 9 και 11 ετών σε ένα ορφανοτροφείο στην Βούλα.

Κάποια στιγμή, το μεγάλο εγγονάκι σταμάτησε να διαβάζει και να ενδιαφέρεται για την ζωή. Ενδιαφέρον για τίποτα! Έγινε προβληματικό και ήταν έτοιμοι εκεί στο ορφανοτροφείο να το διώξουν.

Η γιαγιά απογοητεύτηκε, γιατί δεν μπορούσε η ίδια να το κοιτάξει καθότι ήταν πάφτωχη. Μου τηλεφώνησε για να την συμβουλέψω. Της είπα:

– Γιαγιά, πιάσε το παιδί από τον ουρανό. Μην μπεις στην διαδικασία των συζητήσεων και των ψυχολόγων, για να βρεις λύση. Γονάτισε, προσευχήσου σε έναν Άγιο.

Κράτησε η γιαγιά τα λόγια μου και πήγε στον Άγιο Νεκτάριο στην Αίγινα. Προσευχήθηκε στον Άγιο με θέρμη και το παιδί άλλαξε συμπεριφορά από την ίδια μέρα! Μάλιστα, έγινε ο πρώτος μαθητής, αριστούχος! Εξεπλάγησαν οι πάντες: «Τί έγινε; Πώς άλλαξε έτσι το παιδί; Θαύμα έγινε!’»

Αλλά για να γίνει το θαύμα, η γιαγιά προσευχήθηκε με δάκρυα. Η προσευχή, έδωσε την λύση στο πρόβλημά της.

<>

Σήκωσα κάποτε το τηλέφωνο, 20 μέρες μετά το Πάσχα και είπα: «Χριστός Ανέστη» αντί για «εμπρός».

Και απαντάει ο άλλος:

- Τι λες παιδί μου; Τί είναι εκεί;

- Σπίτι είναι…

- Τι είσαι εσύ;

- Τι είμαι; Άνθρωπος…

Είχε κάνεις λάθος στο τηλέφωνο αυτός. 

Άλλον ήθελε να πάρει και άλλο νούμερο πήρε και του έκανε μεγάλη εντύπωση και είπε:

- Τι λες βρε παιδί μου; Υπάρχουν άνθρωποι ακόμη, οι οποίοι κρατούνε αυτήν την ωραία παράδοση;

Μου είπε το όνομά του, δικηγόρος κ.λπ.

- Ξέρω γω. Μου φαίνεται ότι υπάρχουν ακόμη…

- Γι’ αυτό δεν μας βούλιαξε ακόμη ο Θεός. Διότι υπάρχουνε άνθρωποι ακόμη…   

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

<>

“Ακούς πολλούς να λένε: Μεγάλο σταυρό έχω, δεν τον μπορώ άλλο, δεν έχω άλλο υπομονή, δεν έχω νεύρα πλέον, έσπασαν τα νεύρα μου.... Αγωνίζονται μοναχοί τους αυτοί οι άνθρωποι, δίχως την βοήθεια του Θεού, γι' αυτό και δεν έχουν πλέον υπομονή, ούτε νεύρα, τίποτα δεν έχουν. Και αυτό θα τους ξετινάξει. Ο Θεός δεν φορτώνει τον άνθρωπο τόσο, αλλά δυστυχώς οι άνθρωποι είναι φορτωμένοι από μόνοι τους.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αγώνα (https://www.rimata-zois.gr/peri/agona)

<>

Οι φάκελοι των κεκοιμημένων, πιστών και απίστων, μένουν ανοιχτοί μέχρι της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού και δέχονται αλλοιώσεις.

Κατ’ αναλογία των ανθρώπων και των προσπαθειών της στρατευομένης Εκκλησίας, οι φάκελοι επηρεάζονται, με τα μνημόσυνα, τα σαρανταλείτουργα, τις ελεημοσύνες και τις προσευχές που γίνονται στο όνομά τους.

Υπάρχουν επίσης άνθρωποι, που πέθαναν με 100% κόλαση και έως ότου γίνει η Δευτέρα Παρουσία, θα βρεθούν με 1000% κόλαση.

Θα ρωτήσει κάποιος:

– Αυτός πέθανε, πως αμαρτάνει;

Επηρεάζεται ο φάκελός του, κατά αναλογία της απιστίας του.

Ο Καζαντζάκης για παράδειγμα έγραψε βλάσφημα βιβλία για την πίστη μας και πολλοί διαβάζοντάς τα, βλάπτονται.

Να πως ο Καζαντζάκης αμαρτάνει, παρότι νεκρός..

Αντίθετα ο Ιερός Χρυσόστομος με το πλούσιο συγγραφικό έργο που μας άφησε παρακαταθήκη, βοηθιούνται πνευματικά όσοι διαβάζουν τα βιβλία του και έτσι οι ”μετοχές” του στον ουρανό αυξάνονται!

Δηλαδή, πολλών οι αμαρτίες ή οι αγαθοεργίες που έχουν κάνει στον κόσμο τούτο, τους ακολουθούν πέραν του τάφου. 

Γι’ αυτό κανένας δεν ξέρει, πως θα βρεθεί στην τελική κρίση…

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

<>

Μία κυρία 75 ετών πήγε για πρώτη φορά να  εξομολογηθεί. Και ανάμεσα στα άλλα είπε στον πάτερ:

- Πάτερ είμαι παντρεμένη, με παιδιά αποκαταστημένα. Η ζωή μου κυλάει ρολόϊ,  χωρίς αρρώστιες, χωρίς κανένα ουσιαστικό πρόβλημα...

Ο παπάς παραξενεύτηκε και της είπε:

- Πίσω από αυτήν την μπουνάτσα, κάτι κρύβεται... Εβδομήντα χρόνια να μην σε πείραξε ο διάβολος, δεν είναι φυσικό πράγμα, κάτι πρέπει να έχεις κάνει. 

Πού αποδίδεις αυτήν την μπουνάτσα; την ρώτησε ο παπάς.

Η γυναίκα τα 'χασε. Σκέφτηκε λιγάκι και μετά θυμήθηκε, ότι είχε ένα φυλαχτό, που της είχε δώσει η μάνας της.

- Αυτό με βοήθησε Πάτερ, απάντησε η γυναίκα. 

- Θα το κάψεις το φυλαχτό αυτό και μετά θα ξαναέρθεις, της είπε ο παπάς. 

Αν δεν το κάψεις, μην έρθεις και μέχρι να πεθάνεις, δεν θα έχεις δικαίωμα να κοινωνήσεις! 

Η γυναίκα βγήκε από το εξομολογητήριο, πολύ προβληματισμένη. Πώς θα έκαιγε ένα κειμήλιο, ένα φυλαχτό της μάνας της; 

Προβληματίστηκε πολύ, αλλά τελικά αποφάσισε να το κάψει. Το φυλαχτό όμως, δεν καιγόταν με τίποτα και απόρησε. Πήγε και το ανάφερε στον παπά. Ο παπάς το διάβασε και μετά πήγε να το κάψει. Όταν το έκαψε, έκανε τέτοιο κρότο, σαν να έπεσε ατομική βόμβα! Έμεινε κατάπληκτη.!

Γύρισε στον πνευματικό και την άφησε να κοινωνήσει. Μετά από λίγες μέρες κοινώνησε, αλλά όταν γύρισε σπίτι της να ξαπλώσει, έμεινε στο κρεβάτι παράλυτη. 

Για 10-15 μέρες, η γυναίκα ήταν ξαπλωμένη. Ερχόντουσαν οι γειτόνισσες και την έδιναν κουράγιο. Μάλιστα, μία την έφερε και Αγιασμό. 

Μια μέρα ξαφνικά ανοίγει η πόρτα του δωματίου της και μπαίνει μέσα ο ίδιος ο διάβολος και της λέει: 

- Εκεί θα μείνεις! Τί σου έλειψε τόσα χρόνια; Τα παιδιά σου σπούδασες, τα αποκατέστησες, αρρώστιες δεν είχατε. Σου έλειψε ποτέ κάτι; 

Εκεί θα μείνεις!  Αυτή ταράχτηκε πάρα πολύ και φοβήθηκε και δεν μπορούσε να βλέπει τον διάβολο. Και πάνω σε αυτόν τον φόβο, παίρνει τον Αγιασμό και τον ρίχνει πάνω του και εκείνος εξαφανίστηκε. 

Έτσι, με αυτόν τον τρόπο, λύθηκαν τα πάντα και μπόρεσε η γυναίκα να σηκωθεί από το κρεβάτι και έζησε άλλα 12 χρόνια...

Οι άνθρωποι αν θέλουν να βεβαιωθούν, για την ύπαρξη αυτού του προσώπου, ας πάνε σε έναν εξορκισμό. 

Ζητείστε να δείτε κατά πρόσωπο μια φορά τον διάβολο και θα δείτε, ότι δεν θα μπορέσετε να αμαρτήσετε ποτέ ξανά!

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

<>

Πρόσφατα πέθανε ένας άπιστος για πολλά χρόνια, ο οποίος όμως μετανόησε στα τελευταία του. 

Πέθανε από καρκίνο. Είχε αφόρητους πόνους. 

Κανένα παυσίπονο και καμμία μορφίνη δεν μπορούσε να μετριάσει τον πόνο του.

Όταν όμως ευδόκησε ο Θεός και εξομολογήθηκε 2-3 φορές και Κοινωνούσε, παρατήρησε, ότι την ημέρα που Κοινωνούσε και για 2-3 μέρες, δεν πονούσε καθόλου! 

Χωρίς ενέσεις και χωρίς φάρμακα, και δεν πονούσε καθόλου!

Ο Χριστός δεν είναι μόνο ιατρός των ψυχών μας, αλλά και των σωμάτων μας. 

Μας παρηγορεί, για να αντέξουμε στον πόνο και στην θλίψη.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

<>

“Κάποτε έκανα μια πρωινή ομιλία σε μια επαρχιακή πόλη. Ανάμεσα στα άτομα που βρέθηκαν στην ομιλία αυτή, ήταν και μια νεαρή κοπέλα, η οποία από το ντύσιμο της και την όψη της, καταλάβαινε κανείς, ότι δεν έπρεπε να είχε και πολύ σχέση με την Εκκλησία. Όταν τελείωσα την ομιλία μου στις 12 και μισή το μεσημέρι, μου ήρθε ο λογισμός να πάω, να της πω, να εξομολογηθεί στον Πάτερ της ενορίας εκείνης. Αυτή μου είπε, ότι θα ερχότανε και στην απογευματινή μου ομιλία, στις 5 και μισή και εκεί θα το ξανασυζητούσαμε. Όχι της είπα, τώρα αμέσως να πας! Αυτή όμως επέμενε για το απόγευμα και έτσι δεν μπορούσα εγώ να κάνω κάτι περισσότερο. Στην απογευματινή ομιλία μου, τελικά δεν ήρθε, όπως σκόπευε να έρθει. Είχε πάει με άλλα 2 άτομα, στις 3 το απόγευμα, για βαρκάδα τη θάλασσα. Όμως ο καιρός απότομα χάλασε και πνίγηκαν και οι 3!!! Κανείς δεν μας εγγυάται για το μέλλον, για το αν θα ζούμε την επόμενη στιγμή. Γι΄αυτό και πρέπει την εξομολόγηση να μην την αναβάλλουμε. Ο διάβολος είναι τεχνίτης σε αυτό το θέμα. Έχεις καιρό, ψιθυρίζει στο αυτί του ανθρώπου και ο άνθρωπος επαναπαύεται και συνεχώς αναβάλλει την μετάνοιά του.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αναβολής (https://www.rimata-zois.gr/peri/anavolis)

<>

Ο άνθρωπος που τον πιάνει το ''μάτι'' και ματιάζεται είναι άοπλος, γιατί δεν έχει Χριστό πάνω του και δεν ζει τη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας μας. 

Μοιάζει με έναν αδύναμο οργανισμό, που με την παραμικρή αφορμή αρρωσταίνει, γιατί δεν έχει τα ανάλογα αντισώματα..

Η Εκκλησία λύνει τα μάγια κατά της ψυχής και του σώματος, ενώ οι μάγοι και οι μάγισσες λύνουν τα μάγια του σώματος, όχι όμως και της ψυχής και έτσι παραμένει σκλαβωμένη η ψυχή. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το μάτιασμα, η βασκανία, που η Εκκλησία την παραδέχεται και έχει ευχές για να ''λύσει'' το μάτιασμα. 

Όταν όμως οι άνθρωποι δεν καταφεύγουν στην Εκκλησία, δια των ιερέων Της, αλλά πάνε στην κυρία ''Κατίνα'' που ξεματιάζει και που είναι όργανο του σατανά, ο σατανάς αποσύρεται!

Έτσι η κυρία Κατίνα γίνεται ''αγία'' στα μάτια του κόσμου και αυτός που θεραπεύτηκε από αυτήν, την βλέπει σαν σωτήρας της. Είναι τέχνασμα του σατανά. 

Ο σατανάς είναι αυτός που προκάλεσε το όλο ζήτημα του ματιάσματος και αυτός είναι πάλι που αποσύρεται. 

Και οι άνθρωποι πηγαίνοντας στον διάβολο (στην κυρία Κατίνα) και όχι στην Εκκλησία, χαίρεται, γιατί συλλαμβάνει την ψυχή κάνοντας καλά το σώμα. 

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Κάθε δαιμονισμένος που έρχεται σε επαφή με κάτι ιερό π.χ. σταυρός, Ευαγγέλιο, αντιδρά, ταράζεται και φωνάζει. Είναι ο Διάβολος που καίγεται και βρίσκεται μέσα στον δαιμονισμένο.

Ο Αθηναίος ψυχίατρος και νευρολόγος κ. Τεπερίδης, κορυφαίος στο είδος του, κάποτε είχε έναν ασθενή, ο οποίος ήταν σαν ξύλο - σανίδα, αλύγιστος και κείτονταν μέρα - νύχτα στο κρεβάτι μπρούμυτα.

Υπέφερε πολύ ο καημένος και ο ψυχίατρος, με την φαρμακευτική αγωγή που του έκανε, προσπαθούσε να του βελτιώσει την κατάστασή του.

Μια μέρα, ένας φίλος του ασθενούς, ιατρός και αυτός στο επάγγελμα, πήγε να επισκεφτεί τον Τεπερίδη στο ιατρείο του, για να δει τον φίλο του. Καθώς μπήκε στο ιατρείο, βλέπει τον φίλο του μπρούμυτα στο κρεβάτι.

Και λέει στον Τεπερίδη: Ιατρέ, γιατί τον κουράζεις τον φίλο μου; Ο φίλος μου έχει ανάγκη από Άγιο Γεράσιμο, και όχι από χάπια..

- Μάλλον θα αστειεύεστε, ήταν η απάντηση του Τεπερίδη.

- Αυτό που σου λέω ιατρέ. Έχει αναγκη από Άγιο Γεράσιμο ο άνθρωπος! 

Θέλετε να σας το αποδείξω; 

- Πώς θα μου το αποδείξεις;

Τότε ο φίλος παίρνει ένα τυχαίο βιβλίο από το γραφείο του ιατρού και πλησιάζει το κρεβάτι, όπου κείτονταν ο φίλος του. Και βάζει το βιβλίο αυτό, από κάτω στο προσκέφαλο του ασθενούς. Καμμία αντίδραση από τον ασθενή.

- Τί έγινε; ρωτάει ο ιατρός. Δεν έγινε τίποτα...

- Περίμενε και θα ιδείς ιατρέ!

Στη συνέχεια βγάζει από την τσέπη του, μια Καινή Διαθήκη και την βάζει σιγά - σιγά πάλι στο προσκέφαλο του ασθενούς. Και πετάγεται ο ασθενής επάνω σαν σούστα και αρχίζει να τον βρίζει:

- Κερατά, με έκαψες! Τί με έβαλες εδώ;

Χαμός έγινε στο ιατρείο! Ο Διάβολος τον κρατούσε σε αυτήν την κατάσταση. Και ο φίλος του, απευθυνόμενος στον ψυχίατρο του λέει:

- Δεν σου είπα, ιατρέ, ότι έχει ανάγκη από Άγιο Γεράσιμο και όχι από χάπια;

Δεν θέλω να πω ότι δεν υπάρχουν παθήσεις σχιζοφρένειας, που έχουν την ανάγκη της επιστήμης. Λέω όμως, ότι πολλές φορές, πίσω από αυτά τα περιστατικά, κρύβεται ο αρχιμάστορας διάβολος στη μέση, που δημιουργεί τέτοιες καταστάσεις. 

Θα πρέπει τότε ο άνθρωπος να έρθει στον Χριστό, να πάει στον πνευματικό να εξομολογηθεί και να Κοινωνήσει, 

για να φύγουν τα μάγια από πάνω του 

και να φύγουν τέτοιου είδους εμπόδια από τη ζωή του, 

να σταματήσουνε οι αντιξοότητες στη ζωή του, που μπαίνει εμπόδιο αυτός ο σαδίστας Διάβολος, ο οποίος μέρα - νύχτα πολεμάει τον άνθρωπο.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

 

<>